An-Naba — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ﴿1﴾

از چه از یکدیگر می‌پرسند؟

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ﴿2﴾

از خبر بزرگ!

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿3﴾

همان که درباره‌ی آن اختلاف دارند.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿4﴾

چنین نیست! به زودی خواهند دانست.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿5﴾

باز هم چنین نیست! به زودی خواهند دانست.

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ﴿6﴾

آیا زمین را بستر آرامش قرار ندادیم؟

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ﴿7﴾

و کوه‌ها را میخ‌هایی [برای استواری آن]؟

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ﴿8﴾

و شما را جفت‌هایی آفریدیم.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ﴿9﴾

و خواب را مایه‌ی آرامش شما قرار دادیم.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ﴿10﴾

و شب را پوششی ساختیم.

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ﴿11﴾

و روز را وقت معاش قرار دادیم.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ﴿12﴾

و بر فراز شما هفت [آسمان] استوار بنا کردیم.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ﴿13﴾

و چراغی فروزان قرار دادیم.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ﴿14﴾

و از ابرهای باران‌زا و فشرده، آبی فراوان و ریزان فروفرستادیم.

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ﴿15﴾

تا با آن دانه و گیاه بیرون آوریم،

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ﴿16﴾

و باغ‌هایی پر درخت.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ﴿17﴾

همانا روز جدایی، وعده‌گاه [ما با شما] است.

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ﴿18﴾

روزی که در صور دمیده می‌شود و گروه گروه می‌آیید.

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ﴿19﴾

و آسمان گشوده شود و به صورت درهایی باز درآید.

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ﴿20﴾

و کوه‌ها روان شوند و چون سراب گردند.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ﴿21﴾

همانا دوزخ، کمین‌گاهی است.

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ﴿22﴾

بازگشت‌گاهی است برای سرکشان.

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ﴿23﴾

روزگاری [دراز] در آن می‌مانند.

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ﴿24﴾

در آن [دوزخ]، نه چیز خنکی می‌چشند و نه آشامیدنی [گوارایی]،

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ﴿25﴾

مگر آب داغ و چرکابی.

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ﴿26﴾

این، کیفری است مناسب.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ﴿27﴾

آنان بودند که به حساب [قیامت] امید و باوری نداشتند.

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ﴿28﴾

و آیات ما را به سختی تکذیب می‌کردند.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ﴿29﴾

[ولی] ما حساب همه چیز را درکتابی داشتیم.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿30﴾

«پس بچشید که هرگز جز عذاب بر شما نمی‌افزاییم.»

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿31﴾

بی‌گمان برای پرهیزکاران، رستگاری و کامیابی بزرگی است:

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ﴿32﴾

باغ‌هایی [خرم و محصور] و انواع انگورها.

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ﴿33﴾

و دخترانی دلربا و هم‌سال.

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ﴿34﴾

و جام‌هایی لبریز.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ﴿35﴾

در آنجا نه سخن بیهوده‌ای می‌شنوند و نه دروغ و تکذیبی.

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ﴿36﴾

[این] پاداشی [است] از سوی پروردگارت؛ بخششی حساب شده.

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ﴿37﴾

[همان] پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آنهاست. آن [خدای] بخشنده که هیچ کس اختیار چون و چرا با او ندارد.

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ﴿38﴾

روزی که روح و فرشتگان به صف بایستند، کسی سخن نمی‌گوید جز آن که [خدای] رحمان به او اجازه دهد و او سخن درست بگوید.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ﴿39﴾

آن روز، روز حقّ است. پس هرکس بخواهد، راه بازگشتی به سوی پروردگارش [در پیش] گیرد.

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ﴿40﴾

همانا ما شما را از عذابی نزدیک بیم دادیم. روزی که انسان به آنچه از پیش فرستاده بنگرد و کافر بگوید: «ای کاش خاک بودم!»