Skip to content
Text size 100%
Translation comparison

Compare Al-Waqi'ah Quran translations

Compare up to three verified translation editions verse by verse, including editions in two different languages.

Persian editions (choose up to 3)

Changing languages or editions keeps the current surah and verse.

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ﴿1﴾

آیتی

چون قيامت واقع شود،

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ﴿2﴾

آیتی

كه در واقع‌شدنش هيچ دروغ نيست،

خَافِضَةٌۭ رَّافِعَةٌ ﴿3﴾

آیتی

گروهى را خواركننده است و گروهى را برافرازنده.

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّۭا ﴿4﴾

آیتی

آنگاه كه زمين به سختى بلرزد،

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّۭا ﴿5﴾

آیتی

و كوه‌ها به تمامى متلاشى شوند،

فَكَانَتْ هَبَآءًۭ مُّنۢبَثًّۭا ﴿6﴾

آیتی

و چون غبارى پراكنده گردند،

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًۭا ثَلَٰثَةًۭ ﴿7﴾

آیتی

شما سه گروه باشيد:

فَأَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ﴿8﴾

آیتی

يكى اهل سعادت. اهل سعادت چه حال دارند؟

وَأَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ﴿9﴾

آیتی

ديگر، اهل شقاوت. اهل شقاوت چه حال دارند؟

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ ﴿10﴾

آیتی

سه ديگر، آنها كه سبقت جسته بودند و اينك پيش افتاده‌اند.

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿11﴾

آیتی

اينان مقرّبانند،

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿12﴾

آیتی

در بهشتهاى پرنعمت.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿13﴾

آیتی

گروهى از پيشينيان،

وَقَلِيلٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ﴿14﴾

آیتی

و اندكى از آنها كه از پى آمده‌اند،

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّوْضُونَةٍۢ ﴿15﴾

آیتی

بر تختهايى مرصّع،

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَٰبِلِينَ ﴿16﴾

آیتی

روبروى هم بر آنها تكيه زده‌اند.

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ﴿17﴾

آیتی

پسرانى همواره جوان گردشان مى‌چرخند،

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ﴿18﴾

آیتی

با قدحها و ابريقها و جامهايى از شرابى كه در جويها جارى است.

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ﴿19﴾

آیتی

از نوشيدنش نه سردرد گيرند و نه بيهوش شوند.

وَفَٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿20﴾

آیتی

و ميوه‌هايى كه خود برمى‌گزينند.

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿21﴾

آیتی

و گوشت پرنده هر چه بخواهند.

وَحُورٌ عِينٌۭ ﴿22﴾

آیتی

و حوران درشت چشم،

كَأَمْثَٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ﴿23﴾

آیتی

همانند مرواريدهايى در صدف.

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿24﴾

آیتی

همه به پاداش كارهايى كه مى‌كرده‌اند.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿25﴾

آیتی

در آنجا نه سخن لغو شنوند و نه گناه‌آلود.

إِلَّا قِيلًۭا سَلَٰمًۭا سَلَٰمًۭا ﴿26﴾

آیتی

جز يك سخن: سلام، سلام.

وَأَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ ﴿27﴾

آیتی

اما اصحاب سعادت، اصحاب سعادت چه حال دارند؟

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ﴿28﴾

آیتی

در زير درخت سدر بى‌خار،

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ﴿29﴾

آیتی

و درخت موزى كه ميوه‌اش بر يكديگر چيده‌شده،

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ﴿30﴾

آیتی

و سايه‌اى دايم،

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ﴿31﴾

آیتی

و آبى همواره جارى،

وَفَٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ﴿32﴾

آیتی

و ميوه‌اى بسيار،

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ﴿33﴾

آیتی

كه نه منقطع مى‌گردد و نه كس را از آن باز دارند.

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ﴿34﴾

آیتی

و زنانى ارجمند.

إِنَّآ أَنشَأْنَٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ﴿35﴾

آیتی

آن زنان را ما بيافريديم، آفريدنى.

فَجَعَلْنَٰهُنَّ أَبْكَارًا ﴿36﴾

آیتی

و دوشيزگان ساختيم.

عُرُبًا أَتْرَابًۭا ﴿37﴾

آیتی

معشوق همسران خويشند،

لِّأَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿38﴾

آیتی

براى اصحاب سعادت.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿39﴾

آیتی

گروهى از پيشينيان،

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ﴿40﴾

آیتی

و گروهى كه از پى آمده‌اند.

وَأَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ ﴿41﴾

آیتی

اما اصحاب شقاوت، اصحاب شقاوت چه حال دارند؟

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ﴿42﴾

آیتی

در باد سموم و آب جوشانند.

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ﴿43﴾

آیتی

در سايه‌اى از دود سياه،

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ﴿44﴾

آیتی

نه سرد و نه خوش،

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿45﴾

آیتی

اينان پيش از اين در ناز و نعمت بودند.

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ﴿46﴾

آیتی

و بر گناهان بزرگ اصرار مى‌ورزيدند.

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿47﴾

آیتی

و مى‌گفتند: آيا زمانى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم باز هم ما را زنده مى‌كنند،

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ﴿48﴾

آیتی

يا نياكان ما را؟

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْءَاخِرِينَ ﴿49﴾

آیتی

بگو: همه را، آنان كه از پيش بوده‌اند و آنها كه از پى‌شان آمده بودند،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ﴿50﴾

آیتی

همه در وعده‌گاه آن روز معين خواهند بود.

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ﴿51﴾

آیتی

آنگاه شما اى گمراهان تكذيب‌كننده،

لَءَاكِلُونَ مِن شَجَرٍۢ مِّن زَقُّومٍۢ ﴿52﴾

آیتی

از درختان زقّوم خواهيد خورد.

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ﴿53﴾

آیتی

و شكمهاى خود را از آن پر خواهيد كرد.

فَشَٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ﴿54﴾

آیتی

و بر سر آن آب جوشان خواهيد نوشيد.

فَشَٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ﴿55﴾

آیتی

چنان مى‌نوشيد كه شتر تشنه آب مى‌نوشد.

هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿56﴾

آیتی

اين است غذايشان در روز جزا.

نَحْنُ خَلَقْنَٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿57﴾

آیتی

ما شما را آفريده‌ايم؛ پس چرا تصديق نمى‌كنيد؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ﴿58﴾

آیتی

آيا آن منى را كه برون مى‌ريزيد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَٰلِقُونَ ﴿59﴾

آیتی

آيا شما او را مى‌آفرينيد يا ما آفريننده‌ايم؟

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿60﴾

آیتی

ما مرگ را بر شما مقدر ساختيم و ناتوان از آن نيستيم كه‌

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿61﴾

آیتی

به جاى شما قومى همانند شما بياوريم و شما را به صورتى كه از آن بى‌خبريد از نو بيافرينيم.

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ﴿62﴾

آیتی

شما از آفرينش نخست آگاهيد؛ چرا به يادش نياوريد؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ﴿63﴾

آیتی

آيا چيزى را كه مى‌كاريد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ﴿64﴾

آیتی

آيا شما مى‌رويانيدش يا ما روياننده‌ايم؟

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَٰهُ حُطَٰمًۭا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿65﴾

آیتی

اگر مى‌خواستيم خاشاكش مى‌ساختيم تا در شگفت بمانيد.

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿66﴾

آیتی

گويند: ما ثروت بر باد دادگانيم؛

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿67﴾

آیتی

ما بى‌نصيب ماندگانيم.

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ﴿68﴾

آیتی

آيا آبى را كه مى‌نوشيد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ﴿69﴾

آیتی

آيا شما آن را از ابر فرو مى‌فرستيد يا ما فرو فرستنده‌ايم؟

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَٰهُ أُجَاجًۭا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿70﴾

آیتی

اگر مى‌خواستيم آن را تلخ مى‌گردانيديم. پس چرا سپاس نمى‌گوييد؟

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ﴿71﴾

آیتی

آيا آن آتشى را كه مى‌افروزيد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ﴿72﴾

آیتی

آيا درختش را شما آفريده‌ايد يا ما آفريننده‌ايم؟

نَحْنُ جَعَلْنَٰهَا تَذْكِرَةًۭ وَمَتَٰعًۭا لِّلْمُقْوِينَ ﴿73﴾

آیتی

ما آن را هشدارى و براى مسافران رهنورد، متاعى ساختيم.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿74﴾

آیتی

به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى.

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ﴿75﴾

آیتی

پس سوگند به غروبگاه ستارگان.

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌۭ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ﴿76﴾

آیتی

و اين سوگندى است -اگر بدانيد- بزرگ.

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌۭ كَرِيمٌۭ ﴿77﴾

آیتی

هر آينه، اين قرآنى است گرامى‌قدر،

فِى كِتَٰبٍۢ مَّكْنُونٍۢ ﴿78﴾

آیتی

در كتابى مكنون.

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ ﴿79﴾

آیتی

كه جز پاكان دست بر آن نزنند.

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿80﴾

آیتی

نازل شده از جانب پروردگار جهانيان است.

أَفَبِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ﴿81﴾

آیتی

آيا اين سخن را دروغ مى‌انگاريد؟

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ﴿82﴾

آیتی

و نصيب خود را در دروغ انگاشتن آن قرار مى‌دهيد؟

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ ﴿83﴾

آیتی

پس چرا آنگاه كه جان به گلوگاه رسد،

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍۢ تَنظُرُونَ ﴿84﴾

آیتی

و شما در اين هنگام مى‌نگريد، تكذيب نمى‌كنيد؟

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ﴿85﴾

آیتی

ما از شما به او نزديك‌تريم ولى شما نمى‌بينيد.

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ﴿86﴾

آیتی

اگر قيامت را باور نداريد،

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ﴿87﴾

آیتی

اگر راست مى‌گوييد، بازش گردانيد.

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ﴿88﴾

آیتی

اما اگر از مقربان باشد،

فَرَوْحٌۭ وَرَيْحَانٌۭ وَجَنَّتُ نَعِيمٍۢ ﴿89﴾

آیتی

براى اوست آسايش و روزى و بهشت پرنعمت.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿90﴾

آیتی

و اما اگر از اصحاب سعادت باشد:

فَسَلَٰمٌۭ لَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿91﴾

آیتی

پس تو را از اصحاب سعادت سلام است.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿92﴾

آیتی

و اما اگر از تكذيب‌كنندگان گمراه باشد،

فَنُزُلٌۭ مِّنْ حَمِيمٍۢ ﴿93﴾

آیتی

به آب جوشان مهمانش كنند،

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ﴿94﴾

آیتی

و به دوزخش درآورند.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿95﴾

آیتی

اين سخن سخنى راست و يقين است.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿96﴾

آیتی

پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى.

Quran recitationReady
Open audio