مجتبوی
آنگاه كه آن رخداد- رستاخيز- رخ دهد
Compare up to three translations verse by verse.
آنگاه كه آن رخداد- رستاخيز- رخ دهد
كه در رخدادش دروغى نيست
فرونهنده است و بردارنده.
آنگاه كه زمين سخت جنبانده شود
و كوهها خرد و ريز ريز شوند
پس چون گرد و غبار پراكنده گردند.
و شما سه گروه باشيد:
خجستگان و سعادتمندان، خجستگان چه باشند؟
و شومان و بدبختان، شومان و بدبختان چه باشند؟
و پيشىگيرندگان- به ايمان و جهاد و طاعت-، آن پيشىگيرندگان
ايشانند نزديكداشتگان
در بهشتهاى پُر نعمت
بسيارى از پيشينياناند- از امّتهاى پيامبران پيشين-
و اندكى از پسينيان- امت رسول اللّه
بر تختهاى بافته- به زر و گوهر و مرواريد-،
روياروى هم بر آنها تكيه زدهاند.
پسرانى هماره نوجوان [به خدمت] پيرامون ايشان مىگردند،
با صراحىها و كوزهها و جامهايى از مىْ صافى گوارا،
كه از [نوشيدن] آن سر درد نگيرند و مست و بىخرد نشوند.
و از هر ميوهاى كه برگزينند.
و از گوشت مرغانى كه بخواهند.
و دوشيزگانى با چشمهاى سياه و درشت،
همچون مرواريد پوشيده در صدف- كه هوا در آن اثر نكند و صفا و روشنىاش بر جاى باشد-
به پاداش آنچه مىكردند.
در آنجا سخن بيهوده و گنهآلود نشنوند.
مگر گفتارى: سلام، سلام.
و ياران دست راست- خجستگان و سعادتمندان-، دست راستيان چه باشند؟
در [زير] كنارهايى بىخار،
و درخت موزى كه ميوهاش بر هم چيده باشد،
و سايهاى كشيده و پيوسته،
و آبى هماره روان،
و ميوهاى بسيار،
نه بريده- قطع نشود- و نه بازداشته- از خوردن-.
و فرشهايى برافراشته- بر تختهاى بلند افكندهشده، يا گرانبها-.
ما ايشان را آفريدهايم، آفرينشى نو- يا: آفرينشى ويژه كه هرگز دگرگونى نيابد، پير نشوند و زيبايى خود را از دست ندهند-.
و آنان را دوشيزگانى ساختهايم،
شوىدوستانى همسال- با يكديگر و با شوهران-،
براى ياران دست راست- خجستگان و سعادتمندان-.
كه گروهى از پيشينيانند،
و گروهى از پسينيان.
و ياران دست چپ- شومان و بدبختان-، دست چپيان چه باشند؟
در آتشين بادى سوزان و آبى جوشان،
و سايهاى از دودى سخت سياه،
نه سرد- زيرا از دود دوزخ است- و نه خوش.
زيرا كه اينان پيش از اين- عذاب- سرمست از كامرانى بودند.
و بر گناه بزرگ- شرك، يا پيمانشكنى، يا سوگند بزرگ بر انكار بعث- پاى مىفشردند،
و مىگفتند: آيا چون بميريم و خاك و استخوان شويم باز زنده و برانگيخته مى شويم؟
و آيا پدران پيشين ما نيز [زنده و برانگيخته مىشوند]؟
بگو: هر آينه پيشينيان و پسينيان،
[همگان] به هنگام آن روز دانسته شده گردآورى و فراهم مىشوند.
و آنگاه شما اى گمراهان دروغانگار،
هر آينه از درخت زقّوم مىخوريد،
و شكمها را از آن پُر مىكنيد،
آنگاه روى آن، از آب جوشان مىآشاميد،
و چنان آشامندهايد كه شتران تشنه مىآشامند.
اين است پذيرائى آنها در روز حساب و پاداش.
ما شما را آفريدهايم- و از آينده شما باخبريم-، پس چرا باور نمىداريد؟
آيا آب منى را كه مىريزيد- نطفهاى را كه در رحم زنان مىافكنيد- ديدهايد؟
آيا شما آن را مىآفرينيد- نقشبندى مىكنيد- يا ما آفرينندهايم؟
ما مرگ را ميان شما مقدّر كرديم، و كسى بر ما پيشى نگرفته و ناتوان نيستيم،
از آنكه به جاى شما ديگرانى همچون شما آوريم. و شما را در آنچه- در صورت و هيئتى يا در عالمى كه- نمىدانيد از نو بيافرينيم.
و هر آينه شما آفرينش نخست- زندگى دنيوى- را دانستهايد، پس چرا ياد نمىكنيد و پند نمىگيريد؟
آيا آنچه مىكاريد ديدهايد؟
آيا شما آن را مىرويانيد يا ما رويانندهايم؟
اگر بخواهيم آن را گياهى در هم شكسته- يا كاهى بىدانه- مىگردانيم پس سراسيمه و در شگفت بمانيد،
[و گوييد:] راستى كه ما زيان كرده و تاوان زدهايم.
بلكه ما بىبهره ماندهايم.
آيا آبى را كه مىآشاميد ديدهايد؟
آيا شما آن را از ابر فرو آوردهايد يا ما فروآرندهايم؟
اگر بخواهيم آن را تلخ و شور مىگردانيم پس چرا سپاس نمىگزاريد؟
آيا آتشى را كه مىافروزيد ديدهايد؟
آيا درخت آن را شما پديد آوردهايد يا ما پديدآرندهايم؟
ما آن را يادكردى ساختيم- كه چون آن را ببينند آتش دوزخ را ياد كنند- و كالايى براى صحرانشينان.
پس نام پروردگار بزرگ خود را به پاكى ياد كن.
پس سوگند به فروشدنگاه- يا جايگاه- ستارگان
و همانا اين سوگندى است بزرگ، اگر بدانيد
كه هر آينه اين قرآنى است گرامى و ارجمند،
در كتابى پوشيده و نگاهداشته- لوح محفوظ-
كه جز پاكشدگان و پاكيزگان به آن دست نمىرسانند،
فروفرستادهاى است از پروردگار جهانيان.
پس آيا به اين سخن بىاعتنايى و سهلانگارى مىكنيد؟!
و روزى- بهره- خود را [از آن] اين مىسازيد كه [آن را] دروغ انگاريد؟!
پس چرا چون [جان] به گلوگاه رسد- هنگام مرگ-،
و شما آن هنگام مىنگريد- به آن كه در حال جاندادن است-
در حالى كه ما به او از شما نزديكتريم، ولى شما نمىبينيد
پس چرا اگر شما [برانگيختنى و] جزادادنى نيستيد- يعنى اگر رستاخيز را باور نداريد-،
او را باز نمىگردانيد، اگر راست مىگوييد؟!
و اما اگر از نزديكداشتگان- مقربان- باشد،
پس آسانى- هنگام مرگ و پس از آن در برزخ و رستاخيز- و روزى جاودانى- يا گياه خوشبو- و بهشت پُر نعمت [فراروى اوست].
و اما اگر از ياران دست راست- اهل سعادت- باشد،
پس تو را از ياران دست راست سلام است.
و اما اگر از دروغانگاران گمراه باشد،
پس پذيرايى [او] از آبى جوشان است.
و به دوزخ در آمدن و سوختن.
هر آينه اين، آن سخن راست بىگمان و درست است.
پس نام پروردگار بزرگت را به پاكى ياد كن.