بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱقْتَرَبَتِ ٱلسَّاعَةُ وَٱنشَقَّ ٱلْقَمَرُ ﴿1﴾
قرائتی
قیامت بسیار نزدیک شد و ماه از هم شکافت.
Compare up to three verified translation editions verse by verse, including editions in two different languages.
Changing languages or editions keeps the current surah and verse.
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱقْتَرَبَتِ ٱلسَّاعَةُ وَٱنشَقَّ ٱلْقَمَرُ ﴿1﴾
قیامت بسیار نزدیک شد و ماه از هم شکافت.
وَإِن يَرَوْا۟ ءَايَةًۭ يُعْرِضُوا۟ وَيَقُولُوا۟ سِحْرٌۭ مُّسْتَمِرٌّۭ ﴿2﴾
و اگر [کافران] معجزهای بینند، روی میگردانند و میگویند: «این جادویی است پیدرپی و همیشگی!»
وَكَذَّبُوا۟ وَٱتَّبَعُوٓا۟ أَهْوَآءَهُمْ ۚ وَكُلُّ أَمْرٍۢ مُّسْتَقِرٌّۭ ﴿3﴾
و [تو و قرآن تو را] تکذیب کردند و از هوسهای خود پیروی نمودند. در حالی که هر کاری [سرانجام در جایگاه خود] قرار میگیرد. [و حقّانیت تو آشکار خواهد شد.]
وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّنَ ٱلْأَنۢبَآءِ مَا فِيهِ مُزْدَجَرٌ ﴿4﴾
و بیگمان از خبرهای مهمّ [گذشتگان]، آنچه مایهی دست برداشتن [از کفر] است، برای آنان آمد.
حِكْمَةٌۢ بَٰلِغَةٌۭ ۖ فَمَا تُغْنِ ٱلنُّذُرُ ﴿5﴾
[با این که آن خبرها،] حکمتی رسا بود؛ ولی هشدارها [برای افراد لجوج،] سودی نداشت.
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ ۘ يَوْمَ يَدْعُ ٱلدَّاعِ إِلَىٰ شَىْءٍۢ نُّكُرٍ ﴿6﴾
پس، از آنان روی بگردان! [منتظر باش] روزی را که آن دعوتکننده، [آنان را] به سوی چیزی ناخوش [و بس دشوار و هولناک] فرامیخواند.
خُشَّعًا أَبْصَٰرُهُمْ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ كَأَنَّهُمْ جَرَادٌۭ مُّنتَشِرٌۭ ﴿7﴾
آنان در حالی که چشمهایشان [از ترس و وحشت] فروافتاده، همچون ملخهایی پراکنده، از قبرها بیرون میآیند.
مُّهْطِعِينَ إِلَى ٱلدَّاعِ ۖ يَقُولُ ٱلْكَٰفِرُونَ هَٰذَا يَوْمٌ عَسِرٌۭ ﴿8﴾
سراسیمه به سوی دعوتکننده میدوند. کافران میگویند: این روزی بسیار سخت است!»
۞ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍۢ فَكَذَّبُوا۟ عَبْدَنَا وَقَالُوا۟ مَجْنُونٌۭ وَٱزْدُجِرَ ﴿9﴾
پیش از اینان، قوم نوح [نیز نشانههای ما را] دروغ انگاشتند و بنده ما [نوح] را تکذیب کردند و گفتند: او دیوانه و جنّزدهای است که [جنّها] آزارش دادهاند.
فَدَعَا رَبَّهُۥٓ أَنِّى مَغْلُوبٌۭ فَٱنتَصِرْ ﴿10﴾
پس نوح پروردگارش را [چنین] خواند: «[پروردگارا!] من مغلوب شدهام، پس یاریم کن!»
فَفَتَحْنَآ أَبْوَٰبَ ٱلسَّمَآءِ بِمَآءٍۢ مُّنْهَمِرٍۢ ﴿11﴾
پس ما درهای آسمان را با آبی بسیار فراوان و ریزان گشودیم.
وَفَجَّرْنَا ٱلْأَرْضَ عُيُونًۭا فَٱلْتَقَى ٱلْمَآءُ عَلَىٰٓ أَمْرٍۢ قَدْ قُدِرَ ﴿12﴾
و از زمین چشمههایی جوشاندیم، پس آب [زمین و آسمان] بر اساس امری که مقدّر شده بود، به هم پیوست.
وَحَمَلْنَٰهُ عَلَىٰ ذَاتِ أَلْوَٰحٍۢ وَدُسُرٍۢ ﴿13﴾
و نوح را بر آن [کشتی] دارای تختهها و میخها سوار کردیم.
تَجْرِى بِأَعْيُنِنَا جَزَآءًۭ لِّمَن كَانَ كُفِرَ ﴿14﴾
کشتی زیر نظر ما به حرکت درآمد. [این،] پاداش پیامبری بود که به او کفر ورزیدند.
وَلَقَد تَّرَكْنَٰهَآ ءَايَةًۭ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿15﴾
و همانا ما آن [کشتی] را به عنوان نشانهای باقی گذاشتیم، پس آیا پندگیرندهای هست؟
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿16﴾
پس عذاب و هشدار من چگونه بود؟
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿17﴾
و به راستی ما قرآن را برای یادآوری [و پندپذیری]، آسان [و قابل فهم] کردیم، پس آیا پندپذیری هست؟
كَذَّبَتْ عَادٌۭ فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿18﴾
قوم عاد [پیامبر خود را] تکذیب کردند، پس عذاب و هشدار من چگونه بود؟
إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًۭا صَرْصَرًۭا فِى يَوْمِ نَحْسٍۢ مُّسْتَمِرٍّۢ ﴿19﴾
ما بر آنان در روزی شوم و دنبالهدار، تندبادی سخت و سرد فرستادیم.
تَنزِعُ ٱلنَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍۢ مُّنقَعِرٍۢ ﴿20﴾
[تندبادی که] مردم [تنومند عاد] را همچون تنههای درخت خرمای ریشهکن شده از جا برمیکند.
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿21﴾
پس عذاب و هشدار من چگونه بود؟
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿22﴾
و به راستی ما قرآن را برای یادآوری [و پندپذیری]، آسان کردیم، پس آیا پندپذیری هست؟
كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِٱلنُّذُرِ ﴿23﴾
قوم ثَمود، هشداردهندگان را تکذیب کردند.
فَقَالُوٓا۟ أَبَشَرًۭا مِّنَّا وَٰحِدًۭا نَّتَّبِعُهُۥٓ إِنَّآ إِذًۭا لَّفِى ضَلَٰلٍۢ وَسُعُرٍ ﴿24﴾
پس گفتند: «آیا از بشری تنها که از [میان] ماست، پیروی کنیم؟ در این صورت ما در گمراهی و دیوانگی خواهیم بود.
أَءُلْقِىَ ٱلذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنۢ بَيْنِنَا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌۭ ﴿25﴾
آیا از میان ما، وحی تنها بر صالح نازل شده است؟ بلکه او دروغگو و خودخواه است.»
سَيَعْلَمُونَ غَدًۭا مَّنِ ٱلْكَذَّابُ ٱلْأَشِرُ ﴿26﴾
«[آنان] در آینده خواهند دانست که دروغگو و خودخواه کیست.
إِنَّا مُرْسِلُوا۟ ٱلنَّاقَةِ فِتْنَةًۭ لَّهُمْ فَٱرْتَقِبْهُمْ وَٱصْطَبِرْ ﴿27﴾
ما برای آزمایش آنان آن ماده شتر را میفرستیم. پس مراقب [پایان] کار آنان باش و شکیبایی پیشه کن.
وَنَبِّئْهُمْ أَنَّ ٱلْمَآءَ قِسْمَةٌۢ بَيْنَهُمْ ۖ كُلُّ شِرْبٍۢ مُّحْتَضَرٌۭ ﴿28﴾
و به آنان خبر ده که آب، میان آنان و شتر تقسیم شده است. هر کدام در زمان نوبت خود بر سر آب حاضر شوند.»
فَنَادَوْا۟ صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ ﴿29﴾
پس آنان رفیقشان را [که برای پیکردن ناقه گماشته بودند،] فراخواندند، پس دست به کار شد و شتر را از پای درآورد.
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿30﴾
پس عذاب و هشدار من چگونه بود؟
إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةًۭ وَٰحِدَةًۭ فَكَانُوا۟ كَهَشِيمِ ٱلْمُحْتَظِرِ ﴿31﴾
ما فقط یک صیحه [و صاعقهای مرگبار] را فروفرستادیم، پس آنان مانند گیاه خشک و خردشدهای گشتند که [دامداران] در آغل میریزند.
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿32﴾
و به راستی ما قرآن را برای یادآوری [و پندپذیری]، آسان [و قابل فهم] کردیم، پس آیا پندپذیری هست؟
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍۭ بِٱلنُّذُرِ ﴿33﴾
قوم لوط [نیز] هشداردهندگان را تکذیب کردند.
إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا إِلَّآ ءَالَ لُوطٍۢ ۖ نَّجَّيْنَٰهُم بِسَحَرٍۢ ﴿34﴾
ما نیز بر آنان بادی همراه با سنگ فرستادیم، و فقط خانوادهی لوط را سحرگاهان نجات دادیم.
نِّعْمَةًۭ مِّنْ عِندِنَا ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِى مَن شَكَرَ ﴿35﴾
[این نجات] نعمتی از سوی ما بود. ما اینگونه هر که را شکر کند، پاداش میدهیم.
وَلَقَدْ أَنذَرَهُم بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا۟ بِٱلنُّذُرِ ﴿36﴾
[لوط،] مردم را از قهر ما هشدار داده بود، امّا در هشدارها جدال و ستیزه کردند.
وَلَقَدْ رَٰوَدُوهُ عَن ضَيْفِهِۦ فَطَمَسْنَآ أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا۟ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿37﴾
و مهمانانش را از او خواستند ولی ما چشمانشان را نابینا و محو کردیم. [و گفتیم:] «بچشید عذاب و هشدار مرا!»
وَلَقَدْ صَبَّحَهُم بُكْرَةً عَذَابٌۭ مُّسْتَقِرٌّۭ ﴿38﴾
و صبحگاهان عذابی پایدار به سراغشان آمد.
فَذُوقُوا۟ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿39﴾
«پس بچشید عذاب و هشدار مرا!»
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿40﴾
و به راستی ما قرآن را برای یادآوری [و پندپذیری]، آسان کردیم، پس آیا پندپذیری هست؟
وَلَقَدْ جَآءَ ءَالَ فِرْعَوْنَ ٱلنُّذُرُ ﴿41﴾
و همانا هشداردهندگان به سراغ فرعونیان آمدند.
كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذْنَٰهُمْ أَخْذَ عَزِيزٍۢ مُّقْتَدِرٍ ﴿42﴾
[امّا آنان] همهی معجزات ما را تکذیب کردند، پس ما آنان را [به قهر] گرفتیم، چون گرفتنِ زورمندی شکستناپذیر.
أَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌۭ مِّنْ أُو۟لَٰٓئِكُمْ أَمْ لَكُم بَرَآءَةٌۭ فِى ٱلزُّبُرِ ﴿43﴾
آیا کافرانِ شما [مردم مکه] از آنان بهترند؟ یا برای شما اماننامهای در کتابهای آسمانی است؟
أَمْ يَقُولُونَ نَحْنُ جَمِيعٌۭ مُّنتَصِرٌۭ ﴿44﴾
یا میگویند: «ما همگی متّحد و پشتیبان یکدیگریم. [و هیچ قدرتی ما را شکست نخواهد داد.]»
سَيُهْزَمُ ٱلْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ ٱلدُّبُرَ ﴿45﴾
به زودی، [این] گروه در هم شکسته خواهد شد و همه پشتکنان خواهند گریخت.
بَلِ ٱلسَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَٱلسَّاعَةُ أَدْهَىٰ وَأَمَرُّ ﴿46﴾
آری، قیامت وعدهگاه آنان است و آن روز، سختتر و تلختر است.
إِنَّ ٱلْمُجْرِمِينَ فِى ضَلَٰلٍۢ وَسُعُرٍۢ ﴿47﴾
که گناهکاران در گمراهی و [آتش و] جنونند.
يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِى ٱلنَّارِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا۟ مَسَّ سَقَرَ ﴿48﴾
روزی که به رو در آتش کشیده میشوند [و به آنان گفته میشود:] «سوزندگی و عذاب دردناک دوزخ را بچشید!»
إِنَّا كُلَّ شَىْءٍ خَلَقْنَٰهُ بِقَدَرٍۢ ﴿49﴾
ما هر چیز را به اندازه آفریدهایم.
وَمَآ أَمْرُنَآ إِلَّا وَٰحِدَةٌۭ كَلَمْحٍۭ بِٱلْبَصَرِ ﴿50﴾
و فرمان ما تنها یک بار است، مانند یک چشم بر هم زدن.
وَلَقَدْ أَهْلَكْنَآ أَشْيَاعَكُمْ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿51﴾
و بیتردید ما کسانی را [از پیشینیان] که مانند شما [کافر] بودند، نابود کردیم. پس آیا پندپذیری هست؟
وَكُلُّ شَىْءٍۢ فَعَلُوهُ فِى ٱلزُّبُرِ ﴿52﴾
و هر کاری که کردهاند، در نامهها [ثبت] است.
وَكُلُّ صَغِيرٍۢ وَكَبِيرٍۢ مُّسْتَطَرٌ ﴿53﴾
و هرکوچک و بزرگی نوشته شده است.
إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّٰتٍۢ وَنَهَرٍۢ ﴿54﴾
به راستی پرهیزکاران در باغها [ی بهشتی] و [کنار] جویبارها هستند،
فِى مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍۢ مُّقْتَدِرٍۭ ﴿55﴾
درجایگاهی راستین، نزد فرمانروایی مقتدر.