Skip to content
Text size 100%
Translation comparison

Compare Al-Ma'arij in Persian

Compare up to three translations verse by verse.

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ﴿1﴾

مجتبوی

پُرسنده‌اى عذابى را كه بودنى- واقع شدنى- است درخواست نمود

لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ﴿2﴾

مجتبوی

كه كافران را هيچ بازدارنده‌اى از آن نيست،

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ﴿3﴾

مجتبوی

از سوى خداى كه خداوند پايه‌هاى بلند است.

تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ﴿4﴾

مجتبوی

فرشتگان و روح- فرشته همراه وحى- در روزى كه درازى آن پنجاه هزار سال است- از سالهاى دنيا- به سوى او بالا مى‌روند.

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ﴿5﴾

مجتبوی

پس شكيبايى كن شكيبايى نيكو.

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ﴿6﴾

مجتبوی

آنها آن- عذاب يا روز قيامت- را دور مى‌بينند،

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ﴿7﴾

مجتبوی

و ما نزديكش مى‌بينيم.

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ﴿8﴾

مجتبوی

روزى كه آسمان چون مس گداخته شود

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ﴿9﴾

مجتبوی

و كوه‌ها مانند پشم رنگين [زده‌شده‌] گردد

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ﴿10﴾

مجتبوی

و هيچ خويشاوندى- يا دوستى- از [حال‌] خويشاوندى- يا دوستى- نپرسد.

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ﴿11﴾

مجتبوی

آنان- يعنى خويشانشان- را بديشان بنمايند- ولى كارى از آنها ساخته نيست-. بزهكار آرزو كند كه كاش مى‌توانست [براى فرار] از عذاب آن روز فرزندان خود را عوض دهد،

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿12﴾

مجتبوی

و زن و برادر خود را،

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ﴿13﴾

مجتبوی

و خويشانى را كه او را جاى مى‌دادند- و به خود نزديك مى‌ساختند-،

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿14﴾

مجتبوی

و هر كه را در زمين است، همه را يكجا، تا او را [از عذاب‌] برهاند،

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿15﴾

مجتبوی

هرگز، كه آن آتشى است زبانه‌كشنده،

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ﴿16﴾

مجتبوی

بركننده پوست سر- يا همه تن-،

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿17﴾

مجتبوی

مى خواند هر كه را [به ايمان و طاعت‌] پشت كرد و روى بگردانيد.

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ﴿18﴾

مجتبوی

و [مال را] گرد كرد و بيندوخت.

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿19﴾

مجتبوی

همانا آدمى ناشكيبا- يا حريص- آفريده شده

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ﴿20﴾

مجتبوی

چون بدى [و رنجى‌] بدو رسد بيتاب است

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿21﴾

مجتبوی

و چون نعمتى [و رفاهى‌] بدو رسد بازدارنده است- بخل ورزد-

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ﴿22﴾

مجتبوی

مگر نمازگزاران

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ﴿23﴾

مجتبوی

آنان كه بر نماز خويش پيوسته و پاينده‌اند

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿24﴾

مجتبوی

و آنان كه در مالهاشان حقى است معلوم- مانند زكات و صدقات-،

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿25﴾

مجتبوی

براى نيازمند خواهنده و بينواى درمانده

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿26﴾

مجتبوی

و آنان كه روز پاداش را باور دارند

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿27﴾

مجتبوی

و آنان كه از عذاب پروردگار خود ترسانند

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ﴿28﴾

مجتبوی

همانا از عذاب پروردگارشان ايمنى نيست

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ﴿29﴾

مجتبوی

و آنان كه شرمگاه خويش نگاه مى‌دارند،

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿30﴾

مجتبوی

مگر از همسران خود يا كنيزانى كه آنها را مالكند، كه [در باره آنها] سرزنش نشوند.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ﴿31﴾

مجتبوی

پس هر كه فراتر از اين جويد اينانند از حدگذشتگان

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ﴿32﴾

مجتبوی

و آنان كه امانتها و پيمانهاى خود را رعايت مى‌كنند

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ﴿33﴾

مجتبوی

و آنان كه به گواهيهاى خويش ايستاده‌اند- متعهد و پايدارند-

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿34﴾

مجتبوی

و آنان كه بر نماز خود نگاهدار و پاسدارند- به نيكوترين و كاملترين وجه نماز مى‌گزارند-.

أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ﴿35﴾

مجتبوی

ايشانند كه در بهشتها گرامى داشتگانند.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿36﴾

مجتبوی

پس كافران را چيست كه به تو چشم دوخته و به سويت شتابانند،

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ﴿37﴾

مجتبوی

از راست و از چپ گروه گروه

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ﴿38﴾

مجتبوی

آيا هر مردى از آنها طمع دارد كه به بهشت پر نعمت در آيد؟!

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿39﴾

مجتبوی

هرگز، همانا ما آنان را از آنچه مى‌دانند- نطفه- آفريده‌ايم

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ﴿40﴾

مجتبوی

پس سوگند به خداوند خاورها و باخترها كه هر آينه ما تواناييم،

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿41﴾

مجتبوی

بر آنكه بهتر از ايشان را به جايشان آريم، و ما واپس مانده- ناتوان و درمانده- نيستيم.

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴿42﴾

مجتبوی

پس واگذارشان تا بيهوده گفت‌وگو و بازى كنند تا آن روزشان را كه وعده داده مى‌شوند ببينند.

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ﴿43﴾

مجتبوی

روزى كه از گورها شتابان بيرون آيند گويى كه به سوى نشانه‌اى [كه برپا شده‌] مى‌شتابند

خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿44﴾

مجتبوی

در حالى كه ديدگانشان از ترس فروشده، خوارى و زبونى آنها را فروگرفته است اين است آن روزى كه وعده داده مى‌شدند.

Quran recitationReady
Open audio