Al-Qiyamah — Iranon (legacy) Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿1﴾

نه، سوگند به روز رستاخيز

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿2﴾

و [باز] نه، سوگند به نفس ملامتگر [كه زنده مى‌شويد]

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿3﴾

آيا انسان مى‌پندارد كه هرگز استخوان‌هايش را جمع نخواهيم كرد

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿4﴾

چرا، در حالى كه قادريم بر اين كه سر انگشتان او را هم بازسازيم

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿5﴾

[انكار معاد دليل موجهى ندارد]، بلكه انسان مى‌خواهد در آينده‌ى خود بدكارى كند

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿6﴾

[از سر انكار] مى‌پرسد: روز رستاخيز چه وقت است

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿7﴾

پس آن‌گاه كه چشم [از وحشت‌] خيره گردد

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿8﴾

و ماه در خسوف افتد

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿9﴾

و خورشيد و ماه يك جا جمع شوند

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿10﴾

آن روز انسان مى‌گويد: گريزگاه كجاست

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿11﴾

حاشا! پناهگاهى نيست

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿12﴾

آن روز قرارگاه [نهايى‌] به سوى پروردگار توست

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿13﴾

آن روز انسان بدانچه پيش فرستاده و بعد فرستاده آگاهى داده مى‌شود

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ﴿14﴾

بلكه انسان خود بر [نيك و بد] خويشتن بيناست

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿15﴾

هر چند [به زبان‌] عذرهايش را پيش آورد

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿16﴾

زبانت را به قرآن [پيش از تمام شدن وحيش‌] حركت مده كه به [قرائت‌] آن شتاب كنى

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿17﴾

چرا كه جمع آورى و قرائت آن بر [عهده‌ى‌] ماست

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿18﴾

پس چون آن را قرائت كرديم، تو آن قرائت را پيروى كن

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿19﴾

سپس توضيح آن [نيز] بر عهده‌ى ماست

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿20﴾

ولى نه، [شما دنياى‌] زود گذر را دوست مى‌داريد

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ﴿21﴾

و آخرت را وا مى‌گذاريد

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ﴿22﴾

در آن روز چهره‌هايى خرم و شادابند

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ﴿23﴾

به سوى پروردگار خود مى‌نگرند

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ﴿24﴾

و چهره‌هايى در آن روز عبوس و درهم است

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ﴿25﴾

[چرا كه‌] مى‌داند عذاب شكننده‌اى در پيش دارد

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿26﴾

نه، چنين نيست، آن‌گاه كه جان به گلوگاه رسيد

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ﴿27﴾

و گفته شد: چاره‌ساز كيست

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿28﴾

و دانست كه آن، هنگامه جدايى [از دنيا] است

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿29﴾

و [محتضر از سختى جان دادن‌] ساق‌هايش به هم پيچيد

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿30﴾

آن روز، روز رانده شدن به سوى پروردگار تو [براى حساب‌] است

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿31﴾

پس نه تصديق كرد و نه نماز گزارد

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿32﴾

بلكه تكذيب كرد و روى گردانيد

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿33﴾

سپس مغرورانه سوى كسانش رفت

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿34﴾

[با اين اعمال‌] واى بر تو! پس واى بر تو

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿35﴾

باز هم واى بر تو! سپس واى بر تو

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿36﴾

آيا انسان مى‌پندارد كه بى‌هدف رها مى‌شود

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ﴿37﴾

مگر او نطفه‌اى كه [در رحم‌] ريخته مى‌شود نبود

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿38﴾

سپس خون بسته‌اى شد و [خدايش‌] شكل داد و درست كرد

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿39﴾

پس دو جنس نر و ماده را از آن، پديد آورد

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿40﴾

آيا اين [خدا] قادر نيست كه مردگان را زنده كند