Al-Fajr — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْفَجْرِ ﴿1﴾

به سپيده دم سوگند

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ﴿2﴾

و به شب‌هاى ده‌گانه

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ﴿3﴾

و به زوج و فرد

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ﴿4﴾

و به شب سوگند، آنگاه كه برود

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ﴿5﴾

آيا در آن براى خردمند سوگندى هست

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿6﴾

آيا نديدى پروردگارت با قوم عاد چه كرد

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ﴿7﴾

با ارم كه داراى كاخ‌ها و ستون‌ها بود

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ ﴿8﴾

كه نظيرش در بلاد ديگر ساخته نشده بود

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ﴿9﴾

و با قوم ثمود كه در آن وادى سنگ را مى‌بريدند

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ﴿10﴾

و با فرعون صاحب ميخ‌ها [ى شكنجه‌]

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ ﴿11﴾

همان‌ها كه در شهرها طغيان كردند

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ﴿12﴾

و در آنها فساد را به اوج رساندند

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿13﴾

پس پروردگارت تازيانه عذاب را بر سرشان كوفت

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ﴿14﴾

به تحقيق پروردگار تو البته در كمين است

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ﴿15﴾

اما آدمى را چون پروردگارش بيازمايد و او را گرامى داشته نعمتش دهد گويد: خدايم مرا گرامى داشت

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ ﴿16﴾

و اما چون او را بيازمايد و روزيش را تنگ سازد پس گويد: پروردگارم مرا خوار كرد

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ﴿17﴾

چنين نيست [كه خيال مى‌كنيد] بلكه شما يتيمان را گرامى نمى‌داريد

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿18﴾

و يكديگر را بر اطعام بينوايان ترغيب نمى‌كنيد

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ﴿19﴾

و ميراث [ضعيفان‌] را يكجا مى‌خوريد

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ﴿20﴾

و مال را بسيار دوست مى‌داريد [در حد دلباختگى‌]

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ﴿21﴾

چه خيال مى‌كنيد، وقتى كه زمين درهم شكست و به سختى متلاشى گرديد

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ﴿22﴾

و [فرمان‌] پروردگارت فرا رسيد و فرشتگان صف در صف حاضر شدند

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ﴿23﴾

و در آن روز جهنم را حاضر كنند، آن زمان است كه انسان بيدار شود، اما از اين بيدارى او را چه سود؟

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ﴿24﴾

گويد: اى كاش براى اين زندگى‌ام چيزى فرستاده بودم

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿25﴾

پس در آن روز هيچ كس مانند عذاب كردن او عذاب نمى‌كند

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿26﴾

و هيچ كس مانند بند كشيدن او به بند نمى‌كشد

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ﴿27﴾

تو اى جان آرام يافته، به اطمينان رسيده

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ﴿28﴾

به سوى پروردگارت بازگرد كه تو از او خشنود و او از تو خشنود است

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى ﴿29﴾

پس به جمع بندگانم در آى

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ﴿30﴾

و در بهشت من داخل شو