Al-Haqqah — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱلْحَآقَّةُ ﴿1﴾

حاقه‌

مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿2﴾

حاقه چيست؟

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿3﴾

و چه دانى حاقه چيست؟

كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ ﴿4﴾

قوم ثمود و عاد درهم كوب [/قيامت‌] را دروغ انگاشتند

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ ﴿5﴾

و اما ثمود، بر اثر طغيان خود به نابودى كشيده شدند

وَأَمَّا عَادٌۭ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍۢ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۢ ﴿6﴾

و اما عاد، با تندبادى سخت سرد و بنيان‌كن به نابودى كشيده شدند

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍۢ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًۭا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۢ ﴿7﴾

كه خداوند آن را هفت شب و هشت روز پيوسته بر آنان گماشت و آن قوم را در آن حال از پا در افتاده بينى، گويى ايشان خرمابنانى هستند ريشه كن شده‌

فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍۢ ﴿8﴾

پس آيا اثرى از ايشان بازمانده مى‌بينى؟

وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ ﴿9﴾

و فرعون و پيشينيان او و [اهل‌] شهرهاى نگونسار، طغيان پيش آوردند

فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةًۭ رَّابِيَةً ﴿10﴾

سپس از پيامبر پروردگارشان نافرمانى كردند، آنگاه [خداوند] آنان را به مؤاخذه‌اى سخت فرو گرفت‌

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ ﴿11﴾

ما آنگاه كه سيلاب طغيان كرد، شما را در كشتى سوار كرديم‌

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةًۭ وَتَعِيَهَآ أُذُنٌۭ وَٰعِيَةٌۭ ﴿12﴾

تا سرانجام آن را پندآموزى براى شما گردانيم، و گوشهاى نيوشا آن را فرا مى‌گيرد

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿13﴾

و چون دمى يگانه در صور دميده شود

وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ ﴿14﴾

و زمين و كوهها برداشته شده و يكباره درهم كوبيده شود

فَيَوْمَئِذٍۢ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ﴿15﴾

پس در چنين روزى واقعه‌[ى قيامت‌] روى دهد

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍۢ وَاهِيَةٌۭ ﴿16﴾

و آسمان از هم بشكافد و آن در چنين روزى سست پيوند است‌

وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ ثَمَٰنِيَةٌۭ ﴿17﴾

و فرشتگان بر كناره‌ها[ى آسمان‌] ايستاده باشند، و عرش پروردگارت را در آن روز هشت تن برفرازشان حمل مى‌كنند

يَوْمَئِذٍۢ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌۭ ﴿18﴾

در چنين روزى [بر خداوند] عرضه شويد، و هيچ رازتان پوشيده نماند

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَٰبِيَهْ ﴿19﴾

سپس هر كس كه كارنامه‌اش به دست راستش داده شود، [شادمانه‌] گويد بياييد كارنامه مرا بخوانيد

إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَٰقٍ حِسَابِيَهْ ﴿20﴾

به يقين مى‌دانستم كه با حساب و كتاب خود مواجه خواهم شد

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ﴿21﴾

آنگاه او در زندگى پسنديده‌اى است‌

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿22﴾

در بهشتى برين‌

قُطُوفُهَا دَانِيَةٌۭ ﴿23﴾

كه ميوه‌هايش دسترس است‌

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ ﴿24﴾

[به آنان گويند] به خاطر آنچه در روزگاران گذشته انجام داده‌ايد، بخوريد و بياشاميد گوارا

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَٰبِيَهْ ﴿25﴾

و اما كسى كه كارنامه‌اش به دست چپش داده شود، [سوكمندانه‌] گويد اى كاش كارنامه‌ام به من داده نمى‌شد

وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ ﴿26﴾

و نمى‌دانستم حساب و كتابم چيست‌

يَٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ ﴿27﴾

كاش آن [مرگ‌] يكسره بود

مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ ﴿28﴾

مال و منال من به كار من نيامد

هَلَكَ عَنِّى سُلْطَٰنِيَهْ ﴿29﴾

دستگاه من از دستم برفت‌

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿30﴾

[گويند] او را فرو گيريد و دربندش كنيد

ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿31﴾

سپس به دوزخش درآوريد

ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍۢ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًۭا فَٱسْلُكُوهُ ﴿32﴾

سپس در زنجيرى كه طولش هفتاد ذرع است، بندش كنيد

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ ﴿33﴾

كه او به خداوند بزرگ ايمانى نداشت‌

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿34﴾

و بر اطعام بينوايان ترغيب نمى‌كرد

فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَٰهُنَا حَمِيمٌۭ ﴿35﴾

حال امروز و اينجا دوستى ندارد

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ ﴿36﴾

و نه خوراكى، بجز زردابه‌

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَٰطِـُٔونَ ﴿37﴾

كه آن را جز خطاكاران نمى‌خورند

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ﴿38﴾

پس به آنچه مى‌بينيد سوگند مى‌خورم‌

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ﴿39﴾

و به آنچه نمى‌بينيد

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿40﴾

كه آن [قرآن‌] برخوانده فرستاده گرامى است‌

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تُؤْمِنُونَ ﴿41﴾

و سخن هيچ شاعرى نيست، چه اندك ايمان مى‌آوريد

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَذَكَّرُونَ ﴿42﴾

و سخن هيچ كاهنى نيست، چه اندك پند مى‌گيريد

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿43﴾

و فرو فرستاده‌اى از سوى پروردگار جهانيان است‌

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ ﴿44﴾

و اگر بر ما سخنانى مى‌بست‌

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ ﴿45﴾

دست راستش را مى‌گرفتيم‌

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ ﴿46﴾

سپس شاهرگش را قطع مى‌كرديم‌

فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَٰجِزِينَ ﴿47﴾

و هيچ‌يك از شما مدافع او نبود

وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌۭ لِّلْمُتَّقِينَ ﴿48﴾

و آن پندآموزى براى پرهيزگاران است‌

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ ﴿49﴾

و ما به يقين مى‌دانيم كه از ميان شما تكذيب‌كنندگانى هستند

وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ ﴿50﴾

و آن [پيام‌]، مايه حسرتى بر كافران است‌

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿51﴾

و آن [پيام‌]، حق‌اليقين است‌

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿52﴾

پس به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى‌