An-Naba — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ﴿1﴾

[كافران‌] از چه مى‌پرسند- از تو يا از يكديگر-؟

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ﴿2﴾

از آن خبر بزرگ- رستاخيز-.

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿3﴾

همان كه در باره آن اختلاف دارند.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿4﴾

نه چنان است [كه مى‌پندارند]، بزودى بدانند.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿5﴾

باز هم نه چنان است [كه مى‌پندارند]، بزودى بدانند.

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ﴿6﴾

آيا زمين را بستر و قرارگاه [شما] نگردانيديم؟

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ﴿7﴾

و كوه‌ها را ميخهايى- تا زمين بدان استوار باشد و نجنبد-؟

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ﴿8﴾

و شما را جفت جفت- نر و ماده- آفريديم.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ﴿9﴾

و خوابتان را مايه آسايش و را حتى ساختيم.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ﴿10﴾

و شب را پوششى قرار داديم.

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ﴿11﴾

و روز را هنگام جستن مايه و اسباب زندگانى- وقت كار و كوشش شما- كرديم.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ﴿12﴾

و بر فرازتان هفت آسمان استوار بساختيم.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ﴿13﴾

و چراغى درخشان- خورشيد- پديد كرديم.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ﴿14﴾

و از ابرهاى باردار آبى سخت روان و ريزان فرو فرستاديم،

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ﴿15﴾

تا بدان دانه و گياه بيرون آريم.

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ﴿16﴾

و بوستانهايى از درختان انبوه.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ﴿17﴾

همانا روز جدايى- يادآورى- وعده‌گاه است

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ﴿18﴾

روزى كه در صور دميده شود، پس شما گروه گروه بياييد

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ﴿19﴾

و آسمان شكافته و گشوده شود پس درهايى گردد- براى نزول فرشتگان يا براى راه‌يافتن انسان به عالم فرشتگان-.

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ﴿20﴾

و كوه‌ها به گردش آيد پس سرابى شود- يعنى حقيقت خود را از دست بدهد و ريگى روان گردد-.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ﴿21﴾

همانا دوزخ كمينگاه است،

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ﴿22﴾

سركشان- كافران لجوج و معاند- را بازگشتگاه است.

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ﴿23﴾

روزگارى دراز- يعنى هميشه- در آن درنگ كنند.

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ﴿24﴾

در آنجا نه هيچ خنكى- نسيمى- چشند و نه هيچ آشاميدنيى،

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ﴿25﴾

مگر آب جوشان و خونابه دوزخيان،

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ﴿26﴾

پاداشى فراخور [كارهاى آنان‌].

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ﴿27﴾

همانا آنان حساب [قيامت‌] را اميد- باور- نمى‌داشتند،

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ﴿28﴾

و آيات ما را همى‌دروغ انگاشتند.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ﴿29﴾

و ما همه چيز را در نوشته‌اى به شمار آورده‌ايم- و مطابق همان پاداش و كيفر مى‌دهيم-.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿30﴾

پس بچشيد كه نيفزاييم شما را مگر عذاب.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿31﴾

همانا پرهيزگاران را رستگارى است

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ﴿32﴾

باغها و تاكها

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ﴿33﴾

و زنانى نار پستان همسال.

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ﴿34﴾

و جامهاى لبريز از شراب،

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ﴿35﴾

در آنجا سخن بيهوده و دروغ نشنوند- بر خلاف شرابخواران دنيا كه هذيان و دروغ گويند و شنوند-

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ﴿36﴾

پاداشى است از پروردگارت، بخششى حساب شده.

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ﴿37﴾

پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آنهاست، خداى رحمان، كه كسى را ياراى گفتگو با او نيست،

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ﴿38﴾

در روزى كه روح- فرشته همراه وحى- و فرشتگان به صف ايستند سخن نگويند مگر كسى كه خداى رحمان او را اجازه دهد و سخن درست گويد.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ﴿39﴾

اين است آن روز حق- متحقق و بودنى- پس هر كه خواهد به سوى پروردگار خويش راه بازگشتى پيش گيرد.

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ﴿40﴾

همانا ما شما را از عذابى نزديك بيم داديم، روزى كه آدمى آنچه را دستهايش پيش فرستاده است مى‌نگرد، و كافر گويد: اى كاش خاك بودمى- تا برانگيخته و حسابرسى نمى‌شدم-.