بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ يَٰٓأَيُّهَا ٱلْمُدَّثِّرُ ﴿1﴾
قُمْ فَأَنذِرْ ﴿2﴾
وَرَبَّكَ فَكَبِّرْ ﴿3﴾
آیتی
و پروردگارت را تكبير گوى.
وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ ﴿4﴾
آیتی
و جامهات را پاكيزه دار.
وَٱلرُّجْزَ فَٱهْجُرْ ﴿5﴾
آیتی
و از پليدى دورى گزين.
وَلَا تَمْنُن تَسْتَكْثِرُ ﴿6﴾
آیتی
و چيزى مده كه بيش از آن چشم داشته باشى.
وَلِرَبِّكَ فَٱصْبِرْ ﴿7﴾
آیتی
براى پروردگارت صابر باش.
فَإِذَا نُقِرَ فِى ٱلنَّاقُورِ ﴿8﴾
آیتی
و آنگاه كه در صور دميده شود،
فَذَٰلِكَ يَوْمَئِذٍۢ يَوْمٌ عَسِيرٌ ﴿9﴾
آیتی
آن روز روزى سخت خواهد بود.
عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ غَيْرُ يَسِيرٍۢ ﴿10﴾
آیتی
و براى كافران ناآسان.
ذَرْنِى وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًۭا ﴿11﴾
آیتی
مرا با آن كه تنهايش آفريدهام واگذار.
وَجَعَلْتُ لَهُۥ مَالًۭا مَّمْدُودًۭا ﴿12﴾
آیتی
او را مالى بسيار دادم.
وَبَنِينَ شُهُودًۭا ﴿13﴾
آیتی
و پسرانى همه در نزد او حاضر.
وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمْهِيدًۭا ﴿14﴾
آیتی
و كارهاى او را به نيكوتر وجهى برساختم.
ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ ﴿15﴾
آیتی
آنگاه طمع مىبندد كه زيادت كنم.
كَلَّآ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ لِءَايَٰتِنَا عَنِيدًۭا ﴿16﴾
آیتی
آرى، كه او در برابر آيات ما ستيزهجوست.
سَأُرْهِقُهُۥ صَعُودًا ﴿17﴾
آیتی
او را به مشقتى مىاندازم.
إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ ﴿18﴾
آیتی
او انديشيد و طرحى افكند.
فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿19﴾
آیتی
مرگ بر او باد، چگونه طرحى افكند؟
ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿20﴾
آیتی
باز هم مرگ بر او باد، چگونه طرحى افكند؟
ثُمَّ نَظَرَ ﴿21﴾
ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ﴿22﴾
آیتی
سپس روى ترش كرد و پيشانى در هم كشيد.
ثُمَّ أَدْبَرَ وَٱسْتَكْبَرَ ﴿23﴾
آیتی
سپس روى گردانيد و گردنكشى كرد.
فَقَالَ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ يُؤْثَرُ ﴿24﴾
آیتی
گفت: اين، جز جادويى كه ديگرانش آموختهاند، هيچ نيست.
إِنْ هَٰذَآ إِلَّا قَوْلُ ٱلْبَشَرِ ﴿25﴾
آیتی
اين، جز سخن آدمى هيچ نيست.
سَأُصْلِيهِ سَقَرَ ﴿26﴾
آیتی
زودا كه او را به سَقَر بيفكنيم.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سَقَرُ ﴿27﴾
آیتی
چه چيز آگاهت ساخت كه سَقَر چيست؟
لَا تُبْقِى وَلَا تَذَرُ ﴿28﴾
آیتی
نه هيچ باقى مىگذارد و نه چيزى را وا مىگذارد.
لَوَّاحَةٌۭ لِّلْبَشَرِ ﴿29﴾
عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ ﴿30﴾
آیتی
نوزده فرشته بر آن گماشتهاند.
وَمَا جَعَلْنَآ أَصْحَٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَٰٓئِكَةًۭ ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةًۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِيَسْتَيْقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَٰبَ وَيَزْدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِيمَٰنًۭا ۙ وَلَا يَرْتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَٰبَ وَٱلْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌۭ وَٱلْكَٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًۭا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِىَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ ﴿31﴾
آیتی
موكلان دوزخ را جز از فرشتگان قرارنداديم. و شمار آنها جز براى امتحان كافران نيست. تا اهل كتاب يقين كنند و بر ايمان مؤمنان بيفزايد و اهل كتاب و مؤمنان شك نكنند. و تا آنان كه در دلهاشان مرضى است نگويند: خدا از اين مثَل چه مىخواسته است؟ خدا اينچنين هر كس را كه بخواهد گمراه مىكند و هر كس را كه بخواهد راه مىنمايد. و شمار سپاهيان پروردگارت را جز او نداند. و اين سخن جز اندرزى از براى مردم نيست.
كَلَّا وَٱلْقَمَرِ ﴿32﴾
وَٱلَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ ﴿33﴾
آیتی
و سوگند به شب، چون روى در رفتن آرد،
وَٱلصُّبْحِ إِذَآ أَسْفَرَ ﴿34﴾
آیتی
و سوگند به صبح، چون پرده برافكند،
إِنَّهَا لَإِحْدَى ٱلْكُبَرِ ﴿35﴾
آیتی
كه اين يكى از حادثههاى بزرگ است.
نَذِيرًۭا لِّلْبَشَرِ ﴿36﴾
لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ ﴿37﴾
آیتی
براى هر كس از شما كه خواهد پيش افتد يا از پى رود.
كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ ﴿38﴾
آیتی
هر كس در گرو كارى است كه كرده است.
إِلَّآ أَصْحَٰبَ ٱلْيَمِينِ ﴿39﴾
فِى جَنَّٰتٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿40﴾
آیتی
كه در بهشتها نشستهاند و مىپرسند
عَنِ ٱلْمُجْرِمِينَ ﴿41﴾
مَا سَلَكَكُمْ فِى سَقَرَ ﴿42﴾
آیتی
كه چه چيز شما را به جهنم كشانيد؟
قَالُوا۟ لَمْ نَكُ مِنَ ٱلْمُصَلِّينَ ﴿43﴾
آیتی
مىگويند: ما از نمازگزاران نبوديم.
وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ ٱلْمِسْكِينَ ﴿44﴾
آیتی
و به درويشان طعام نمىداديم.
وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلْخَآئِضِينَ ﴿45﴾
آیتی
و با آنان كه سخن باطل مىگفتند هماواز مىشديم،
وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿46﴾
آیتی
و روز قيامت را دروغ مىانگاشتيم.
حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلْيَقِينُ ﴿47﴾
فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَٰعَةُ ٱلشَّٰفِعِينَ ﴿48﴾
آیتی
پس شفاعت شفاعتكنندگان سودشان نبخشيد.
فَمَا لَهُمْ عَنِ ٱلتَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ ﴿49﴾
آیتی
چه شده است كه از اين پند اعراض مىكنند؟
كَأَنَّهُمْ حُمُرٌۭ مُّسْتَنفِرَةٌۭ ﴿50﴾
فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍۭ ﴿51﴾
بَلْ يُرِيدُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُؤْتَىٰ صُحُفًۭا مُّنَشَّرَةًۭ ﴿52﴾
آیتی
بلكه هر يك از ايشان مىخواهد كه نامههايى گشاده به او داده شود.
كَلَّا ۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ﴿53﴾
آیتی
آرى، كه از آخرت نمىترسند.
كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذْكِرَةٌۭ ﴿54﴾
آیتی
آرى، كه اين قرآن اندرزى است.
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿55﴾
آیتی
هر كه خواهد، آن را بخواند.
وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ ٱلتَّقْوَىٰ وَأَهْلُ ٱلْمَغْفِرَةِ ﴿56﴾
آیتی
و پند نمىگيرند، مگر اينكه خدا خواهد. او شايان آن است كه از او بترسند. و او شايان آمرزيدن است.