An-Najm — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ ﴿1﴾

سوگند به ستاره، چون [در افق] فروشود.

مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَىٰ ﴿2﴾

یار و همنشین شما [محمّد]، نه گمراه شده و نه منحرف گشته است.

وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلْهَوَىٰٓ ﴿3﴾

و از روی هوای نفس سخن نمی‌گوید.

إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْىٌۭ يُوحَىٰ ﴿4﴾

سخن او جز وحی که به او نازل می‌شود، نیست.

عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلْقُوَىٰ ﴿5﴾

[آن وحی که خدای] بسیار نیرومند به او آموخت.

ذُو مِرَّةٍۢ فَٱسْتَوَىٰ ﴿6﴾

[همان که] درایت و توانمندی شگفتی دارد، پس چیره است.

وَهُوَ بِٱلْأُفُقِ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿7﴾

در حالی که او در افق برتر بود،

ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ ﴿8﴾

سپس نزدیک و نزدیک‌تر شد.

فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَىٰ ﴿9﴾

تا جایی که فاصله‌اش به اندازه‌ی دو کمان یا کمتر شد.

فَأَوْحَىٰٓ إِلَىٰ عَبْدِهِۦ مَآ أَوْحَىٰ ﴿10﴾

پس به بنده‌ی خود وحی کرد، آنچه را وحی کرد.

مَا كَذَبَ ٱلْفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ ﴿11﴾

دل، آنچه را دید، دروغ نخواند.

أَفَتُمَٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ ﴿12﴾

پس آیا بر سر آنچه می‌بیند، با وی بحث و جدال می‌کنید؟

وَلَقَدْ رَءَاهُ نَزْلَةً أُخْرَىٰ ﴿13﴾

و بی‌گمان یک بار دیگر هم او را دیده است.

عِندَ سِدْرَةِ ٱلْمُنتَهَىٰ ﴿14﴾

نزد سدرة المنتهی.

عِندَهَا جَنَّةُ ٱلْمَأْوَىٰٓ ﴿15﴾

که بهشتِ امن نزد آن است.

إِذْ يَغْشَى ٱلسِّدْرَةَ مَا يَغْشَىٰ ﴿16﴾

آن‌گاه که سدرة المنتهی را پوشاند، آن [نوری] که می‌پوشاند.

مَا زَاغَ ٱلْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ ﴿17﴾

دیده [پیامبر از حقیقت] منحرف نگشت و [از دیدن حقیقت] تجاوز نکرد.

لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ ءَايَٰتِ رَبِّهِ ٱلْكُبْرَىٰٓ ﴿18﴾

همانا او برخی از نشانه‌های بزرگ پروردگارش را دید.

أَفَرَءَيْتُمُ ٱللَّٰتَ وَٱلْعُزَّىٰ ﴿19﴾

آیا [بت‌های] لات و عزّی را دیده‌اید؟

وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلْأُخْرَىٰٓ ﴿20﴾

و منات، آن سومین بت دیگر.

أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلْأُنثَىٰ ﴿21﴾

آیا پسر برای شماست و دختر [که از آن بیزارید،] برای خداوند؟

تِلْكَ إِذًۭا قِسْمَةٌۭ ضِيزَىٰٓ ﴿22﴾

این، تقسیمی ناعادلانه است.

إِنْ هِىَ إِلَّآ أَسْمَآءٌۭ سَمَّيْتُمُوهَآ أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَٰنٍ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهْوَى ٱلْأَنفُسُ ۖ وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلْهُدَىٰٓ ﴿23﴾

این بت‌ها، نام‌هایی بیش نیستند که شما و پدرانتان، نام‌گذاری کرده‌اید. خداوند هیچ‌گونه برهانی [بر حقانیت آنها] نفرستاده است. [مشرکان،] تنها از گمان و هوای نفس خود پیروی می‌کنند، در حالی که از سوی پروردگارشان، هدایت به سراغشان آمده است.

أَمْ لِلْإِنسَٰنِ مَا تَمَنَّىٰ ﴿24﴾

آیا انسان، به هر چه آرزو دارد، می‌رسد؟ [حتّی آرزویی چون شفاعت بت‌ها؟]

فَلِلَّهِ ٱلْءَاخِرَةُ وَٱلْأُولَىٰ ﴿25﴾

پس آخرت و دنیا برای خداوند است.

۞ وَكَم مِّن مَّلَكٍۢ فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ لَا تُغْنِى شَفَٰعَتُهُمْ شَيْـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعْدِ أَن يَأْذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرْضَىٰٓ ﴿26﴾

و چه بسا فرشتگانی که در آسمان‌ها هستند، [ولی] شفاعت آنان سودی ندارد، مگر پس از آن که خداوند برای هر که بخواهد و بپسندد، اجازه شفاعت دهد.

إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْءَاخِرَةِ لَيُسَمُّونَ ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ تَسْمِيَةَ ٱلْأُنثَىٰ ﴿27﴾

کسانی که به آخرت ایمان ندارند، فرشتگان را به نام دختران نام‌گذاری می‌کنند.

وَمَا لَهُم بِهِۦ مِنْ عِلْمٍ ۖ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ ۖ وَإِنَّ ٱلظَّنَّ لَا يُغْنِى مِنَ ٱلْحَقِّ شَيْـًۭٔا ﴿28﴾

در حالی که آنان [به این امر] هیچ دانشی ندارند. آنان فقط از گمان پیروی می‌کنند و قطعاً گمان، [انسان را] از حقّ بی‌نیاز نمی‌کند.

فَأَعْرِضْ عَن مَّن تَوَلَّىٰ عَن ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿29﴾

پس، هر که از یاد ما روی گرداند و جز زندگی دنیا را خواستار نبود، از او روی بگردان.

ذَٰلِكَ مَبْلَغُهُم مِّنَ ٱلْعِلْمِ ۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱهْتَدَىٰ ﴿30﴾

آن، آخرین درجه از علم و شناخت آنان است. پروردگارت کسانی را که از راه او گمراه شده‌اند، بهتر می‌شناسد و به کسانی که هدایت یافته‌اند، داناتر است.

وَلِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ لِيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَسَٰٓـُٔوا۟ بِمَا عَمِلُوا۟ وَيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَحْسَنُوا۟ بِٱلْحُسْنَى ﴿31﴾

و آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است، برای اوست، تا بدکاران را به آنچه کرده‌اند، کیفر دهد و کسانی را که نیکی کرده‌اند، به بهترین وجه پاداش دهد.

ٱلَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَٰٓئِرَ ٱلْإِثْمِ وَٱلْفَوَٰحِشَ إِلَّا ٱللَّمَمَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ وَٰسِعُ ٱلْمَغْفِرَةِ ۚ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنشَأَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ وَإِذْ أَنتُمْ أَجِنَّةٌۭ فِى بُطُونِ أُمَّهَٰتِكُمْ ۖ فَلَا تُزَكُّوٓا۟ أَنفُسَكُمْ ۖ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱتَّقَىٰٓ ﴿32﴾

کسانی که از گناهان بزرگ و زشتی‌های آشکار، مگر گناهان ناخواسته، پرهیز می‌کنند، بی‌شک آمرزش پروردگارت گسترده است. او به شما داناتر است، آن‌گاه که شما را از زمین پدید آورد و آن‌گاه که شما در شکم مادرانتان جنین بودید. پس خود را بی‌عیب نشمارید که او به تقواپیشگان داناتر است.

أَفَرَءَيْتَ ٱلَّذِى تَوَلَّىٰ ﴿33﴾

پس آیا دیدی آن که را [از حقّ] روی گرداند؟

وَأَعْطَىٰ قَلِيلًۭا وَأَكْدَىٰٓ ﴿34﴾

و اندکی بخشید و دست کشید؟

أَعِندَهُۥ عِلْمُ ٱلْغَيْبِ فَهُوَ يَرَىٰٓ ﴿35﴾

آیا علم غیب نزد اوست و او می‌بیند [که اگر انفاق کند، فقیر می‌شود]؟

أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِى صُحُفِ مُوسَىٰ ﴿36﴾

آیا از آنچه در تورات موسی آمده، او را خبر نداده‌اند؟

وَإِبْرَٰهِيمَ ٱلَّذِى وَفَّىٰٓ ﴿37﴾

و [نیز صُحُفِ] ابراهیم که [حقّ را] به طور کامل ادا کرد؟

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌۭ وِزْرَ أُخْرَىٰ ﴿38﴾

که هیچ کس بار [گناه] دیگری را به دوش نخواهد گرفت.

وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَٰنِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ﴿39﴾

و این که برای انسان جز آنچه تلاش کرده، [بهره‌ی دیگری] نیست.

وَأَنَّ سَعْيَهُۥ سَوْفَ يُرَىٰ ﴿40﴾

و این که [بهره‌ی] تلاش و کوشش او به زودی دیده خواهد شد.

ثُمَّ يُجْزَىٰهُ ٱلْجَزَآءَ ٱلْأَوْفَىٰ ﴿41﴾

سپس پاداش کامل آن را به او می‌دهند.

وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلْمُنتَهَىٰ ﴿42﴾

و پایان و بازگشت همگان به سوی پروردگار توست.

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَىٰ ﴿43﴾

و اوست که می‌خنداند و می‌گریاند.

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْيَا ﴿44﴾

و اوست که می‌میراند و زنده می‌کند.

وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰ ﴿45﴾

و اوست که دو زوجِ نر و ماده را آفرید،

مِن نُّطْفَةٍ إِذَا تُمْنَىٰ ﴿46﴾

از نطفه‌ای آنگاه که ریخته می‌شود.

وَأَنَّ عَلَيْهِ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُخْرَىٰ ﴿47﴾

و پدید آوردن [جهان] دیگر بر [عهده] اوست.

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ ﴿48﴾

و اوست که بی‌نیاز می‌کند و سرمایه می‌بخشد.

وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ ٱلشِّعْرَىٰ ﴿49﴾

و اوست پروردگار [ستاره] شِعری [که گروهی آن را می‌پرستیدند].

وَأَنَّهُۥٓ أَهْلَكَ عَادًا ٱلْأُولَىٰ ﴿50﴾

و اوست که نسل پیشین عاد را نابود کرد.

وَثَمُودَا۟ فَمَآ أَبْقَىٰ ﴿51﴾

و ثمود را، پس [احدی از آنان] باقی نگذاشت.

وَقَوْمَ نُوحٍۢ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰ ﴿52﴾

و پیش از آنان، قوم نوح را، که ستمکارتر و سرکش‌تر بوده‌اند.

وَٱلْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَىٰ ﴿53﴾

و شهرها [ی قوم لوط] را زیر و رو کرد و فروریخت.

فَغَشَّىٰهَا مَا غَشَّىٰ ﴿54﴾

پس آن شهرها را چنان که باید، پوشیده داشت.

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ ﴿55﴾

پس [ای انسان!] در کدام یک از نعمت‌های پروردگارت تردید می‌کنی؟

هَٰذَا نَذِيرٌۭ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلْأُولَىٰٓ ﴿56﴾

این [پیامبر] هشداردهنده‌ای از هشداردهندگان پیشین است.

أَزِفَتِ ٱلْءَازِفَةُ ﴿57﴾

رستاخیز نزدیک شد.

لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ ﴿58﴾

جز خداوند، کسی برطرف‌ کننده‌ی آن روز نیست.

أَفَمِنْ هَٰذَا ٱلْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ ﴿59﴾

پس آیا از این سخن، تعجّب می‌کنید؟

وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ ﴿60﴾

و می‌خندید و گریه نمی‌کنید؟

وَأَنتُمْ سَٰمِدُونَ ﴿61﴾

در حالی که شما غافل و هوسرانید.

فَٱسْجُدُوا۟ لِلَّهِ وَٱعْبُدُوا۟ ۩ ﴿62﴾

پس تنها خدا را سجده کنید و [او را] بپرستید.