Al-Jinn — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ قُلْ أُوحِىَ إِلَىَّ أَنَّهُ ٱسْتَمَعَ نَفَرٌۭ مِّنَ ٱلْجِنِّ فَقَالُوٓا۟ إِنَّا سَمِعْنَا قُرْءَانًا عَجَبًۭا ﴿1﴾

بگو: «بر من وحی شده است که گروهی از جنّ [به قرآن] گوش دادند. پس گفتند:» «ما قرآنی شگفت شنیدیم.

يَهْدِىٓ إِلَى ٱلرُّشْدِ فَـَٔامَنَّا بِهِۦ ۖ وَلَن نُّشْرِكَ بِرَبِّنَآ أَحَدًۭا ﴿2﴾

که به سوی رشد هدایت می‌کند. پس به آن ایمان آوردیم و هرگز احدی را شریک پروردگارمان قرار نمی‌دهیم.

وَأَنَّهُۥ تَعَٰلَىٰ جَدُّ رَبِّنَا مَا ٱتَّخَذَ صَٰحِبَةًۭ وَلَا وَلَدًۭا ﴿3﴾

و [ایمان آوردیم به] این که برتر و بلند است عظمت پروردگارمان، نه همسری گرفته و نه فرزندی.

وَأَنَّهُۥ كَانَ يَقُولُ سَفِيهُنَا عَلَى ٱللَّهِ شَطَطًۭا ﴿4﴾

و سفیهان ما درباره‌ی خداوند سخنی ناحقّ می‌گفتند. [که او همسر و فرزند دارد.]

وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن تَقُولَ ٱلْإِنسُ وَٱلْجِنُّ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًۭا ﴿5﴾

و ما گمان می‌کردیم که هرگز جنّ و آدمی بر خداوند دروغ نمی‌بندند.

وَأَنَّهُۥ كَانَ رِجَالٌۭ مِّنَ ٱلْإِنسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٍۢ مِّنَ ٱلْجِنِّ فَزَادُوهُمْ رَهَقًۭا ﴿6﴾

و مردانی از آدمیان به مردانی از جنّ پناه می‌بردند، پس [مردان جنّ] بر طغیان و تباهی‌شان افزودند.

وَأَنَّهُمْ ظَنُّوا۟ كَمَا ظَنَنتُمْ أَن لَّن يَبْعَثَ ٱللَّهُ أَحَدًۭا ﴿7﴾

و آن آدمیان پنداشتند که خدا هرگز کسی را [به پیامبری] برنمی‌انگیزد، چنان که شما [جنّیان] پنداشتید.

وَأَنَّا لَمَسْنَا ٱلسَّمَآءَ فَوَجَدْنَٰهَا مُلِئَتْ حَرَسًۭا شَدِيدًۭا وَشُهُبًۭا ﴿8﴾

و ما [برای یافتن خبر،] به آسمان‌ها نزدیک شدیم، پس آنجا را پر از نگهبانان نیرومند و شَهاب‌ها یافتیم.

وَأَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْهَا مَقَٰعِدَ لِلسَّمْعِ ۖ فَمَن يَسْتَمِعِ ٱلْءَانَ يَجِدْ لَهُۥ شِهَابًۭا رَّصَدًۭا ﴿9﴾

و ما پیش‌تر برای شنیدن [خبرهای عالم بالا و سخنان فرشتگان] در مراکزی از آسمان می‌نشستیم؛ ولی اکنون هر که بخواهد دزدیده گوش کند، شهابی را در کمین خود می‌یابد.

وَأَنَّا لَا نَدْرِىٓ أَشَرٌّ أُرِيدَ بِمَن فِى ٱلْأَرْضِ أَمْ أَرَادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَدًۭا ﴿10﴾

و ما نمی‌دانیم آیا برای کسانی که در زمین هستند، شرّی خواسته شده، یا پروردگارشان برای آنها رهیابی [به نیکی و راه راست‌] را اراده کرده است؟

وَأَنَّا مِنَّا ٱلصَّٰلِحُونَ وَمِنَّا دُونَ ذَٰلِكَ ۖ كُنَّا طَرَآئِقَ قِدَدًۭا ﴿11﴾

و برخی از ما افراد شایسته‌ای هستند و برخی غیر از آن. ما فرقه‌هایی گوناگونیم.

وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن نُّعْجِزَ ٱللَّهَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَن نُّعْجِزَهُۥ هَرَبًۭا ﴿12﴾

و ما می‌دانیم که هرگز نمی‌توانیم خدا را در زمین درمانده کنیم و هرگز نمی‌توانیم از دسترس قدرت او بیرون برویم.

وَأَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا ٱلْهُدَىٰٓ ءَامَنَّا بِهِۦ ۖ فَمَن يُؤْمِنۢ بِرَبِّهِۦ فَلَا يَخَافُ بَخْسًۭا وَلَا رَهَقًۭا ﴿13﴾

و چون هدایت [قرآن] را شنیدیم، به آن ایمان آوردیم. پس هر کس به پروردگارش ایمان آورد، از هیچ کاستی و ستمی نمی‌ترسد.

وَأَنَّا مِنَّا ٱلْمُسْلِمُونَ وَمِنَّا ٱلْقَٰسِطُونَ ۖ فَمَنْ أَسْلَمَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ تَحَرَّوْا۟ رَشَدًۭا ﴿14﴾

و برخی از ما اهل تسلیم و بعضی، منحرفند. پس کسانی که تسلیم شدند، آنانند که راه رشد و هدایت را می‌جویند.

وَأَمَّا ٱلْقَٰسِطُونَ فَكَانُوا۟ لِجَهَنَّمَ حَطَبًۭا ﴿15﴾

ولی منحرفان، هیزم دوزخند.»

وَأَلَّوِ ٱسْتَقَٰمُوا۟ عَلَى ٱلطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْنَٰهُم مَّآءً غَدَقًۭا ﴿16﴾

و اگر [انسان‌ها و جنّیان] بر راه [حقّ] پایداری کنند، آنان را با آبی فراوان سیراب می‌کنیم،

لِّنَفْتِنَهُمْ فِيهِ ۚ وَمَن يُعْرِضْ عَن ذِكْرِ رَبِّهِۦ يَسْلُكْهُ عَذَابًۭا صَعَدًۭا ﴿17﴾

تا آنان را در آن [رفاه و آسایش] بیازماییم و هر کس از یاد پرورگارش روی برگرداند، [خداوند] او را به عذابی سخت و فزاینده گرفتار می‌سازد.

وَأَنَّ ٱلْمَسَٰجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا۟ مَعَ ٱللَّهِ أَحَدًۭا ﴿18﴾

«و مساجد ویژه‌ی خداست، پس با خداوند هیچ کس را مخوانید!»

وَأَنَّهُۥ لَمَّا قَامَ عَبْدُ ٱللَّهِ يَدْعُوهُ كَادُوا۟ يَكُونُونَ عَلَيْهِ لِبَدًۭا ﴿19﴾

و چون [محمّد] بنده‌ی خدا [به عبادت] می‌ایستاد و او را می‌خواند، گروهی انبوه نزدیک بود بر سر او بریزند.

قُلْ إِنَّمَآ أَدْعُوا۟ رَبِّى وَلَآ أُشْرِكُ بِهِۦٓ أَحَدًۭا ﴿20﴾

بگو: من فقط پروردگارم را می‌خوانم و هیچ کس را شریک او نمی‌گیرم.»

قُلْ إِنِّى لَآ أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّۭا وَلَا رَشَدًۭا ﴿21﴾

بگو: «من مالک هیچ سود و زیانی برای شما نیستم.»

قُلْ إِنِّى لَن يُجِيرَنِى مِنَ ٱللَّهِ أَحَدٌۭ وَلَنْ أَجِدَ مِن دُونِهِۦ مُلْتَحَدًا ﴿22﴾

بگو: «[اگر او را نافرمانی کنم،] هرگز کسی در برابر خدا مرا پناه نمی‌دهد و جز او هرگز پناهگاهی نخواهم یافت.

إِلَّا بَلَٰغًۭا مِّنَ ٱللَّهِ وَرِسَٰلَٰتِهِۦ ۚ وَمَن يَعْصِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ فَإِنَّ لَهُۥ نَارَ جَهَنَّمَ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا ﴿23﴾

[وظیفه‌ی من] تنها تبلیغی از سوی خدا و رساندن پیام‌های اوست.» و کسانی که خدا و پیامبرش را فرمان نبرند، قطعاً آتش دوزخ برایشان خواهد بود. همیشه در آن جاودانه‌اند.

حَتَّىٰٓ إِذَا رَأَوْا۟ مَا يُوعَدُونَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ نَاصِرًۭا وَأَقَلُّ عَدَدًۭا ﴿24﴾

[آنان در غفلت به سر می‌برند،] تا آن [عذاب] را که وعده داده می‌شوند، ببینند. پس به زودی خواهند دانست چه کسی یاورش ناتوان‌تر و در شمارش کمتر است.

قُلْ إِنْ أَدْرِىٓ أَقَرِيبٌۭ مَّا تُوعَدُونَ أَمْ يَجْعَلُ لَهُۥ رَبِّىٓ أَمَدًا ﴿25﴾

بگو: «من نمی‌دانم که آیا آن وعده‌ای که به شما داده‌اند، نزدیک است، یا پروردگارم برای آن مدتی [دراز] قرار می‌دهد؟

عَٰلِمُ ٱلْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَىٰ غَيْبِهِۦٓ أَحَدًا ﴿26﴾

او دانای غیب است و هیچ کس را بر غیب خود آگاه نمی‌کند،

إِلَّا مَنِ ٱرْتَضَىٰ مِن رَّسُولٍۢ فَإِنَّهُۥ يَسْلُكُ مِنۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِۦ رَصَدًۭا ﴿27﴾

مگر پیامبری را که از او خشنود باشد که [برای او] از پیش رو و از پشت سرش نگاهبانانی می‌گمارد.

لِّيَعْلَمَ أَن قَدْ أَبْلَغُوا۟ رِسَٰلَٰتِ رَبِّهِمْ وَأَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَأَحْصَىٰ كُلَّ شَىْءٍ عَدَدًۢا ﴿28﴾

تا معلوم دارد [که فرستادگان،] پیام‌های پروردگارشان را رسانده‌اند و او به آنچه نزد آنان است، احاطه دارد و هر چیزی را با عدد، شمرده است.»