Ghafir — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ حمٓ ﴿1﴾

حا، میم.

تَنزِيلُ ٱلْكِتَٰبِ مِنَ ٱللَّهِ ٱلْعَزِيزِ ٱلْعَلِيمِ ﴿2﴾

نازل شدن کتاب، از سوی خداوند شکست‌ناپذیر و داناست.

غَافِرِ ٱلذَّنۢبِ وَقَابِلِ ٱلتَّوْبِ شَدِيدِ ٱلْعِقَابِ ذِى ٱلطَّوْلِ ۖ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ إِلَيْهِ ٱلْمَصِيرُ ﴿3﴾

آمرزنده‌ی گناه، پذیرنده‌ی توبه، سخت‌کیفر و صاحب عطای فراوان. هیچ معبودی جز او نیست. بازگشت [همه] به سوی اوست.

مَا يُجَٰدِلُ فِىٓ ءَايَٰتِ ٱللَّهِ إِلَّا ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ فَلَا يَغْرُرْكَ تَقَلُّبُهُمْ فِى ٱلْبِلَٰدِ ﴿4﴾

جز کسانی که کفر ورزیدند، کسی در آیات خداوند جدال و ستیزه نمی‌کند، پس جنب و جوش آنان در شهرها تو را نفریبد.

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍۢ وَٱلْأَحْزَابُ مِنۢ بَعْدِهِمْ ۖ وَهَمَّتْ كُلُّ أُمَّةٍۭ بِرَسُولِهِمْ لِيَأْخُذُوهُ ۖ وَجَٰدَلُوا۟ بِٱلْبَٰطِلِ لِيُدْحِضُوا۟ بِهِ ٱلْحَقَّ فَأَخَذْتُهُمْ ۖ فَكَيْفَ كَانَ عِقَابِ ﴿5﴾

پیش از این [کفّار مکه]، قوم نوح و گروه‌هایی که پس از آنان آمدند، [پیامبرانشان را] تکذیب کردند. و هر امّتی بر آن شد تا پیامبرش را بگیرد [و بیازارد]. و به [وسیله‌ی] باطل ستیز و مجادله کردند تا حقّ را نابود نمایند. پس آنان را [به قهر خود] گرفتم. پس [بنگر که] کیفر من چگونه بوده است؟

وَكَذَٰلِكَ حَقَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ عَلَى ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓا۟ أَنَّهُمْ أَصْحَٰبُ ٱلنَّارِ ﴿6﴾

و این‌گونه وعده‌ی [عذاب] پروردگارت درباره‌ی کسانی که کفر ورزیدند، قطعی شد، که آنان اهل دوزخند.

ٱلَّذِينَ يَحْمِلُونَ ٱلْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُۥ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِۦ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَىْءٍۢ رَّحْمَةًۭ وَعِلْمًۭا فَٱغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا۟ وَٱتَّبَعُوا۟ سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ ٱلْجَحِيمِ ﴿7﴾

فرشتگانی که عرش [خدا] را حمل می‌کنند و آنان که اطراف آن هستند، پروردگارشان را با سپاس و ستایش، تسبیح می‌کنند و به او ایمان دارند. و برای مؤمنان، آمرزش می‌خواهند [و می‌گویند:] «پروردگارا! رحمت و علم تو همه چیز را فراگرفته است، پس کسانی را که توبه کردند و راه تو را پیروی نمودند بیامرز و آنان را از عذاب دوزخ نگاه دار!

رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّٰتِ عَدْنٍ ٱلَّتِى وَعَدتَّهُمْ وَمَن صَلَحَ مِنْ ءَابَآئِهِمْ وَأَزْوَٰجِهِمْ وَذُرِّيَّٰتِهِمْ ۚ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ ﴿8﴾

پروردگارا! آنان و شایستگان از پدران و همسران و فرزندانشان را در آن باغ‌های جاوِدانی که به ایشان وعده داده‌ای، وارد کن! بی‌گمان تو همان خدای عزیز و حکیمی!

وَقِهِمُ ٱلسَّيِّـَٔاتِ ۚ وَمَن تَقِ ٱلسَّيِّـَٔاتِ يَوْمَئِذٍۢ فَقَدْ رَحِمْتَهُۥ ۚ وَذَٰلِكَ هُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ ﴿9﴾

و آنان را از بدی‌ها نگاه دار! و هر کس را در آن روز از بدی‌ها حفظ کنی، پس مشمول رحمتت ساخته‌ای. و این همان رستگاری بزرگ است.»

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُنَادَوْنَ لَمَقْتُ ٱللَّهِ أَكْبَرُ مِن مَّقْتِكُمْ أَنفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى ٱلْإِيمَٰنِ فَتَكْفُرُونَ ﴿10﴾

[فرشتگان] به کافران می‌گویند: «قطعاً دشمنی و خشم خداوند بزرگ‌تر است از دشمنی شما با خودتان، آن‌گاه که [در دنیا] به ایمان دعوت می‌شدید، ولی کفر می‌ورزیدید.»

قَالُوا۟ رَبَّنَآ أَمَتَّنَا ٱثْنَتَيْنِ وَأَحْيَيْتَنَا ٱثْنَتَيْنِ فَٱعْتَرَفْنَا بِذُنُوبِنَا فَهَلْ إِلَىٰ خُرُوجٍۢ مِّن سَبِيلٍۢ ﴿11﴾

[کافران] می‌گویند: «پروردگارا! ما را دو بار میراندی و دو بار زنده کردی. اینک به گناهان خود اعتراف کردیم؛ پس آیا برای بیرون رفتن [از دوزخ] راهی هست؟»

ذَٰلِكُم بِأَنَّهُۥٓ إِذَا دُعِىَ ٱللَّهُ وَحْدَهُۥ كَفَرْتُمْ ۖ وَإِن يُشْرَكْ بِهِۦ تُؤْمِنُوا۟ ۚ فَٱلْحُكْمُ لِلَّهِ ٱلْعَلِىِّ ٱلْكَبِيرِ ﴿12﴾

[به کافران گفته می‌شود:] این [عذاب] برای آن است که هرگاه خداوند به یگانگی خوانده می‌شد، کفر می‌ورزیدید، ولی هرگاه برای او شریکی آورده می‌شد، باور می‌کردید. پس [امروز] حکم برای خداوند بلندمرتبه‌ی بزرگ است.»

هُوَ ٱلَّذِى يُرِيكُمْ ءَايَٰتِهِۦ وَيُنَزِّلُ لَكُم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ رِزْقًۭا ۚ وَمَا يَتَذَكَّرُ إِلَّا مَن يُنِيبُ ﴿13﴾

اوست که آیات خود را به شما نشان می‌دهد و از آسمان برای شما روزی فرومی‌فرستد، و فقط کسانی پند می‌گیرند که [به سوی خدا] بازمی‌گردند.

فَٱدْعُوا۟ ٱللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ ٱلْكَٰفِرُونَ ﴿14﴾

پس خدا را بخوانید در حالی که دین خود را برای او خالص و پیراسته کرده‌اید، هر چند کافران نپسندند.

رَفِيعُ ٱلدَّرَجَٰتِ ذُو ٱلْعَرْشِ يُلْقِى ٱلرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِۦ عَلَىٰ مَن يَشَآءُ مِنْ عِبَادِهِۦ لِيُنذِرَ يَوْمَ ٱلتَّلَاقِ ﴿15﴾

[خداوند] درجات [بندگان شایسته] را بالا می‌برد. صاحب عرش است. روح را [که فرشته‌ی وحی است،] به فرمانش بر هر کس از بندگانش که بخواهد، می‌فرستد تا [مردم را] از روز [رستاخیز و] ملاقات بیم دهد.

يَوْمَ هُم بَٰرِزُونَ ۖ لَا يَخْفَىٰ عَلَى ٱللَّهِ مِنْهُمْ شَىْءٌۭ ۚ لِّمَنِ ٱلْمُلْكُ ٱلْيَوْمَ ۖ لِلَّهِ ٱلْوَٰحِدِ ٱلْقَهَّارِ ﴿16﴾

روزی که مردم ظاهر و آشکارند. و هیچ چیز از آنان بر خداوند پنهان نیست. «امروز فرمانروایی از آنِ کیست؟» از آنِ خداوند یکتای قهّار.»

ٱلْيَوْمَ تُجْزَىٰ كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ ۚ لَا ظُلْمَ ٱلْيَوْمَ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ سَرِيعُ ٱلْحِسَابِ ﴿17﴾

امروز، هر کس برابر آنچه به دست آورده است، پاداش داده می‌شود. امروز هیچ ظلمی نیست. خداوند به حساب [بندگانش] زود می‌رسد.

وَأَنذِرْهُمْ يَوْمَ ٱلْءَازِفَةِ إِذِ ٱلْقُلُوبُ لَدَى ٱلْحَنَاجِرِ كَٰظِمِينَ ۚ مَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنْ حَمِيمٍۢ وَلَا شَفِيعٍۢ يُطَاعُ ﴿18﴾

[ای پیامبر!] مردم را از روز نزدیک بترسان! آن‌گاه که [از شدّت وحشت] جان‌ها به گلوگاه می‌رسد، در حالی که اندوه خویش را فرومی‌برند. [آن روز] ستمکاران هیچ دوست دلسوز و هیچ شفاعت‌گری که سخنش پذیرفته باشد، ندارند.

يَعْلَمُ خَآئِنَةَ ٱلْأَعْيُنِ وَمَا تُخْفِى ٱلصُّدُورُ ﴿19﴾

خداوند از خیانت چشم‌ها، و آنچه سینه‌‌ها پنهان می‌کنند، آگاه است.

وَٱللَّهُ يَقْضِى بِٱلْحَقِّ ۖ وَٱلَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِۦ لَا يَقْضُونَ بِشَىْءٍ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْبَصِيرُ ﴿20﴾

و خداوند به حقّ داوری می‌کند. و معبودهایی که [مشرکان] به جای او می‌خوانند، [ناتوانند و] هیچ حکمی نمی‌کنند. خداوند است که شنوای بیناست.

۞ أَوَلَمْ يَسِيرُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ فَيَنظُرُوا۟ كَيْفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلَّذِينَ كَانُوا۟ مِن قَبْلِهِمْ ۚ كَانُوا۟ هُمْ أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةًۭ وَءَاثَارًۭا فِى ٱلْأَرْضِ فَأَخَذَهُمُ ٱللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ وَمَا كَانَ لَهُم مِّنَ ٱللَّهِ مِن وَاقٍۢ ﴿21﴾

آیا در زمین نگشتند تا بنگرند سرانجام کسانی که پیش از آنان بودند، چگونه بوده است؟ آنان از اینها نیرومندتر بودند، و در زمین آثاری پایدارتر داشتند، پس خداوند آنان را به خاطر گناهانشان [به قهر خود] گرفت، و در برابر [قهر] خداوند هیچ مدافعی نداشتند.

ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانَت تَّأْتِيهِمْ رُسُلُهُم بِٱلْبَيِّنَٰتِ فَكَفَرُوا۟ فَأَخَذَهُمُ ٱللَّهُ ۚ إِنَّهُۥ قَوِىٌّۭ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ ﴿22﴾

این [قهر الهی] به خاطر آن بود که پیامبرانشان همراه با دلایل روشن به سراغ آنان می‌آمدند، ولی آنان کفر ورزیدند، پس خداوند آنان را [به قهر خود] گرفت. او نیرومند و سخت‌کیفر است.

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَىٰ بِـَٔايَٰتِنَا وَسُلْطَٰنٍۢ مُّبِينٍ ﴿23﴾

و به راستی ما موسی را همراه با معجزات و منطق روشن فرستادیم،

إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَهَٰمَٰنَ وَقَٰرُونَ فَقَالُوا۟ سَٰحِرٌۭ كَذَّابٌۭ ﴿24﴾

به سوی فرعون و هامان و قارون. پس گفتند: «او جادوگری بسیار دروغگوست!»

فَلَمَّا جَآءَهُم بِٱلْحَقِّ مِنْ عِندِنَا قَالُوا۟ ٱقْتُلُوٓا۟ أَبْنَآءَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مَعَهُۥ وَٱسْتَحْيُوا۟ نِسَآءَهُمْ ۚ وَمَا كَيْدُ ٱلْكَٰفِرِينَ إِلَّا فِى ضَلَٰلٍۢ ﴿25﴾

پس چون موسی از سوی ما حقّ را برای آنان آورد، گفتند: «کسانی که همراه با موسی ایمان آورده‌اند، پسرانشان را بکشید، و زنانشان را [برای خدمتکاری] زنده نگه‌دارید!» [غافل از آن که] نیرنگ کافران جز در گمراهی و تباهی نیست.

وَقَالَ فِرْعَوْنُ ذَرُونِىٓ أَقْتُلْ مُوسَىٰ وَلْيَدْعُ رَبَّهُۥٓ ۖ إِنِّىٓ أَخَافُ أَن يُبَدِّلَ دِينَكُمْ أَوْ أَن يُظْهِرَ فِى ٱلْأَرْضِ ٱلْفَسَادَ ﴿26﴾

و فرعون گفت: «بگذارید تا من موسی را بکشم و او پروردگارش را بخواند، [تا نجاتش دهد.] من می‌ترسم که او دین شما را تغییر دهد، یا در این سرزمین فساد کند.»

وَقَالَ مُوسَىٰٓ إِنِّى عُذْتُ بِرَبِّى وَرَبِّكُم مِّن كُلِّ مُتَكَبِّرٍۢ لَّا يُؤْمِنُ بِيَوْمِ ٱلْحِسَابِ ﴿27﴾

و موسی گفت: «من به پروردگارم و پروردگار شما پناه می‌برم از [شرّ] هر متکبّری که به روز حساب ایمان ندارد.»

وَقَالَ رَجُلٌۭ مُّؤْمِنٌۭ مِّنْ ءَالِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمَٰنَهُۥٓ أَتَقْتُلُونَ رَجُلًا أَن يَقُولَ رَبِّىَ ٱللَّهُ وَقَدْ جَآءَكُم بِٱلْبَيِّنَٰتِ مِن رَّبِّكُمْ ۖ وَإِن يَكُ كَٰذِبًۭا فَعَلَيْهِ كَذِبُهُۥ ۖ وَإِن يَكُ صَادِقًۭا يُصِبْكُم بَعْضُ ٱلَّذِى يَعِدُكُمْ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهْدِى مَنْ هُوَ مُسْرِفٌۭ كَذَّابٌۭ ﴿28﴾

و مردی باایمان از خاندان فرعون که ایمانش را پنهان می‌داشت، گفت: «آیا می‌خواهید مردی را که می‌گوید: پروردگار من خداوند است، بکشید؟! در حالی که او از سوی پروردگارتان با دلایل روشن نزد شما آمده است. اگر او دروغگو باشد، دروغش به زیان خود اوست؛ ولی اگر راستگو باشد، بعضی از آنچه را که به شما وعده می‌دهد، بر سرتان خواهد آمد. خداوند کسی را که اسراف‌کار [و] بسیار دروغگوست، هدایت نمی‌کند.

يَٰقَوْمِ لَكُمُ ٱلْمُلْكُ ٱلْيَوْمَ ظَٰهِرِينَ فِى ٱلْأَرْضِ فَمَن يَنصُرُنَا مِنۢ بَأْسِ ٱللَّهِ إِن جَآءَنَا ۚ قَالَ فِرْعَوْنُ مَآ أُرِيكُمْ إِلَّا مَآ أَرَىٰ وَمَآ أَهْدِيكُمْ إِلَّا سَبِيلَ ٱلرَّشَادِ ﴿29﴾

ای قوم من! امروز حکومت برای شماست که در این سرزمین غلبه دارید؛ ولی اگر عذاب خدا به سراغ ما آید، پس چه کسی ما را یاری خواهد کرد؟» فرعون گفت: «من جز آنچه که خود [صلاح] می‌بینم به شما نشان نمی‌دهم. و من شما را جز به راه راست هدایت نمی‌کنم.»

وَقَالَ ٱلَّذِىٓ ءَامَنَ يَٰقَوْمِ إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُم مِّثْلَ يَوْمِ ٱلْأَحْزَابِ ﴿30﴾

و کسی که ایمان آورده بود، گفت: ای قوم من! من از روزی مانند روز [نابودی] آن گروه‌ها بر شما می‌ترسم.

مِثْلَ دَأْبِ قَوْمِ نُوحٍۢ وَعَادٍۢ وَثَمُودَ وَٱلَّذِينَ مِنۢ بَعْدِهِمْ ۚ وَمَا ٱللَّهُ يُرِيدُ ظُلْمًۭا لِّلْعِبَادِ ﴿31﴾

[از سرنوشتی] مانند سرنوشت قوم نوح و قوم عاد و قوم ثمود و کسانی که پس از آنها آمدند. و خداوند با بندگان سر ستم ندارد.

وَيَٰقَوْمِ إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ يَوْمَ ٱلتَّنَادِ ﴿32﴾

ای قوم من! من از روزی که یکدیگر را به فریاد بخوانید، بر شما بیمناکم.

يَوْمَ تُوَلُّونَ مُدْبِرِينَ مَا لَكُم مِّنَ ٱللَّهِ مِنْ عَاصِمٍۢ ۗ وَمَن يُضْلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِنْ هَادٍۢ ﴿33﴾

روزی که [به خاطر سختی عذاب] پشت‌کنان از این سو به آن سو می‌گریزید، برای شما هیچ‌گونه پناهگاه و نگهدارنده‌ای [در برابر عذاب الهی] نیست. و هر که را خداوند [بر اثر اعمالش] گمراه کند، [و به حال خود واگذارد،] هیچ هدایت‌گری برای او نیست.

وَلَقَدْ جَآءَكُمْ يُوسُفُ مِن قَبْلُ بِٱلْبَيِّنَٰتِ فَمَا زِلْتُمْ فِى شَكٍّۢ مِّمَّا جَآءَكُم بِهِۦ ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا هَلَكَ قُلْتُمْ لَن يَبْعَثَ ٱللَّهُ مِنۢ بَعْدِهِۦ رَسُولًۭا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَنْ هُوَ مُسْرِفٌۭ مُّرْتَابٌ ﴿34﴾

به راستی یوسف پیش از این با دلایل روشن نزد شما [مصریان] آمد، امّا شما همواره از آنچه برایتان آورده بود، در شک بودید. تا آن‌گاه که از دنیا رفت، گفتید: «خداوند پس از او هرگز پیامبری نخواهد فرستاد!» این‌گونه، خداوند هر اسراف‌کار بدگمانی را گمراه می‌سازد،

ٱلَّذِينَ يُجَٰدِلُونَ فِىٓ ءَايَٰتِ ٱللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطَٰنٍ أَتَىٰهُمْ ۖ كَبُرَ مَقْتًا عِندَ ٱللَّهِ وَعِندَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ۚ كَذَٰلِكَ يَطْبَعُ ٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ قَلْبِ مُتَكَبِّرٍۢ جَبَّارٍۢ ﴿35﴾

کسانی که درباره‌ی آیات خداوند به ستیز و مجادله می‌پردازند، بی‌آنکه هیچ دلیلی برایشان آمده باشد. [این کار] نزد خداوند و نزد کسانی که ایمان آورده‌اند، خشم بزرگی را به دنبال دارد. این‌گونه، خدا بر دل هر متکبّر زورگویی مهر [شوربختی‌] می‌نهد.»

وَقَالَ فِرْعَوْنُ يَٰهَٰمَٰنُ ٱبْنِ لِى صَرْحًۭا لَّعَلِّىٓ أَبْلُغُ ٱلْأَسْبَٰبَ ﴿36﴾

و فرعون [به وزیرش] گفت: ای هامان! برای من برجی بلندی بساز! شاید به وسایلی دست‌یابم.

أَسْبَٰبَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ فَأَطَّلِعَ إِلَىٰٓ إِلَٰهِ مُوسَىٰ وَإِنِّى لَأَظُنُّهُۥ كَٰذِبًۭا ۚ وَكَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِفِرْعَوْنَ سُوٓءُ عَمَلِهِۦ وَصُدَّ عَنِ ٱلسَّبِيلِ ۚ وَمَا كَيْدُ فِرْعَوْنَ إِلَّا فِى تَبَابٍۢ ﴿37﴾

وسایل [بالا رفتن به] آسمان‌ها، تا از خدای موسی آگاه شوم و البتّه من او را دروغگو می‌پندارم.» و این‌گونه [شیطان،] کار زشت فرعون را برایش آراست، و از راه حقّ بازماند. و توطئه فرعون جز در نابودی و زیان نبود.

وَقَالَ ٱلَّذِىٓ ءَامَنَ يَٰقَوْمِ ٱتَّبِعُونِ أَهْدِكُمْ سَبِيلَ ٱلرَّشَادِ ﴿38﴾

و کسی [از فرعونیان] که ایمان آورده بود، گفت: «ای قوم من! از من پیروی کنید، تا شما را به راه راست [و رستگاری] هدایت کنم.

يَٰقَوْمِ إِنَّمَا هَٰذِهِ ٱلْحَيَوٰةُ ٱلدُّنْيَا مَتَٰعٌۭ وَإِنَّ ٱلْءَاخِرَةَ هِىَ دَارُ ٱلْقَرَارِ ﴿39﴾

ای قوم من! این زندگی دنیا، کالایی [ناچیز] است. و آخرت است که سرای پایدار است.

مَنْ عَمِلَ سَيِّئَةًۭ فَلَا يُجْزَىٰٓ إِلَّا مِثْلَهَا ۖ وَمَنْ عَمِلَ صَٰلِحًۭا مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَىٰ وَهُوَ مُؤْمِنٌۭ فَأُو۟لَٰٓئِكَ يَدْخُلُونَ ٱلْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيهَا بِغَيْرِ حِسَابٍۢ ﴿40﴾

هر کس کار بدی کند، جز همانند آن کیفر داده نمی‌شود. و کسانی که کار شایسته‌ای کنند و مؤمن باشند، چه مرد، چه زن، آنانند که وارد بهشت می‌شوند و در آنجا بی‌حساب روزیشان می‌دهند.

۞ وَيَٰقَوْمِ مَا لِىٓ أَدْعُوكُمْ إِلَى ٱلنَّجَوٰةِ وَتَدْعُونَنِىٓ إِلَى ٱلنَّارِ ﴿41﴾

و ای قوم من! چگونه است که من شما را به رهایی [از آتش] می‌خوانم، و شما مرا به دوزخ فرامی‌خوانید؟!

تَدْعُونَنِى لِأَكْفُرَ بِٱللَّهِ وَأُشْرِكَ بِهِۦ مَا لَيْسَ لِى بِهِۦ عِلْمٌۭ وَأَنَا۠ أَدْعُوكُمْ إِلَى ٱلْعَزِيزِ ٱلْغَفَّٰرِ ﴿42﴾

مرا دعوت می‌کنید تا به خدای یگانه کافر شوم، و چیزی را که به [حقّانیت] آن علم ندارم، شریک او گردانم. و من شما را به سوی [خداوند] شکست‌ناپذیر و بسیار آمرزنده دعوت می‌کنم.

لَا جَرَمَ أَنَّمَا تَدْعُونَنِىٓ إِلَيْهِ لَيْسَ لَهُۥ دَعْوَةٌۭ فِى ٱلدُّنْيَا وَلَا فِى ٱلْءَاخِرَةِ وَأَنَّ مَرَدَّنَآ إِلَى ٱللَّهِ وَأَنَّ ٱلْمُسْرِفِينَ هُمْ أَصْحَٰبُ ٱلنَّارِ ﴿43﴾

ناگزیر آنچه مرا به سوی آن می‌خوانید، نه در دنیا و نه در آخرت، [در خورِ] خواندن نیست. در حالی که بازگشت ما به سوی خداست، و اسراف‌کاران همدم آتشند.

فَسَتَذْكُرُونَ مَآ أَقُولُ لَكُمْ ۚ وَأُفَوِّضُ أَمْرِىٓ إِلَى ٱللَّهِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ بَصِيرٌۢ بِٱلْعِبَادِ ﴿44﴾

پس به زودی آنچه را برای شما می‌گویم، به یاد خواهید آورد. و من کارم را به خدا وامی‌گذارم که او به [احوال] بندگانش بیناست.»

فَوَقَىٰهُ ٱللَّهُ سَيِّـَٔاتِ مَا مَكَرُوا۟ ۖ وَحَاقَ بِـَٔالِ فِرْعَوْنَ سُوٓءُ ٱلْعَذَابِ ﴿45﴾

پس خداوند او را از بدی‌های آنچه نیرنگ کردند، نگاه داشت. و عذاب سختی خاندان فرعون را فراگرفت.

ٱلنَّارُ يُعْرَضُونَ عَلَيْهَا غُدُوًّۭا وَعَشِيًّۭا ۖ وَيَوْمَ تَقُومُ ٱلسَّاعَةُ أَدْخِلُوٓا۟ ءَالَ فِرْعَوْنَ أَشَدَّ ٱلْعَذَابِ ﴿46﴾

[عذاب فرعونیان] آتش است که هر صبح و شام، بر آن عرضه می‌شوند. و روزی که رستاخیز برپا شود، [گفته می‌شود:] «فرعونیان را در سخت‌ترین عذاب وارد کنید!»

وَإِذْ يَتَحَآجُّونَ فِى ٱلنَّارِ فَيَقُولُ ٱلضُّعَفَٰٓؤُا۟ لِلَّذِينَ ٱسْتَكْبَرُوٓا۟ إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًۭا فَهَلْ أَنتُم مُّغْنُونَ عَنَّا نَصِيبًۭا مِّنَ ٱلنَّارِ ﴿47﴾

و [یاد کن] آن‌گاه که در آتش به بحث [و جدل] می‌پردازند. زیردستان به کسانی که تکبّر ورزیدند، می‌گویند: «ما پیرو شما بودیم. پس آیا [امروز] شما می‌توانید بخشی از آتش را از ما دور کنید؟»

قَالَ ٱلَّذِينَ ٱسْتَكْبَرُوٓا۟ إِنَّا كُلٌّۭ فِيهَآ إِنَّ ٱللَّهَ قَدْ حَكَمَ بَيْنَ ٱلْعِبَادِ ﴿48﴾

کسانی که تکبّر می‌ورزیدند، [در پاسخ] می‌گویند: «[اکنون‌] ما همگی در آتش هستیم، زیرا خداوند میان بندگانش [به عدالت] داوری کرده است.»

وَقَالَ ٱلَّذِينَ فِى ٱلنَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ٱدْعُوا۟ رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْمًۭا مِّنَ ٱلْعَذَابِ ﴿49﴾

و کسانی که در دوزخند، به نگهبانان دوزخ می‌گویند: «از پروردگارتان بخواهید که یک روز از عذاب ما بکاهد.»

قَالُوٓا۟ أَوَلَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُم بِٱلْبَيِّنَٰتِ ۖ قَالُوا۟ بَلَىٰ ۚ قَالُوا۟ فَٱدْعُوا۟ ۗ وَمَا دُعَٰٓؤُا۟ ٱلْكَٰفِرِينَ إِلَّا فِى ضَلَٰلٍ ﴿50﴾

[نگهبانان دوزخ در پاسخ] می‌گویند: «آیا پیامبرانتان دلایل روشن برای شما نیاوردند؟!» می‌گویند: «چرا!» می‌گویند: «پس [خدا را] بخوانید، و دعا کنید. ولی دعای کافران در گمراهی است. [و به اجابت نمی‌رسد.]»

إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ ٱلْأَشْهَٰدُ ﴿51﴾

ما پیامبران خود، و کسانی را که ایمان آورده‌اند، هم در زندگی دنیا، و هم روزی که گواهان برمی‌خیزند، یاری می‌کنیم.

يَوْمَ لَا يَنفَعُ ٱلظَّٰلِمِينَ مَعْذِرَتُهُمْ ۖ وَلَهُمُ ٱللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوٓءُ ٱلدَّارِ ﴿52﴾

روزی که عذرخواهی ستمگران سودشان ندهد. لعن و نفرین برای آنان است، و جایگاهشان، سرای بد.

وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا مُوسَى ٱلْهُدَىٰ وَأَوْرَثْنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ٱلْكِتَٰبَ ﴿53﴾

و همانا ما به موسی هدایت دادیم. و به بنی‌اسرائیل کتاب آسمانی [تورات] را به میراث دادیم.

هُدًۭى وَذِكْرَىٰ لِأُو۟لِى ٱلْأَلْبَٰبِ ﴿54﴾

[که] مایه‌ی هدایت و پند برای خردمندان است.

فَٱصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ ٱللَّهِ حَقٌّۭ وَٱسْتَغْفِرْ لِذَنۢبِكَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ بِٱلْعَشِىِّ وَٱلْإِبْكَٰرِ ﴿55﴾

پس [ای پیامبر! بر آزار دشمنان] شکیبا باش که وعده‌های خداوند راستین است. و برای گناهت آمرزش بخواه. و شامگاهان و بامدادان، سپاسگزارانه پروردگارت را تسبیح کن.

إِنَّ ٱلَّذِينَ يُجَٰدِلُونَ فِىٓ ءَايَٰتِ ٱللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطَٰنٍ أَتَىٰهُمْ ۙ إِن فِى صُدُورِهِمْ إِلَّا كِبْرٌۭ مَّا هُم بِبَٰلِغِيهِ ۚ فَٱسْتَعِذْ بِٱللَّهِ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْبَصِيرُ ﴿56﴾

کسانی که در آیات خداوند بی‌آنکه برهانی برایشان آمده باشد، ستیز و مجادله می‌کنند، در سینه‌هایشان جز خودبزرگ‌بینی نیست که به آن نخواهند رسید، [و از مجادله خود نتیجه نخواهند گرفت.] پس به خدا پناه ببر که بی‌شک او شنوای بیناست.

لَخَلْقُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ أَكْبَرُ مِنْ خَلْقِ ٱلنَّاسِ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ ﴿57﴾

قطعاً آفرینش آسمان‌ها و زمین از آفرینش مردم بزرگ‌تر [و مهمّ‌تر] است؛ ولی بیشتر مردم نمی‌دانند.

وَمَا يَسْتَوِى ٱلْأَعْمَىٰ وَٱلْبَصِيرُ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَلَا ٱلْمُسِىٓءُ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَتَذَكَّرُونَ ﴿58﴾

نابینا و بینا یکسان نیستند. و کسانی هم که ایمان آوردند و کارهای شایسته کرده‌اند، با [مردم] بدکار برابر نیستند. چه کم پند می‌پذیرید.

إِنَّ ٱلسَّاعَةَ لَءَاتِيَةٌۭ لَّا رَيْبَ فِيهَا وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿59﴾

حتماً قیامت آمدنی است. شکی در آن نیست، ولی بیشتر مردم ایمان نمی‌آورند.

وَقَالَ رَبُّكُمُ ٱدْعُونِىٓ أَسْتَجِبْ لَكُمْ ۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِى سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ ﴿60﴾

و پروردگارتان فرمود: «مرا بخوانید تا برای شما اجابت کنم. کسانی که از بندگی من سر باز می‌زنند و تکبّر می‌ورزند، به زودی با سرافکندگی وارد دوزخ می‌شوند.»

ٱللَّهُ ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلَّيْلَ لِتَسْكُنُوا۟ فِيهِ وَٱلنَّهَارَ مُبْصِرًا ۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى ٱلنَّاسِ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَشْكُرُونَ ﴿61﴾

خداوند کسی است که شب را برای شما قرار داد تا در آن آرام گیرید، و روز را [برای کار و تلاش] روشنی‌بخش ساخت. خداوند نسبت به مردم لطفِ بسیار دارد؛ ولی بیشتر مردم شکرگزاری نمی‌کنند.

ذَٰلِكُمُ ٱللَّهُ رَبُّكُمْ خَٰلِقُ كُلِّ شَىْءٍۢ لَّآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ فَأَنَّىٰ تُؤْفَكُونَ ﴿62﴾

این است خداوندی که پروردگار شما و آفریدگار هر چیز است. معبودی جز او نیست. پس چگونه [از راه حقّ] بازگردانده می‌شوید؟

كَذَٰلِكَ يُؤْفَكُ ٱلَّذِينَ كَانُوا۟ بِـَٔايَٰتِ ٱللَّهِ يَجْحَدُونَ ﴿63﴾

این گونه، کسانی که آیات خدا را انکار می‌کردند، به بیراهه کشیده می‌شوند.

ٱللَّهُ ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ قَرَارًۭا وَٱلسَّمَآءَ بِنَآءًۭ وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ وَرَزَقَكُم مِّنَ ٱلطَّيِّبَٰتِ ۚ ذَٰلِكُمُ ٱللَّهُ رَبُّكُمْ ۖ فَتَبَارَكَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿64﴾

خداوند کسی است که زمین را آسایشگاه و آسمان را سر پناه شما قرار داد. و شما را صورت‌گری کرد، پس چهره‌هایتان را نیکو نگاشت. و از پاکیزه‌ها به شما روزی داد. این است خدایی که پروردگار شماست، پس پربرکت و بلندمرتبه است خدایی که پروردگار جهانیان است.

هُوَ ٱلْحَىُّ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ فَٱدْعُوهُ مُخْلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ ۗ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿65﴾

اوست زنده‌ای که جز او معبودی نیست. پس او را در حالی بخوانید که دین را برایش خالص کرده‌اید. سپاس و ستایش مخصوص خداوندی است که پروردگار جهانیان است.

۞ قُلْ إِنِّى نُهِيتُ أَنْ أَعْبُدَ ٱلَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ لَمَّا جَآءَنِىَ ٱلْبَيِّنَٰتُ مِن رَّبِّى وَأُمِرْتُ أَنْ أُسْلِمَ لِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿66﴾

بگو: «من از آن هنگام که دلایل روشنی از جانب پروردگارم به من رسیده، نهی شده‌ام از این که معبودانی را بپرستم که شما به جای خداوند می‌خوانید. و فرمان یافته‌ام که فقط تسلیم پروردگار جهانیان باشم.»

هُوَ ٱلَّذِى خَلَقَكُم مِّن تُرَابٍۢ ثُمَّ مِن نُّطْفَةٍۢ ثُمَّ مِنْ عَلَقَةٍۢ ثُمَّ يُخْرِجُكُمْ طِفْلًۭا ثُمَّ لِتَبْلُغُوٓا۟ أَشُدَّكُمْ ثُمَّ لِتَكُونُوا۟ شُيُوخًۭا ۚ وَمِنكُم مَّن يُتَوَفَّىٰ مِن قَبْلُ ۖ وَلِتَبْلُغُوٓا۟ أَجَلًۭا مُّسَمًّۭى وَلَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ ﴿67﴾

او کسی است که شما را از خاک آفرید، سپس از نطفه، سپس از عَلَقه، سپس شما را به صورت نوزادی بیرون می‌آورد، آن‌گاه [رشدتان می‌دهد،] تا به کمال قوّت خود برسید، سپس پیر شوید. و بعضی از شما پیش از رسیدن به پیری می‌میرید؛ [ولی برخی زنده می‌مانید] تا به سرآمدی که معین است، برسید. و باشد که بیندیشید.

هُوَ ٱلَّذِى يُحْىِۦ وَيُمِيتُ ۖ فَإِذَا قَضَىٰٓ أَمْرًۭا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ ﴿68﴾

او کسی است که زنده می‌کند و می‌میراند. پس چون به [وجود] چیزی حکم کند، فقط به آن می‌گوید: «باش!» پس بی‌درنگ موجود می‌شود.

أَلَمْ تَرَ إِلَى ٱلَّذِينَ يُجَٰدِلُونَ فِىٓ ءَايَٰتِ ٱللَّهِ أَنَّىٰ يُصْرَفُونَ ﴿69﴾

آیا کسانی را که در آیات خداوند، مجادله و ستیز می‌کنند ندیدی که چگونه [از راه حقّ] منصرف می‌شوند؟

ٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِٱلْكِتَٰبِ وَبِمَآ أَرْسَلْنَا بِهِۦ رُسُلَنَا ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ﴿70﴾

همان کسانی که این کتاب [آسمانی] و آنچه را که پیامبرانمان را به آن فرستاده‌ایم، دروغ شمردند. پس به زودی [نتیجه‌ی کار خود را] خواهند دانست.

إِذِ ٱلْأَغْلَٰلُ فِىٓ أَعْنَٰقِهِمْ وَٱلسَّلَٰسِلُ يُسْحَبُونَ ﴿71﴾

آن‌گاه که غل‌ها در گردن‌هایشان باشد و با زنجیرها کشیده می‌شوند.

فِى ٱلْحَمِيمِ ثُمَّ فِى ٱلنَّارِ يُسْجَرُونَ ﴿72﴾

در آب جوشان، و سپس در آتش سوزانده می‌شوند.

ثُمَّ قِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تُشْرِكُونَ ﴿73﴾

سپس به آنان گفته می‌شود: «کجایند آن شریک‌هایی که،

مِن دُونِ ٱللَّهِ ۖ قَالُوا۟ ضَلُّوا۟ عَنَّا بَل لَّمْ نَكُن نَّدْعُوا۟ مِن قَبْلُ شَيْـًۭٔا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ ٱلْكَٰفِرِينَ ﴿74﴾

به جای خداوند می‌پرستیدید؟!» [دوزخیان] می‌گویند: «آنها را گم کرده‌ایم، بلکه [انگار] ما در دنیا چیزی را نمی‌پرستیدیم!» این‌گونه خداوند کافران را گمراه می‌کند.

ذَٰلِكُم بِمَا كُنتُمْ تَفْرَحُونَ فِى ٱلْأَرْضِ بِغَيْرِ ٱلْحَقِّ وَبِمَا كُنتُمْ تَمْرَحُونَ ﴿75﴾

[به آنان گفته می‌شود:] «این [عذاب] به خاطر آن است که در زمین به ناحقّ شادی می‌کردید و در ناز و سرمستی به سر می‌بردید.

ٱدْخُلُوٓا۟ أَبْوَٰبَ جَهَنَّمَ خَٰلِدِينَ فِيهَا ۖ فَبِئْسَ مَثْوَى ٱلْمُتَكَبِّرِينَ ﴿76﴾

[اینک] از درهای دوزخ وارد شوید که جاودانه در آنید. و چه بد است جایگاه متکبّران!»

فَٱصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ ٱللَّهِ حَقٌّۭ ۚ فَإِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ ٱلَّذِى نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِلَيْنَا يُرْجَعُونَ ﴿77﴾

پس [ای پیامبر!] صبر کن که وعده‌ی خداوند حقّ است. پس هرگاه بخشی از آنچه را به آنان وعده داده‌ایم، به تو نشان دهیم، یا [پیش از آن] تو را از دنیا ببریم، [در هر صورت،] به سوی ما بازمی‌گردند.

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلًۭا مِّن قَبْلِكَ مِنْهُم مَّن قَصَصْنَا عَلَيْكَ وَمِنْهُم مَّن لَّمْ نَقْصُصْ عَلَيْكَ ۗ وَمَا كَانَ لِرَسُولٍ أَن يَأْتِىَ بِـَٔايَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ ٱللَّهِ ۚ فَإِذَا جَآءَ أَمْرُ ٱللَّهِ قُضِىَ بِٱلْحَقِّ وَخَسِرَ هُنَالِكَ ٱلْمُبْطِلُونَ ﴿78﴾

و ما پیش از تو پیامبرانی فرستادیم. داستان برخی از آنان را برای تو بازگو کردیم. و [داستان] بعضی دیگر را برای تو بیان نکردیم. و هیچ پیامبری نمی‌تواند معجزه‌ای جز به فرمان خدا بیاورد. پس چون فرمان خدا آمد، به حقّ داوری خواهد شد، و باطل‌گرایان آنجا زیانکارند.

ٱللَّهُ ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَنْعَٰمَ لِتَرْكَبُوا۟ مِنْهَا وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ ﴿79﴾

خداوند است که برای شما چهارپایان را قرار داد تا از برخی از آنها سواری بگیرید و از برخی از آنها بخورید.

وَلَكُمْ فِيهَا مَنَٰفِعُ وَلِتَبْلُغُوا۟ عَلَيْهَا حَاجَةًۭ فِى صُدُورِكُمْ وَعَلَيْهَا وَعَلَى ٱلْفُلْكِ تُحْمَلُونَ ﴿80﴾

و برای شما در دام‌ها منافع [دیگری نیز] هست. و تا سوار بر آنها، به نیازی که در دل دارید، برسید. و بر آنها و بر کشتی‌ها برده می‌شوید.

وَيُرِيكُمْ ءَايَٰتِهِۦ فَأَىَّ ءَايَٰتِ ٱللَّهِ تُنكِرُونَ ﴿81﴾

و خداوند [پیوسته] نشانه‌های خود را به شما نشان می‌دهد، پس کدام یک از نشانه‌های الهی را انکار می‌کنید؟

أَفَلَمْ يَسِيرُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ فَيَنظُرُوا۟ كَيْفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ ۚ كَانُوٓا۟ أَكْثَرَ مِنْهُمْ وَأَشَدَّ قُوَّةًۭ وَءَاثَارًۭا فِى ٱلْأَرْضِ فَمَآ أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ﴿82﴾

پس آیا در زمین نگشتند تا ببینند سرانجام کسانی که پیش از آنان بوده‌اند، چه شد؟ تعدادشان از اینها بیشتر بود، نیرومندتر بودند و در زمین، آثاری پایدارتر داشتند؛ امّا آنچه به دست آورده بودند، به کارشان نیامد.

فَلَمَّا جَآءَتْهُمْ رُسُلُهُم بِٱلْبَيِّنَٰتِ فَرِحُوا۟ بِمَا عِندَهُم مِّنَ ٱلْعِلْمِ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ ﴿83﴾

پس چون پیامبرانشان دلایل روشن برای آنان آوردند، به اندک دانشی که نزد خود داشتند، شادمان شدند، [و منطق پیامبران را به حساب نیاوردند.] و آنچه [از قهر الهی] که همواره به تمسخر می‌گرفتند، آنان را فراگرفت.

فَلَمَّا رَأَوْا۟ بَأْسَنَا قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا بِٱللَّهِ وَحْدَهُۥ وَكَفَرْنَا بِمَا كُنَّا بِهِۦ مُشْرِكِينَ ﴿84﴾

پس چون عذاب ما را دیدند، گفتند: «به خداوند یکتا ایمان آوردیم، و به معبودانی که [پیش‌تر] با او شریک قرار می‌دادیم، کافر شدیم.»

فَلَمْ يَكُ يَنفَعُهُمْ إِيمَٰنُهُمْ لَمَّا رَأَوْا۟ بَأْسَنَا ۖ سُنَّتَ ٱللَّهِ ٱلَّتِى قَدْ خَلَتْ فِى عِبَادِهِۦ ۖ وَخَسِرَ هُنَالِكَ ٱلْكَٰفِرُونَ ﴿85﴾

امّا پس از آن که قهر ما را دیدند، دیگر ایمانشان برای آنها سودی نداشت. این شیوه و سنّت الهی است که در میان بندگانش جاری است.، [که ایمانشان را پس از دیدن عذاب نمی‌پذیرد.] و آنجا کافران زیانکارند.