Al-Insan — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ هَلْ أَتَىٰ عَلَى ٱلْإِنسَٰنِ حِينٌۭ مِّنَ ٱلدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْـًۭٔا مَّذْكُورًا ﴿1﴾

آیا بر انسان دوره‌ای از روزگار گذشت که چیز قابل ذکری نبود؟

إِنَّا خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍۢ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَٰهُ سَمِيعًۢا بَصِيرًا ﴿2﴾

همانا ما انسان را از نطفه‌ای آمیخته آفریدیم و او را از حالتی به حالتی درآوردیم، پس او را شنوا و بینا گردانیدیم.

إِنَّا هَدَيْنَٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًۭا وَإِمَّا كَفُورًا ﴿3﴾

ما راه را به او نشان دادیم، خواه سپاسگرار باشد، یا ناسپاس.

إِنَّآ أَعْتَدْنَا لِلْكَٰفِرِينَ سَلَٰسِلَا۟ وَأَغْلَٰلًۭا وَسَعِيرًا ﴿4﴾

ما برای کافران، زنجیرها و غل‌ها و آتشی برافروخته آماده کرده‌ایم.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍۢ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا ﴿5﴾

همانا نیکان از پیمانه‌ای می‌نوشند که با کافور [خوشبو] آمیخته شده است.

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ ٱللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًۭا ﴿6﴾

چشمه‌ای که بندگان خدا از آن می‌نوشند و هرگونه بخواهند، آن را جاری می‌سازند.

يُوفُونَ بِٱلنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًۭا كَانَ شَرُّهُۥ مُسْتَطِيرًۭا ﴿7﴾

آنان به نذر [خود] وفا می‌کنند و از روزی که شرش فراگیر است، می‌ترسند.

وَيُطْعِمُونَ ٱلطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِۦ مِسْكِينًۭا وَيَتِيمًۭا وَأَسِيرًا ﴿8﴾

و غذای خود را با آن که به آن علاقه [و نیاز] دارند، به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند.

إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ ٱللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَآءًۭ وَلَا شُكُورًا ﴿9﴾

که ما فقط برای خشنودی خدا به شما غذا می‌دهیم، نه پاداشی از شما می‌خواهیم و نه سپاسی.

إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًۭا قَمْطَرِيرًۭا ﴿10﴾

و ما از پروردگارمان، به خاطر روزی که به شدت گرفته و بسیار سخت است، می‌ترسیم.

فَوَقَىٰهُمُ ٱللَّهُ شَرَّ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمِ وَلَقَّىٰهُمْ نَضْرَةًۭ وَسُرُورًۭا ﴿11﴾

پس خداوند آنان را از شر آن روز نگاه می‌دارد و آنان را با شادی و سروری بس بزرگ روبرو می‌کند.

وَجَزَىٰهُم بِمَا صَبَرُوا۟ جَنَّةًۭ وَحَرِيرًۭا ﴿12﴾

و آنها را برای صبری که کردند، بهشتی [برین] و ابریشمی [نازنین] پاداش می‌دهد،

مُّتَّكِـِٔينَ فِيهَا عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ ۖ لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْسًۭا وَلَا زَمْهَرِيرًۭا ﴿13﴾

در حالی که در آن [بهشت] بر تخت‌ها تکیه زده‌اند، در آنجا نه آفتابی [آزار دهنده] بینند و نه سرمایی [سوزان].

وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَٰلُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلًۭا ﴿14﴾

و سایه‌های درختان بر سرشان نزدیک و میوه‌هایش در دسترس آنهاست.

وَيُطَافُ عَلَيْهِم بِـَٔانِيَةٍۢ مِّن فِضَّةٍۢ وَأَكْوَابٍۢ كَانَتْ قَوَارِيرَا۠ ﴿15﴾

گرد آنان ظرف‌های نقره‌فام و تنگ‌های بلورین، [پر از غذا و نوشیدنی] گردانده می‌شود.

قَوَارِيرَا۟ مِن فِضَّةٍۢ قَدَّرُوهَا تَقْدِيرًۭا ﴿16﴾

بلورهایی نقره‌فام که [نیکان] آنها را به هر اندازه که خواسته‌اند، اندازه‌گیری کرده‌اند.

وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًۭا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلًا ﴿17﴾

در آن [بهشت]، جامی نوشانده می‌شود که با زنجبیل [گرم و عطرآگین] آمیخته است.

عَيْنًۭا فِيهَا تُسَمَّىٰ سَلْسَبِيلًۭا ﴿18﴾

از چشمه‌ای در آنجا که سلسبیل نامیده می‌شود.

۞ وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًۭا مَّنثُورًۭا ﴿19﴾

و بر گردشان پسرانی همیشه نوجوان، [به خدمت] می‌گردند، هرگاه آنان را ببینی، می‌پنداری مرواریدهایی غلطان و پراکنده‌اند.

وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيمًۭا وَمُلْكًۭا كَبِيرًا ﴿20﴾

و چون آنجا را بنگری، نعمتی [فراوان و وصف‌ناپذیر] و فرمانروایی بزرگی می‌بینی.

عَٰلِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌۭ وَإِسْتَبْرَقٌۭ ۖ وَحُلُّوٓا۟ أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍۢ وَسَقَىٰهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًۭا طَهُورًا ﴿21﴾

بر اندامشان جامه‌های سبز از دیبای نازک و ابریشم درشت بافت است و با دستبندهای نقره آراسته شده‌اند و پروردگارشان شرابی پاک و پاک‌کننده به آنان می‌نوشاند.

إِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَآءًۭ وَكَانَ سَعْيُكُم مَّشْكُورًا ﴿22﴾

«این پاداشی است برای شما و کوشش شما مورد سپاس است.»

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ ٱلْقُرْءَانَ تَنزِيلًۭا ﴿23﴾

همانا ما خود، قرآن را آن‌گونه که باید، بر تو فروفرستادیم.

فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعْ مِنْهُمْ ءَاثِمًا أَوْ كَفُورًۭا ﴿24﴾

پس در برابر فرمان پروردگارت صبر پیشه کن! و از هیچ گنه‌کار یا ناسپاسِ آنان فرمان نبر!

وَٱذْكُرِ ٱسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةًۭ وَأَصِيلًۭا ﴿25﴾

و بامداد و شامگاه، نام پروردگارت را یاد کن!

وَمِنَ ٱلَّيْلِ فَٱسْجُدْ لَهُۥ وَسَبِّحْهُ لَيْلًۭا طَوِيلًا ﴿26﴾

و بخشی از شب را برای او سجده کن! و در بلندای شب به تسبیح او بپرداز!

إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ يُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَآءَهُمْ يَوْمًۭا ثَقِيلًۭا ﴿27﴾

اینان [دنیای] زودگذر را دوست دارند و روز گرانبار [قیامت] را پشت سر می‌اندازند.

نَّحْنُ خَلَقْنَٰهُمْ وَشَدَدْنَآ أَسْرَهُمْ ۖ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَآ أَمْثَٰلَهُمْ تَبْدِيلًا ﴿28﴾

ماییم که آنان را آفریدیم و پیوندهای مفاصلشان را محکم ساختیم و هرگاه بخواهیم، مانند آنها را چنان که باید به جای آنان می‌آوریم.

إِنَّ هَٰذِهِۦ تَذْكِرَةٌۭ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلًۭا ﴿29﴾

این [آیات] پندی است. پس هر کس بخواهد، راهی به سوی پروردگارش [در پیش] گیرد.

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًۭا ﴿30﴾

و شما چیزی را نمی‌خواهید، مگر این که خدا بخواهد. خداوند همواره دانایی فرزانه است.

يُدْخِلُ مَن يَشَآءُ فِى رَحْمَتِهِۦ ۚ وَٱلظَّٰلِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًۢا ﴿31﴾

هر که را بخواهد، به رحمت خود درمی‌آورد و برای ستمکاران عذابی دردناک آماده کرده است.