بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱلْحَآقَّةُ ﴿1﴾
مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿2﴾
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿3﴾
قرائتی
و چه میدانی آن روز راستین چیست؟
كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ ﴿4﴾
قرائتی
قوم ثَمود و عاد آن حادثهی کوبنده را تکذیب کردند.
فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ ﴿5﴾
قرائتی
پس قوم ثمود با عذابی سرکش، نابود شدند.
وَأَمَّا عَادٌۭ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍۢ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۢ ﴿6﴾
قرائتی
و امّا قوم عاد با بادی سرد و سوزان و بنیانکن نابود شدند،
سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍۢ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًۭا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۢ ﴿7﴾
قرائتی
خدا هفت شب و هشت روزِ پیدرپی، آن را بر آنان مسلّط کرد. پس [اگر آنجا بودی،] میدیدی که در آن ایام، آن قوم از پا افتاده، گویا تنههای نخل توخالی هستند.
فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍۢ ﴿8﴾
قرائتی
پس آیا هیچ بازماندهای برای آنان میبینی؟
وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ ﴿9﴾
قرائتی
و فرعون و کسانی که پیش از او بودند و [مردم] شهرهای زیر و رو شده خطا کردند.
فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةًۭ رَّابِيَةً ﴿10﴾
قرائتی
پس فرستادهی پروردگارشان را نافرمانی کردند و خداوند آنان را به قهری فزاینده و سخت گرفت.
إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ ﴿11﴾
قرائتی
همانا [در زمان نوح،] چون [با اراده ما] آب طغیان کرد، شما را در آن کشتی روان سوار کردیم.
لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةًۭ وَتَعِيَهَآ أُذُنٌۭ وَٰعِيَةٌۭ ﴿12﴾
قرائتی
تا آن را برای شما مایهی تذکری قرار دهیم و گوشی که شنواست، آن را ضبط کند.
فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿13﴾
قرائتی
پس آنگاه که در صور یک بار دمیده شود،
وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ ﴿14﴾
قرائتی
و زمین و کوهها [از جای] برداشته شوند و با یک [ضربهی] خردکننده خرد و درهم کوبیده شوند،
فَيَوْمَئِذٍۢ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ﴿15﴾
قرائتی
پس در آن روز، واقعه [بزرگ] روی خواهد داد.
وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍۢ وَاهِيَةٌۭ ﴿16﴾
قرائتی
و آسمان میشکافد و در آن روز از متلاشی میگردد.
وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ ثَمَٰنِيَةٌۭ ﴿17﴾
قرائتی
و فرشتگان در اطراف آن هستند، [و منتظر فرمانند.] و آن روز عرش پروردگارت را هشت نفر بالای سر خود میبرند.
يَوْمَئِذٍۢ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌۭ ﴿18﴾
قرائتی
آن روز شما [به پیشگاه خدا] عرضه میشوید، بهگونهای که هیچ چیز پوشیدهای از شما، پنهان نماند.
فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَٰبِيَهْ ﴿19﴾
قرائتی
پس آن که کارنامهاش به دست راستش داده شود، میگوید: «[بیایید] کارنامهی مرا بگیرید و بخوانید!
إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَٰقٍ حِسَابِيَهْ ﴿20﴾
قرائتی
من میدانستم که با حساب خود روبهرو خواهم شد.»
فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ﴿21﴾
قرائتی
پس او در زندگی رضایتبخشی است.
فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿22﴾
قُطُوفُهَا دَانِيَةٌۭ ﴿23﴾
قرائتی
که میوههایش در دسترس است.
كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ ﴿24﴾
قرائتی
بخورید و بیاشامید. گوارایتان باد! به پاداش کارهایی که در دوران گذشته کردهاید.
وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَٰبِيَهْ ﴿25﴾
قرائتی
و امّا آن که کارنامهاش به دست چپش داده شود، میگوید: «ای کاش کارنامهام را به من نمیدادند،
وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ ﴿26﴾
قرائتی
و نمیدانستم حسابم چیست.
يَٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ ﴿27﴾
قرائتی
ای کاش مرگ پایان کارم بود.
مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ ﴿28﴾
قرائتی
دارایی من به کارم نیامد.
هَلَكَ عَنِّى سُلْطَٰنِيَهْ ﴿29﴾
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿30﴾
قرائتی
ندا میرسد:] «او را بگیرید و در غل و زنجیرش بکشید!
ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿31﴾
قرائتی
سپس او را در آتش شعلهور بیافکنید!
ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍۢ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًۭا فَٱسْلُكُوهُ ﴿32﴾
قرائتی
سپس او را در زنجیری که درازایش هفتاد ذراع باشد، به بند کشید!
إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ ﴿33﴾
قرائتی
که او به خدای بزرگ ایمان نمیآورد.
وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿34﴾
قرائتی
و [مردم را] به غذا دادن نیازمندان تشویق نمیکرد.
فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَٰهُنَا حَمِيمٌۭ ﴿35﴾
قرائتی
پس امروز در این جا دوستی صمیمی ندارد.
وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ ﴿36﴾
قرائتی
و غذایی ندارد جز چرک و خونابه،
لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَٰطِـُٔونَ ﴿37﴾
قرائتی
که تنها خطاکاران آن را میخورند.»
فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ﴿38﴾
قرائتی
پس سوگند به آنچه میبینید،
وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ﴿39﴾
إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿40﴾
قرائتی
همانا آن [قرآن] گفتار فرستادهای ارجمند است.
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تُؤْمِنُونَ ﴿41﴾
قرائتی
و سخن یک شاعر نیست. چه کم ایمان میآورید!
وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَذَكَّرُونَ ﴿42﴾
قرائتی
و سخن کاهن و پیشگو [هم] نیست. چه کم پند میپذیرید!
تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿43﴾
قرائتی
[بلکه] فروفرستادهای از جانب پروردگار جهانیان است.
وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ ﴿44﴾
قرائتی
و اگر [پیامبر] پارهای از گفتههای ساختگی را به ما نسبت میداد،
لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ ﴿45﴾
قرائتی
قطعاً او را با قدرت میگرفتیم.
ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ ﴿46﴾
قرائتی
سپس رگ قلبش را قطع میکردیم.
فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَٰجِزِينَ ﴿47﴾
قرائتی
پس هیچ یک از شما نمیتوانست سپر او شود.
وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌۭ لِّلْمُتَّقِينَ ﴿48﴾
قرائتی
و به راستی این [قرآن مایهی] یادآوری برای پرهیزکاران است.
وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ ﴿49﴾
قرائتی
و ما خوب میدانیم که از میان شما انکارکنندگانی هستند.
وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ ﴿50﴾
قرائتی
و بیشک [این انکار در قیامت] مایهی حسرت کافران خواهد بود.
وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿51﴾
قرائتی
و این که آن، حقیقت یقینی است.
فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿52﴾
قرائتی
پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی!