Al-Infitar — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتْ ﴿1﴾

هنگامی که آسمان شکافته شود.

وَإِذَا ٱلْكَوَاكِبُ ٱنتَثَرَتْ ﴿2﴾

و هنگامی که ستارگان آسمان فرو ریزند.

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ فُجِّرَتْ ﴿3﴾

و هنگامی که آب دریاها روان گردد (تا به هم پیوسته همه یک دریا شود).

وَإِذَا ٱلْقُبُورُ بُعْثِرَتْ ﴿4﴾

و هنگامی که قبرها زیر و رو شود (و خلایق از آنها بر انگیخته شوند).

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ ﴿5﴾

آن هنگام است که هر شخصی به هر چه مقدّم و مؤخّر انجام داده همه را بداند (شاید مراد از مقدم عملی است که پیش از رفتن از دنیا برای آخرت به جای آورده، و مؤخر آن اعمالی که پس از مرگ به او می‌رسد مانند باقیات صالحات و اعمال خیری که وصیت کرده و وقف و صدقات جاری و فرزند صالح یا کتاب علمی و سنّت حسنه).

يَٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَٰنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ ٱلْكَرِيمِ ﴿6﴾

ای انسان، چه باعث شد که به خدای کریم بزرگوار خود مغرور گشتی (و نافرمانی او کردی).

ٱلَّذِى خَلَقَكَ فَسَوَّىٰكَ فَعَدَلَكَ ﴿7﴾

آن خدایی که تو را به وجود آورد و به صورتی تمام و کامل بیاراست و به اعتدال (اندام و تناسب قوا) برگزید.

فِىٓ أَىِّ صُورَةٍۢ مَّا شَآءَ رَكَّبَكَ ﴿8﴾

و حال آنکه به هر صورتی که خواستی (جز این صورت زیبا هم) خلق توانستی کرد.

كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِٱلدِّينِ ﴿9﴾

چنین نیست (که شما کافران پنداشتید که معاد و قیامتی نیست) بلکه شما (از جهل) روز جزا را تکذیب می‌کنید.

وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَٰفِظِينَ ﴿10﴾

البته نگهبانها بر (مراقبت احوال) شما مأمورند.

كِرَامًۭا كَٰتِبِينَ ﴿11﴾

که آنها نویسندگان (اعمال شما و فرشته) مقرب خدایند.

يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ ﴿12﴾

شما هر چه کنید همه را می‌دانند.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍۢ ﴿13﴾

همانا نیکو کاران عالم در بهشت پر نعمت متنعّمند.

وَإِنَّ ٱلْفُجَّارَ لَفِى جَحِيمٍۢ ﴿14﴾

و بدکاران در آتش دوزخ معذبند.

يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿15﴾

روز جزا به آن دوزخ در افتند.

وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَآئِبِينَ ﴿16﴾

و هیچ از آن آتش دور نتوانند بود.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿17﴾

و تو چگونه به روز با عظمت جزا (ای بشر امروز کاملا) آگاه توانی شد؟

ثُمَّ مَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿18﴾

باز هم عظمت آن روز جزا را چگونه توانی دانست؟

يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌۭ لِّنَفْسٍۢ شَيْـًۭٔا ۖ وَٱلْأَمْرُ يَوْمَئِذٍۢ لِّلَّهِ ﴿19﴾

آن روز هیچ کس برای کسی قادر بر هیچ کار نیست و تنها حکم و فرمان در آن روز با خدای یکتاست.