Skip to content
Text size 100%
Translation comparison

Compare Al-Qiyamah in Persian

Compare up to three translations verse by verse.

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿1﴾

Rowwad

به روز قیامت سوگند می‌خورم.

آیتی

قسم مى‌خورم به روز قيامت.

الهی قمشه‌ای

چنین نیست (که کافران پنداشتند) قسم به روز (بزرگ) قیامت.

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿2﴾

Rowwad

و به نفسِ ملامت‌گر سوگند می‌خورم.

آیتی

و قسم مى‌خورم به نفس ملامتگر.

الهی قمشه‌ای

و قسم به نفس پر حسرت و ملامت (یعنی نفس انسان که در قیامت خود را بر تقصیر و گناه بسیار ملامت کند و حسرت خورد). [جواب قسم محذوف است، یعنی به اینها سوگند می‌خورم که آدمیان را در روز قیامت برخواهم انگیخت. (م) ژ)]

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿3﴾

Rowwad

آیا انسان می‌پندارد که [پس از مرگ] هرگز استخوان‌هایش را جمع نخواهیم کرد؟

آیتی

آيا آدمى مى‌پندارد كه ما استخوانهايش را گرد نخواهيم آورد؟

الهی قمشه‌ای

آیا آدمی پندارد که ما دیگر ابدا استخوانهای (پوسیده) او را باز جمع نمی‌کنیم؟

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿4﴾

Rowwad

آری، ما قادریم که [حتی خطوط سر] انگشتانش را یکسان و مرتب کنیم.

آیتی

آرى، ما قادر هستيم كه سر انگشتهايش را برابر كنيم.

الهی قمشه‌ای

بلی (استخوانهای او را جمع می‌کنیم) در حالی که ما قادریم که سرانگشتان او را هم منظم درست گردانیم.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿5﴾

Rowwad

بلکه انسان می‌خواهد که [آزادانه و بدون ترس از آخرت،] در گناه و بدکاری مداومت کند.

آیتی

بلكه آدمى مى‌خواهد كه در آينده نيز به كارهاى ناشايست پردازد.

الهی قمشه‌ای

بلکه انسان می‌خواهد آنچه (از عمرش) در پیش است همه را به فجور و هوای نفس گذراند.

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿6﴾

Rowwad

[از این رو] می‌پرسد: «روز قیامت کی خواهد بود؟»

آیتی

مى‌پرسد: روز قيامت چه وقت خواهد بود؟

الهی قمشه‌ای

(که دایم با شک و انکار) می‌پرسد کی روز قیامت (و حساب) خواهد بود؟

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿7﴾

Rowwad

هنگامی ‌که چشم [وحشت‌زده و] خیره شود

آیتی

روزى كه چشمها خيره شود،

الهی قمشه‌ای

(بگو) روزی که چشمهای خلقان (از وحشت و هول) خیره بماند.

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿8﴾

Rowwad

و ماه تیره [و بی‌نور] گردد

آیتی

و ماه تيره شود،

الهی قمشه‌ای

و ماه تابان تاریک شود.

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿9﴾

Rowwad

و خورشید و ماه، یکجا جمع شوند،

آیتی

و آفتاب و ماه در يك جاى گرد آيند.

الهی قمشه‌ای

و میان خورشید و ماه جمع گردد (و هر دو بی‌نور شوند).

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿10﴾

Rowwad

آن روز، انسان می‌گوید: «راهِ گریز کجاست؟»

آیتی

انسان در آن روز مى‌گويد: راه گريز كجاست؟

الهی قمشه‌ای

در آن روز انسان گوید: (ای وای از سختی عذاب) کجا مفرّ و پناهی خواهد بود؟

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿11﴾

Rowwad

هرگز! هیچ گریزگاهی نیست.

آیتی

هرگز، پناهگاهى نيست.

الهی قمشه‌ای

هرگز مفرّ و پناهگاهی نیست.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿12﴾

Rowwad

آن روز، قرارگاه [نهایی،] به سوی پروردگار توست.

آیتی

قرارگاه همه در اين روز نزد پروردگار توست.

الهی قمشه‌ای

آن روز جز درگاه خدا آرامگاهی هیچ نیست.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿13﴾

Rowwad

در آن روز، انسان را از تمام كارهایى كه پیشاپیش فرستاده و کارهایی که به تاخیر انداخته [و انجام نداده است]، آگاه مى‌كنند.

آیتی

در اين روز آدمى را از هر چه پيشاپيش فرستاده و بعد از خويش گذاشته است خبر مى‌دهند.

الهی قمشه‌ای

آن روز آدمی به (نتیجه) هر نیک و بدی که در مقدّم و مؤخّر عمر کرده آگاه خواهد شد.

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ﴿14﴾

Rowwad

بلکه انسان به خوبی بر خویشتن آگاه است.

آیتی

بلكه آدمى خويشتن خويش را نيك مى‌شناسد،

الهی قمشه‌ای

بلکه انسان خود بر (نیک و بد) خویش به خوبی بیناست.

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿15﴾

Rowwad

اگر چه [در دفاع از خود،] عذرهایش را در میان آورد.

آیتی

هر چند به زبان عذرها آورد.

الهی قمشه‌ای

هر چند (پرده‌های) عذر (بر چشم بصیرت) خود بیفکند.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿16﴾

Rowwad

[ای پیامبر، هنگام نزول قرآن،] زبانت را برای [تکرار و خواندنِ] آن، شتابزده حرکت مده.

آیتی

به تعجيل زبان به خواندن قرآن مجنبان،

الهی قمشه‌ای

(ای رسول در حال وحی) با شتاب و عجله زبان به قرائت قرآن مگشای.

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿17﴾

Rowwad

مسلماً جمع‌آوری و خواندنِ آن، بر [عهدۀ] ماست.

آیتی

كه گردآوردن و خواندنش بر عهده ماست.

الهی قمشه‌ای

که ما خود قرآن را مجموع و محفوظ داشته و بر تو فرا خوانیم.

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿18﴾

Rowwad

پس هر گاه [توسط جبرئیل] آن را [بر تو] خواندیم، از خواندنِ او پیروی کن.

آیتی

چون خوانديمش، تو آن خواندن را پيروى كن.

الهی قمشه‌ای

و آن‌گاه که بر خواندیم تو پیرو قرآن آن باش.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿19﴾

Rowwad

سپس بیان‌کردنش بر [عهدۀ] ماست.

آیتی

سپس بيان آن بر عهده ماست.

الهی قمشه‌ای

پس از آن بر ماست که (حقایق) آن را بر تو بیان کنیم.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿20﴾

Rowwad

هرگز چنین نیست [که شما مشرکان می‌پندارید]! بلکه شما دنیا[ی زودگذر] را دوست دارید

آیتی

آرى، شما اين جهان زودگذر را دوست مى‌داريد،

الهی قمشه‌ای

هرگز، بلکه شما (کافران لجوج) تمام دنیای نقد عاجل را دوست دارید.

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ﴿21﴾

Rowwad

و آخرت را رها می‌کنید.

آیتی

و آخرت را فرو مى‌گذاريد.

الهی قمشه‌ای

و به کلی کار آخرت را واگذارید.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ﴿22﴾

Rowwad

آن روز، [اهل ایمان دارای] چهره‌هایی تازه [و شاداب] هستند.

آیتی

در آن روز چهره‌هايى هست زيبا و درخشان،

الهی قمشه‌ای

آن روز رخسار طایفه‌ای (از شادی) بر افروخته و نورانی است.

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ﴿23﴾

Rowwad

به سوی پروردگارشان می‌نگرند.

آیتی

كه سوى پروردگارشان نظر مى‌كنند؛

الهی قمشه‌ای

و به چشم قلب جمال حق را مشاهده می‌کنند.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ﴿24﴾

Rowwad

و در آن روز، [کافران و بدبختان دارای] چهره‌هایی عبوس [و درهم‌کشیده] هستند.

آیتی

و چهره‌هايى هست عبوس و ترش،

الهی قمشه‌ای

و رخسار گروهی دیگر عبوس و غمگین است.

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ﴿25﴾

Rowwad

زیرا یقین دارند که آسیبی کمر‌‌شکن به آنها می‌رسد.

آیتی

كه مى‌داند آن عذاب كمرشكن بر او فرود آيد.

الهی قمشه‌ای

که می‌دانند حادثه ناگواری در پیش است که پشت آنها را می‌شکند.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿26﴾

Rowwad

آری، چون [جان] به گلوگاهش برسد.

آیتی

آرى، چون جان به گلوگاه رسد،

الهی قمشه‌ای

چنین نیست (که منکران قیامت پنداشتند. باش تا) آن گاه که جانشان به گلو رسد.

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ﴿27﴾

Rowwad

و گفته شود: چه کسی است که رُقیه بخواند؟ [شاید شفا یابد].

آیتی

و گفته شود كه چه كسى است كه افسون بخواند؟

الهی قمشه‌ای

و (اهلش) گویند: کیست که چاره درد این بیمار تواند کرد؟

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿28﴾

Rowwad

و یقین کند که زمان جدایی [از دنیا فرا رسیده] است.

آیتی

و يقين كند كه زمان جدايى فرا رسيده،

الهی قمشه‌ای

و بیمار خود یقین به مفارقت از دنیا کند (که ملک موت را به چشم ببیند).

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿29﴾

Rowwad

و [کار بالا گیرد و] ساق‌ها[ی پایش از سختیِ جان دادن] به هم بپیچد.

آیتی

و ساقهاى پا در هم پيچيده شوند،

الهی قمشه‌ای

و ساقهای پا (از شدت غم عقبی و حسرت دنیا) به هم در پیچد.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿30﴾

Rowwad

در آن روز، مسیرِ همه به سوی پروردگارت خواهد بود.

آیتی

آن روز روز راندنش به سوى پروردگار توست.

الهی قمشه‌ای

در آن روز خلق را به سوی خدا خواهند کشید.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿31﴾

Rowwad

[منکرِ معاد،] نه تصدیق کرده و نه نماز گزارده است؛

آیتی

نه تصديق كرده است و نه نماز گزارده است.

الهی قمشه‌ای

پس (آن روز وای بر آن که چون ابو جهل) حق را تصدیق نکرد و نماز (و طاعتش) بجا نیاورد.

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿32﴾

Rowwad

بلکه [قرآن را] تکذیب کرد و [از ایمان] روی گرداند.

آیتی

اما تكذيب كرده و اعراض كرده است.

الهی قمشه‌ای

بلکه (خدا را) تکذیب کرد و (از حکمش) رو بگردانید.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿33﴾

Rowwad

سپس خرامان به سوی خانواده‌اش بازگشت.

آیتی

آنگاه خرامان نزد كسانش رفته است.

الهی قمشه‌ای

و آن گاه با تکبر و نخوت به سوی اهل خویش روی آورد.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿34﴾

Rowwad

وای بر تو! پس وای بر تو!

آیتی

واى بر تو، پس واى بر تو.

الهی قمشه‌ای

(به وی خطاب شود) وای (بر زندگی) و (صد) وای بر (مرگ) تو.

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿35﴾

Rowwad

باز هم وای بر تو! پس وای بر تو!

آیتی

باز هم واى بر تو، پس واى بر تو.

الهی قمشه‌ای

پس (از مرگ هم) وای (بر برزخ) و (صد) وای بر (روز محشر) تو.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿36﴾

Rowwad

آیا انسان گمان می‌کند که [بی‌هدف و بدون حساب و جزا] به خود رها می‌شود؟

آیتی

آيا انسان مى‌پندارد كه او را به حال خود واگذاشته‌اند؟

الهی قمشه‌ای

آیا آدمی می‌پندارد که او را مهمل (از تکلیف و ثواب و عقاب) گذارند (و غرضی در خلقتش منظور ندارند).

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ﴿37﴾

Rowwad

آیا [او] نطفه‌ای از منی نبود که [در رحم] ریخته می‌شود؟

آیتی

آيا او نطفه‌اى از منى كه در رحمى ريخته شده، نبوده است؟

الهی قمشه‌ای

آیا آدمی قطره آب نطفه نبود که (در رحم) ریزند؟

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿38﴾

Rowwad

سپس به صورت خونِ بسته درآمد و [الله او را] آفرید و درست و استوار ساخت،

آیتی

سپس لخته‌اى خون؟ آنگاه به اندام درستش بيافريد.

الهی قمشه‌ای

و پس از نطفه خون بسته شد و آن گاه (خدایش به این صورت زیبای حیرت انگیز) آفرید و آراسته ساخت.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿39﴾

Rowwad

سپس دو زوج نر و ماده از او پدید آورد.

آیتی

و آنها را دو صنف كرد: نر و ماده.

الهی قمشه‌ای

پس آن گاه از او دو صنف نر و ماده پدید آورد.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿40﴾

Rowwad

آیا [چنین آفریدگاری] قادر نیست که مردگان را [دوباره] زنده کند؟

آیتی

آيا خداوند قادر نيست كه مردگان را زنده سازد؟

الهی قمشه‌ای

آیا چنین خدای (با قدرت و حکمت) باز نتواند مردگان را زنده گرداند؟

Quran recitationReady
Open audio