بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿1﴾
آیتی
قسم مىخورم به روز قيامت.
وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿2﴾
آیتی
و قسم مىخورم به نفس ملامتگر.
أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿3﴾
آیتی
آيا آدمى مىپندارد كه ما استخوانهايش را گرد نخواهيم آورد؟
بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿4﴾
آیتی
آرى، ما قادر هستيم كه سر انگشتهايش را برابر كنيم.
بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿5﴾
آیتی
بلكه آدمى مىخواهد كه در آينده نيز به كارهاى ناشايست پردازد.
يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿6﴾
آیتی
مىپرسد: روز قيامت چه وقت خواهد بود؟
فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿7﴾
آیتی
روزى كه چشمها خيره شود،
وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿8﴾
وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿9﴾
آیتی
و آفتاب و ماه در يك جاى گرد آيند.
يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿10﴾
آیتی
انسان در آن روز مىگويد: راه گريز كجاست؟
كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿11﴾
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿12﴾
آیتی
قرارگاه همه در اين روز نزد پروردگار توست.
يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿13﴾
آیتی
در اين روز آدمى را از هر چه پيشاپيش فرستاده و بعد از خويش گذاشته است خبر مىدهند.
بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ﴿14﴾
آیتی
بلكه آدمى خويشتن خويش را نيك مىشناسد،
وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿15﴾
آیتی
هر چند به زبان عذرها آورد.
لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿16﴾
آیتی
به تعجيل زبان به خواندن قرآن مجنبان،
إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿17﴾
آیتی
كه گردآوردن و خواندنش بر عهده ماست.
فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿18﴾
آیتی
چون خوانديمش، تو آن خواندن را پيروى كن.
ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿19﴾
آیتی
سپس بيان آن بر عهده ماست.
كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿20﴾
آیتی
آرى، شما اين جهان زودگذر را دوست مىداريد،
وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ﴿21﴾
آیتی
و آخرت را فرو مىگذاريد.
وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ﴿22﴾
آیتی
در آن روز چهرههايى هست زيبا و درخشان،
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ﴿23﴾
آیتی
كه سوى پروردگارشان نظر مىكنند؛
وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ﴿24﴾
آیتی
و چهرههايى هست عبوس و ترش،
تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ﴿25﴾
آیتی
كه مىداند آن عذاب كمرشكن بر او فرود آيد.
كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿26﴾
آیتی
آرى، چون جان به گلوگاه رسد،
وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ﴿27﴾
آیتی
و گفته شود كه چه كسى است كه افسون بخواند؟
وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿28﴾
آیتی
و يقين كند كه زمان جدايى فرا رسيده،
وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿29﴾
آیتی
و ساقهاى پا در هم پيچيده شوند،
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿30﴾
آیتی
آن روز روز راندنش به سوى پروردگار توست.
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿31﴾
آیتی
نه تصديق كرده است و نه نماز گزارده است.
وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿32﴾
آیتی
اما تكذيب كرده و اعراض كرده است.
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿33﴾
آیتی
آنگاه خرامان نزد كسانش رفته است.
أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿34﴾
آیتی
واى بر تو، پس واى بر تو.
ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿35﴾
آیتی
باز هم واى بر تو، پس واى بر تو.
أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿36﴾
آیتی
آيا انسان مىپندارد كه او را به حال خود واگذاشتهاند؟
أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ﴿37﴾
آیتی
آيا او نطفهاى از منى كه در رحمى ريخته شده، نبوده است؟
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿38﴾
آیتی
سپس لختهاى خون؟ آنگاه به اندام درستش بيافريد.
فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿39﴾
آیتی
و آنها را دو صنف كرد: نر و ماده.
أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿40﴾
آیتی
آيا خداوند قادر نيست كه مردگان را زنده سازد؟