At-Tur — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلطُّورِ ﴿1﴾

سوگند به [كوه‌] طور

وَكِتَٰبٍۢ مَّسْطُورٍۢ ﴿2﴾

و به كتابى نوشته‌

فِى رَقٍّۢ مَّنشُورٍۢ ﴿3﴾

در ورقى سرگشاده‌

وَٱلْبَيْتِ ٱلْمَعْمُورِ ﴿4﴾

و به بيت‌المعمور

وَٱلسَّقْفِ ٱلْمَرْفُوعِ ﴿5﴾

و به سقف برافراشته‌

وَٱلْبَحْرِ ٱلْمَسْجُورِ ﴿6﴾

و به درياى سرشار [از آتش‌]

إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَٰقِعٌۭ ﴿7﴾

كه عذاب پروردگارت واقع شدنى است‌

مَّا لَهُۥ مِن دَافِعٍۢ ﴿8﴾

و برگردانى ندارد

يَوْمَ تَمُورُ ٱلسَّمَآءُ مَوْرًۭا ﴿9﴾

روزى كه آسمان به شدت درهم گردد

وَتَسِيرُ ٱلْجِبَالُ سَيْرًۭا ﴿10﴾

و كوهها به شدت روان شود

فَوَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿11﴾

آرى در چنين روزى واى بر دروغ‌انگاران‌

ٱلَّذِينَ هُمْ فِى خَوْضٍۢ يَلْعَبُونَ ﴿12﴾

كسانى كه به ژاژخايى سرگرمند

يَوْمَ يُدَعُّونَ إِلَىٰ نَارِ جَهَنَّمَ دَعًّا ﴿13﴾

روزى كه به سوى آتش جهنم به شدت رانده شوند

هَٰذِهِ ٱلنَّارُ ٱلَّتِى كُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ ﴿14﴾

[و گويند] اين همان آتشى است كه آن را دروغ مى‌انگاشتيد

أَفَسِحْرٌ هَٰذَآ أَمْ أَنتُمْ لَا تُبْصِرُونَ ﴿15﴾

آيا پس اين جادوست، يا آنكه شما [به چشم بصيرت‌] نمى‌نگريد؟

ٱصْلَوْهَا فَٱصْبِرُوٓا۟ أَوْ لَا تَصْبِرُوا۟ سَوَآءٌ عَلَيْكُمْ ۖ إِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿16﴾

وارد آن شويد، و چه صبر كنيد، چه صبر نكنيد، برايتان يكسان است، فقط در برابر آنچه كرده‌ايد جزا مى‌يابيد

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّٰتٍۢ وَنَعِيمٍۢ ﴿17﴾

پرهيزگاران در بوستانها و ناز و نعمت‌اند

فَٰكِهِينَ بِمَآ ءَاتَىٰهُمْ رَبُّهُمْ وَوَقَىٰهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ ٱلْجَحِيمِ ﴿18﴾

از آنچه پروردگارشان به آنان ارزانى داشته است، خرمند، و [از اينكه‌] پروردگارشان از عذاب جهنم در امانشان داشته است‌

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿19﴾

به خاطر آنچه كرده‌ايد، به گوارايى بخوريد و بياشاميد

مُتَّكِـِٔينَ عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّصْفُوفَةٍۢ ۖ وَزَوَّجْنَٰهُم بِحُورٍ عِينٍۢ ﴿20﴾

[آنان‌] بر تختهاى رج زده تكيه زده‌اند و آنان را جفت حوريان درشت چشم گردانيم‌

وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَٱتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُم بِإِيمَٰنٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَآ أَلَتْنَٰهُم مِّنْ عَمَلِهِم مِّن شَىْءٍۢ ۚ كُلُّ ٱمْرِئٍۭ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌۭ ﴿21﴾

و كسانى كه ايمان آورده‌اند و زاد و رودشان در ايمان از ايشان پيروى كرده‌اند، زاد و رودشان را به ايشان ملحق سازيم، و چيزى از [جزاى‌] عملشان نكاهيم، هر انسانى در گرو كار و كردار خويش است‌

وَأَمْدَدْنَٰهُم بِفَٰكِهَةٍۢ وَلَحْمٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿22﴾

و ايشان را پى در پى از ميوه‌ها و گوشت [پرندگانى‌] كه خوش دارند مى‌دهيم‌

يَتَنَٰزَعُونَ فِيهَا كَأْسًۭا لَّا لَغْوٌۭ فِيهَا وَلَا تَأْثِيمٌۭ ﴿23﴾

در آنجا جامى را كه نه مايه بيهوده‌گويى و نه گناه است، از دست هم مى‌گيرند

۞ وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌۭ لَّهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌۭ مَّكْنُونٌۭ ﴿24﴾

و بر گرداگرد آنان جوانان [خدمتكار]شان مى‌گردند كه گويى ايشان مرواريد نهفته‌اند

وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿25﴾

و بعضى از آنان به بعضى ديگر به همپرسى روى آورند

قَالُوٓا۟ إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِىٓ أَهْلِنَا مُشْفِقِينَ ﴿26﴾

گويند ما پيش از اين، در ميان خانواده‌مان بيمناك بوديم‌

فَمَنَّ ٱللَّهُ عَلَيْنَا وَوَقَىٰنَا عَذَابَ ٱلسَّمُومِ ﴿27﴾

سپس خداوند بر ما منت نهاد [و نعمت داد] و ما را از عذاب آتشباد [جهنم‌] در امان داشت‌

إِنَّا كُنَّا مِن قَبْلُ نَدْعُوهُ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْبَرُّ ٱلرَّحِيمُ ﴿28﴾

ما پيش از اين او را [به دعا و نيايش‌] مى‌خوانديم، اوست كه نيكوكار مهربان است‌

فَذَكِّرْ فَمَآ أَنتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍۢ وَلَا مَجْنُونٍ ﴿29﴾

پس پند ده كه تو به نعمت پروردگارت نه كاهنى و نه ديوانه‌

أَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌۭ نَّتَرَبَّصُ بِهِۦ رَيْبَ ٱلْمَنُونِ ﴿30﴾

مگر گويند شاعرى است كه ما در حق او حوادث روزگار [/مرگ‌] را انتظار مى‌كشيم‌

قُلْ تَرَبَّصُوا۟ فَإِنِّى مَعَكُم مِّنَ ٱلْمُتَرَبِّصِينَ ﴿31﴾

بگو منتظر باشيد كه من هم همراه شما از منتظرانم‌

أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلَٰمُهُم بِهَٰذَآ ۚ أَمْ هُمْ قَوْمٌۭ طَاغُونَ ﴿32﴾

يا مگر خردهايشان آنان را به اين امر فرمان مى‌دهد، يا مگر ايشان قومى طغيانگرند

أَمْ يَقُولُونَ تَقَوَّلَهُۥ ۚ بَل لَّا يُؤْمِنُونَ ﴿33﴾

يا گويند آن را از خود بربافته است، حق اين است كه ايمان نمى‌ورزند

فَلْيَأْتُوا۟ بِحَدِيثٍۢ مِّثْلِهِۦٓ إِن كَانُوا۟ صَٰدِقِينَ ﴿34﴾

پس اگر راستگو هستند سخنى مانند آن بياورند

أَمْ خُلِقُوا۟ مِنْ غَيْرِ شَىْءٍ أَمْ هُمُ ٱلْخَٰلِقُونَ ﴿35﴾

يا از هيچ خلق شده‌اند، يا آنكه خودشان خالق [خود]اند؟

أَمْ خَلَقُوا۟ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ ۚ بَل لَّا يُوقِنُونَ ﴿36﴾

يا آسمانها و زمين را آفريده‌اند، حق اين است كه يقين نمى‌ورزند

أَمْ عِندَهُمْ خَزَآئِنُ رَبِّكَ أَمْ هُمُ ٱلْمُصَۣيْطِرُونَ ﴿37﴾

يا گنجينه‌هاى پروردگارت نزد آنهاست، يا آنان چيرگانند؟

أَمْ لَهُمْ سُلَّمٌۭ يَسْتَمِعُونَ فِيهِ ۖ فَلْيَأْتِ مُسْتَمِعُهُم بِسُلْطَٰنٍۢ مُّبِينٍ ﴿38﴾

يا نردبانى دارند كه [بر آن بالا رفته‌] [اسرار را] با آن مى‌شنوند، در اين صورت شنونده آنان دليلى آشكار بياورد

أَمْ لَهُ ٱلْبَنَٰتُ وَلَكُمُ ٱلْبَنُونَ ﴿39﴾

يا مگر او [خداوند] را دختران و شما را پسران است؟

أَمْ تَسْـَٔلُهُمْ أَجْرًۭا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍۢ مُّثْقَلُونَ ﴿40﴾

يا مگر از ايشان مزدى مى‌طلبى، و ايشان از تاوانى گرانبارند؟

أَمْ عِندَهُمُ ٱلْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ ﴿41﴾

يا مگر غيب در اختيار آنان است و ايشان [هر چه خواهند] مى‌نويسند

أَمْ يُرِيدُونَ كَيْدًۭا ۖ فَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ هُمُ ٱلْمَكِيدُونَ ﴿42﴾

يا مگر نيرنگى در سر دارند، ولى كافران خود نيرنگ خورده‌اند

أَمْ لَهُمْ إِلَٰهٌ غَيْرُ ٱللَّهِ ۚ سُبْحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ ﴿43﴾

يا مگر ايشان را خدايى غير از خداوند است، منزه است خداوند از شريكى كه مى‌انگارند

وَإِن يَرَوْا۟ كِسْفًۭا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ سَاقِطًۭا يَقُولُوا۟ سَحَابٌۭ مَّرْكُومٌۭ ﴿44﴾

و چون پاره‌اى از آسمان را افتاده بينند، گويند ابرى متراكم [و نعمت‌] است‌

فَذَرْهُمْ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى فِيهِ يُصْعَقُونَ ﴿45﴾

پس ايشان را رها كن تا روز خاصشان را كه در آن بيهوش كرده شوند، ديدار كنند

يَوْمَ لَا يُغْنِى عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْـًۭٔا وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ ﴿46﴾

روزى كه نيرنگشان به كار آنان نيايد و يارى نيابند

وَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ عَذَابًۭا دُونَ ذَٰلِكَ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ﴿47﴾

و براى ستمكاران عذابى جز اين است، ولى بيشترشان نمى‌دانند

وَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا ۖ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ ﴿48﴾

و تا رسيدن حكم پروردگارت شكيبايى كن، كه تو زير نظر مايى، و چون [از خواب‌] برخاستى سپاسگزارانه پروردگارت را تسبيح گوى‌

وَمِنَ ٱلَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَإِدْبَٰرَ ٱلنُّجُومِ ﴿49﴾

و در شب و به هنگام غائب شدن ستارگان نيز او را نيايش كن‌