قرائتی
قاف. سوگند به قرآن باشکوه [که پیامبری تو و برپایی قیامت حقّ است].
Compare up to three translations verse by verse.
قاف. سوگند به قرآن باشکوه [که پیامبری تو و برپایی قیامت حقّ است].
[آنان ایمان نیاوردند،] بلکه از آمدن پیامبری هشداردهنده از میان خودشان در شگفت شدند. پس کافران گفتند: «این [سخنان که از قیامت خبر میدهد،] چیز عجیبی است!
آیا هنگامی که مردیم و خاک شدیم، [دوباره زنده میشویم؟] این بازگشتی دور [از باور] است.»
بیشک هر چه را زمین از [اجساد] آنان میکاهد، میدانیم و نزد ما کتابی است که [همه چیز را در خود] نگاه میدارد.
بلکه سخن حقّ را چون به سراغشان آمد، تکذیب کردند، پس در کاری سردرگم و آشفتهاند.
پس آیا به آسمانِ بالای سرشان نگاه نکردهاند که چگونه آن را ساختیم و آراستیم و آن را هیچ شکاف و خللی نیست؟
و زمین را گستردیم و کوههای استوار در آن افکندیم و از هر نوع گیاه باطراوت در آن رویاندیم.
تا برای هر بندهای که [به سوی حقّ] روی میآورد، مایهی بینش و پند باشد.
و از آسمان، آبی پربرکت فروفرستادیم، پس با آن باغها و دانههای دروشدنی رویاندیم.
و نیز درختان بلند خرما، با خوشههایی پر و بر هم چیده [رویاندیم].
تا روزی بندگان باشد و با آن سرزمین مردهای را زنده کردیم. رستاخیز [نیز] اینگونه است.
[ای پیامبر!] پیش از اینان، قوم نوح و اصحاب رَسّ و قوم ثمود، [نیز پیامبرانشان را] تکذیب کردند.
و [نیز قوم] عاد و فرعون و برادران لوط.
و اصحاب اَیکه و قوم تُبَّع، همگی پیامبران را تکذیب کردند، پس وعدهی عذاب من، بر آنان قطعی شد.
مگر در آفرینش نخستین درماندیم [که از بازآفریدن در رستاخیز ناتوان باشیم؟ نه!] بلکه آنان دربارهی آفرینش جدید در تردیدند.
و همانا ما انسان را آفریدهایم و هر چه را که نفسش به او وسوسه میکند، میدانیم و ما از رگ گردن به او نزدیکتریم.
آنگاه که دو فرشته از راست و چپ، [در کمین] نشسته، [اعمال نیک و بد را] دریافت میکنند.
[انسان] هیچ سخنی بر زبان نمیآورد، مگر آن که در کنارش [فرشتهی] نگهبانی حاضر و آماده [ثبت] است.
و بیهوشی مرگ به راستی فرامیرسد [و به انسان میگویند:] «این همان است که همواره از آن میگریختی.»
و در صور [رستاخیز] دمیده شود: «این است روز تحقّق وعدهی عذاب!»
و هر کس [به صحنهی قیامت] میآید، سوقدهندهای و شاهدی با اوست.
[خدا به او میفرماید:] «همانا از این [روز] در غفلتی [عمیق] بودی، پس پردهی [غفلت] تو را کنار زدیم و امروز چشمت تیزبین شده است.»
و [فرشتهی] همراه او میگوید: «این [نامهی اعمال اوست که] نزد من آماده است.»
[خداوند میفرماید:] «هر کفرپیشهی لجوجی را به دوزخ افکنید!
[آن که] سخت مانع خیر است و متجاوز و شبههافکن.
آن که با خداوند یکتا، معبود دیگری قرار داد. پس او را در عذاب سخت بیافکنید!»
همنشین او میگوید: «پروردگارا! من او را به سرکشی وادار نکردم، بلکه او خودش در گمراهی عمیق و دوری بود.»
[خداوند میفرماید:] «نزد من با یکدیگر مشاجره نکنید! من پیش از این وعدهی عذاب را به شما داده بودم.
فرمان [افکندن کافر در دوزخ،] نزد من تغییر نمییابد و من هرگز به بندگانم ستم نکنم.»
[یاد کن] روزی که به دوزخ میگوییم: «آیا پر شدی؟» و او میگوید: «آیا بیش از این هم هست؟»
و بهشت را برای تقواپیشگان نزدیک میآورند و فاصلهای از آنان ندارد.
[به آنان میگویند:] این است آنچه به شما وعده داده میشد. [این پاداش] برای هر کسی است که [در دنیا به سوی خدا] بازگشته [و] حافظ و نگهبان [حدود الهی] بوده است.
آن که در نهان از [خدای] رحمان ترسید و با دلی بازگشتکننده [به سوی خدا] آمد.
به سلامت وارد بهشت شوید! این روزِ جاودانگی است.»
برای اهل بهشت در آنجا هر چه بخواهند آماده است و نزد ما [نعمتهای] افزونتری هست.
و پیش از اینان چه بسیار نسلهایی را نابود کردیم که نیرومندتر از ایشان بودند و [با قدرت خود و کشورگشایی،] به شهرها نفوذ کردند. آیا [برای آنان] راه گریزی بود؟
در این [نابودی سرکشان]، پندی است برای کسی که دلی [بیدار] دارد، یا با حضور قلب، [به حقایق] گوش فرادهد.
و به راستی ما آسمانها و زمین و آنچه را میان آنهاست، در شش روز [و دوران] آفریدیم و هیچ رنج و خستگی به ما نرسید.
پس بر آنچه [مخالفان] میگویند، شکیبا باش! و پیش از طلوع خورشید و پیش از غروب، پروردگارت را با سپاس و ستایش، تسبیح گوی!
و پارهای از شب را به تسبیح او بپرداز و پس از سجدهها [نیز خدا را تسبیح گوی].
و گوش فرا ده و منتظر روزی باش که منادی از مکانی نزدیک ندا میدهد.
روزی که آن صیحهی راستین را [از صور اسرافیل] بشنوند. آن روز، روز رستاخیز است.
ماییم که زنده میکنیم و میمیرانیم و بازگشت [همه] به سوی ماست.
روزی که زمین به سرعت از روی [اجساد] آنان شکافته شود. [و از گورها بیرون آیند.] این حشر [و گردآوری همه انسانها] بر ما آسان است.
ما به آنچه [مخالفان] میگویند، آگاهتریم و تو بر آنان چیره نیستی، [تا آنان را با زور به راه راست درآوری.] پس هر که را از وعدهی عذاب من میترسد، با قرآن پند بده!