بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ ﴿1﴾
آیتی
قسم به آن ستاره چون پنهان شد،
مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَىٰ ﴿2﴾
آیتی
كه يار شما نه گمراه شده و نه به راه كج رفته است.
وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلْهَوَىٰٓ ﴿3﴾
آیتی
و سخن از روى هوى نمىگويد.
إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْىٌۭ يُوحَىٰ ﴿4﴾
آیتی
نيست اين سخن جز آنچه بدو وحى مىشود.
عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلْقُوَىٰ ﴿5﴾
آیتی
او را آن فرشته بس نيرومند تعليم داده است:
ذُو مِرَّةٍۢ فَٱسْتَوَىٰ ﴿6﴾
آیتی
صاحب نيرويى كه استيلا يافت،
وَهُوَ بِٱلْأُفُقِ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿7﴾
آیتی
و او به كناره بلند آسمان بود.
ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ ﴿8﴾
آیتی
سپس نزديك شد و بسيار نزديك شد،
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَىٰ ﴿9﴾
آیتی
تا به قدر دو كمان، يا نزديكتر.
فَأَوْحَىٰٓ إِلَىٰ عَبْدِهِۦ مَآ أَوْحَىٰ ﴿10﴾
آیتی
و خدا به بنده خود هر چه بايد وحى كند وحى كرد.
مَا كَذَبَ ٱلْفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ ﴿11﴾
آیتی
دل آنچه را كه ديد دروغ نشمرد.
أَفَتُمَٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ ﴿12﴾
آیتی
آيا در آنچه مىبيند با او جدال مىكنيد؟
وَلَقَدْ رَءَاهُ نَزْلَةً أُخْرَىٰ ﴿13﴾
آیتی
او را ديگر بار هم بديد،
عِندَ سِدْرَةِ ٱلْمُنتَهَىٰ ﴿14﴾
عِندَهَا جَنَّةُ ٱلْمَأْوَىٰٓ ﴿15﴾
آیتی
كه آرامگاه بهشت نزد آن درخت است.
إِذْ يَغْشَى ٱلسِّدْرَةَ مَا يَغْشَىٰ ﴿16﴾
آیتی
وقتى كه سدره را چيزى در خود مىپوشيد،
مَا زَاغَ ٱلْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ ﴿17﴾
آیتی
چشم خطا نكرد و از حد درنگذشت.
لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ ءَايَٰتِ رَبِّهِ ٱلْكُبْرَىٰٓ ﴿18﴾
آیتی
هر آينه پارهاى از آيات بزرگ پروردگارش را بديد.
أَفَرَءَيْتُمُ ٱللَّٰتَ وَٱلْعُزَّىٰ ﴿19﴾
آیتی
آيا لات و عُزا را ديدهايد؟
وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلْأُخْرَىٰٓ ﴿20﴾
آیتی
و مَنات آن بت سومى ديگر را؟
أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلْأُنثَىٰ ﴿21﴾
آیتی
آيا شما را پسر باشد و او را دختر؟
تِلْكَ إِذًۭا قِسْمَةٌۭ ضِيزَىٰٓ ﴿22﴾
آیتی
اين تقسيمى است خلاف عدالت.
إِنْ هِىَ إِلَّآ أَسْمَآءٌۭ سَمَّيْتُمُوهَآ أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَٰنٍ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهْوَى ٱلْأَنفُسُ ۖ وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلْهُدَىٰٓ ﴿23﴾
آیتی
اينها چيزى نيستند جز نامهايى كه خود و پدرانتان به آنها دادهايد. و خداوند هيچ دليلى بر آنها نفرستاده است. تنها از پى گمان و هواى نفس خويش مىروند و حال آنكه از جانب خدا راهنماييشان كردهاند.
أَمْ لِلْإِنسَٰنِ مَا تَمَنَّىٰ ﴿24﴾
آیتی
آيا هر چه آدمى آرزو كند برايش حاصل است؟
فَلِلَّهِ ٱلْءَاخِرَةُ وَٱلْأُولَىٰ ﴿25﴾
آیتی
هم آخرت و هم دنيا از آن خداست.
۞ وَكَم مِّن مَّلَكٍۢ فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ لَا تُغْنِى شَفَٰعَتُهُمْ شَيْـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعْدِ أَن يَأْذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرْضَىٰٓ ﴿26﴾
آیتی
و چه بسيار فرشتگان در آسمانند كه شفاعتشان هيچ سود ندهد، مگر از آن پس كه خدا براى هر كه خواهد رخصت دهد و خشنود باشد.
إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْءَاخِرَةِ لَيُسَمُّونَ ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ تَسْمِيَةَ ٱلْأُنثَىٰ ﴿27﴾
آیتی
آنان كه به آخرت ايمان ندارند فرشتگان را به نامهاى زنان مىنامند.
وَمَا لَهُم بِهِۦ مِنْ عِلْمٍ ۖ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ ۖ وَإِنَّ ٱلظَّنَّ لَا يُغْنِى مِنَ ٱلْحَقِّ شَيْـًۭٔا ﴿28﴾
آیتی
اينان را بدانچه مىگويند هيچ دانشى نيست. تنها از پندار خود پيروى مىكنند و پندار براى شناخت حقيقت كافى نيست.
فَأَعْرِضْ عَن مَّن تَوَلَّىٰ عَن ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿29﴾
آیتی
پس تو نيز از كسى كه از سخن ما رويگردان مىشود و جز زندگى دنيوى را نمىجويد اعراض كن.
ذَٰلِكَ مَبْلَغُهُم مِّنَ ٱلْعِلْمِ ۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱهْتَدَىٰ ﴿30﴾
آیتی
منتهاى دانششان همين است. پروردگار تو به آن كه از طريق او گمراه مىشود يا به راه هدايت مىافتد داناتر است.
وَلِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ لِيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَسَٰٓـُٔوا۟ بِمَا عَمِلُوا۟ وَيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَحْسَنُوا۟ بِٱلْحُسْنَى ﴿31﴾
آیتی
از آنِ خداست هر چه در آسمانها و هر چه در زمين است تا بدكاران را در برابر اعمالشان كيفر دهد و نيكوكاران را به كردار نيكشان پاداش.
ٱلَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَٰٓئِرَ ٱلْإِثْمِ وَٱلْفَوَٰحِشَ إِلَّا ٱللَّمَمَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ وَٰسِعُ ٱلْمَغْفِرَةِ ۚ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنشَأَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ وَإِذْ أَنتُمْ أَجِنَّةٌۭ فِى بُطُونِ أُمَّهَٰتِكُمْ ۖ فَلَا تُزَكُّوٓا۟ أَنفُسَكُمْ ۖ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱتَّقَىٰٓ ﴿32﴾
آیتی
كسانى كه از گناهان بزرگ و زشتيها اجتناب مىكنند -جز آنكه گناهى كوچك از آنها سرزند- بدانند كه آمرزش پروردگار تو وسيع است و او به شما، آنگاه كه از زمين بيافريدتان و آنگاه كه در شكم مادرتان پنهان بوديد، آگاهتر است. خويشتن را بىگناه مدانيد. اوست كه پرهيزگار را بهتر مىشناسد.
أَفَرَءَيْتَ ٱلَّذِى تَوَلَّىٰ ﴿33﴾
آیتی
آيا آن را كه از تو رويگردان شد ديدى؟
وَأَعْطَىٰ قَلِيلًۭا وَأَكْدَىٰٓ ﴿34﴾
آیتی
اندك مىبخشيد و در انفاق بخل مىورزيد.
أَعِندَهُۥ عِلْمُ ٱلْغَيْبِ فَهُوَ يَرَىٰٓ ﴿35﴾
آیتی
آيا علم غيب دارد و مىبيند؟
أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِى صُحُفِ مُوسَىٰ ﴿36﴾
آیتی
يا از آنچه در صحيفههاى موسى آمده بىخبر مانده است؟
وَإِبْرَٰهِيمَ ٱلَّذِى وَفَّىٰٓ ﴿37﴾
آیتی
يا از ابراهيم، كه حق رسالت را ادا كرد؟
أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌۭ وِزْرَ أُخْرَىٰ ﴿38﴾
آیتی
كه هيچ كس بار گناه ديگرى را برندارد؟
وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَٰنِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ﴿39﴾
آیتی
و اينكه: براى مردم پاداشى جز آنچه خود كردهاند نيست؟
وَأَنَّ سَعْيَهُۥ سَوْفَ يُرَىٰ ﴿40﴾
آیتی
و زودا كه كوشش او در نظر آيد.
ثُمَّ يُجْزَىٰهُ ٱلْجَزَآءَ ٱلْأَوْفَىٰ ﴿41﴾
آیتی
سپس به او پاداشى تمام دهند.
وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلْمُنتَهَىٰ ﴿42﴾
آیتی
و پايان راه همه، پروردگار توست.
وَأَنَّهُۥ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَىٰ ﴿43﴾
آیتی
و اوست كه مىخنداند و مىگرياند.
وَأَنَّهُۥ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْيَا ﴿44﴾
آیتی
و اوست كه مىميراند و زنده مىكند.
وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰ ﴿45﴾
آیتی
و اوست كه جفتهاى نر و ماده را آفريده است،
مِن نُّطْفَةٍ إِذَا تُمْنَىٰ ﴿46﴾
آیتی
از نطفه، آنگاه كه در رحم ريخته مىشود.
وَأَنَّ عَلَيْهِ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُخْرَىٰ ﴿47﴾
آیتی
و بر خداوند است كه آن را بار ديگر زنده كند.
وَأَنَّهُۥ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ ﴿48﴾
آیتی
و اوست كه بىنياز كند و روزى دهد.
وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ ٱلشِّعْرَىٰ ﴿49﴾
آیتی
و اوست پرردگار ستاره شِعرى.
وَأَنَّهُۥٓ أَهْلَكَ عَادًا ٱلْأُولَىٰ ﴿50﴾
آیتی
و اوست كه عاد، آن قوم پيشين را هلاك كرد،
وَثَمُودَا۟ فَمَآ أَبْقَىٰ ﴿51﴾
آیتی
و از ثمود هيچ باقى نگذاشت.
وَقَوْمَ نُوحٍۢ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰ ﴿52﴾
آیتی
و پيش از آنها قوم نوح را، كه ستمكارتر و سركشتر بودند،
وَٱلْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَىٰ ﴿53﴾
آیتی
و نيز مؤتفكه را نابود كرد.
فَغَشَّىٰهَا مَا غَشَّىٰ ﴿54﴾
آیتی
و فروپوشيد آن قوم را، هر چه بايد فروپوشد.
فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ ﴿55﴾
آیتی
پس به كدام يك از نعمتهاى پروردگارت شك مىكنى؟
هَٰذَا نَذِيرٌۭ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلْأُولَىٰٓ ﴿56﴾
آیتی
اين بيمدهندهاى است همانند بيمدهندگان پيشين.
أَزِفَتِ ٱلْءَازِفَةُ ﴿57﴾
لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ ﴿58﴾
آیتی
كس جز خداوند آشكارش نكند.
أَفَمِنْ هَٰذَا ٱلْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ ﴿59﴾
آیتی
آيا از اين سخن در شگفت افتادهايد؟
وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ ﴿60﴾
آیتی
و مىخنديد و نمىگرييد؟
وَأَنتُمْ سَٰمِدُونَ ﴿61﴾
فَٱسْجُدُوا۟ لِلَّهِ وَٱعْبُدُوا۟ ۩ ﴿62﴾
آیتی
پس خدا را سجده كنيد و او را بپرستيد.