بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلضُّحَىٰ ﴿1﴾
Rowwad
سوگند به آغاز روز،
آیتی
سوگند به آغاز روز،
الهی قمشهای
قسم به روز روشن (یا هنگام ظهر آن).
Compare up to three verified translation editions verse by verse, including editions in two different languages.
Changing languages or editions keeps the current surah and verse.
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلضُّحَىٰ ﴿1﴾
سوگند به آغاز روز،
سوگند به آغاز روز،
قسم به روز روشن (یا هنگام ظهر آن).
وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿2﴾
و سوگند به شب، هنگامی که آرام گیرد
و سوگند به شب چون آرام و در خود شود،
و قسم به شب به هنگام آرامش آن.
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿3﴾
[که] پروردگارت تو را وانگذاشته و [بر تو] خشم نگرفته است.
كه پروردگارت تو را ترك نكرده و بر تو خشم نگرفته است.
که خدای تو هیچ گاه تو را ترک نگفته و بر تو خشم ننموده است (چهل روز بر رسول وحی نیامد، دشمنان به طعنه گفتند: خدا از محمد قهر کرده. این آیه رد بر آنهاست).
وَلَلْءَاخِرَةُ خَيْرٌۭ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ ﴿4﴾
و مسلماً آخرت برای تو از دنیا بهتر است.
هر آينه آخرت براى تو بهتر از دنياست.
و البته عالم آخرت برای تو بسی بهتر از نشأه دنیاست.
وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ ﴿5﴾
و به زودی پروردگارت به تو [و امت تو آنقدر] عطا خواهد کرد که راضی گردی.
به زودى پروردگارت تو را عطا خواهد داد تا خشنود شوى.
و پروردگار تو به زودی به تو چندان عطا کند که تو راضی شوی (در دنیا نصرت و در آخرت مقام شفاعت به تو بخشد).
أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًۭا فَـَٔاوَىٰ ﴿6﴾
آیا تو را یتیم نیافت، و پناه داد؟
آيا تو را يتيم نيافت و پناهت داد؟
آیا خدا تو را یتیمی نیافت که در پناه خود جای داد؟
وَوَجَدَكَ ضَآلًّۭا فَهَدَىٰ ﴿7﴾
و تو را [راهنایافته و] سرگشته یافت، و هدایت کرد.
آيا تو را گمگشته نيافت و هدايتت كرد؟
و تو را (در بیابان مکه) ره گم کرده و حیران یافت (در طفولیت که حلیمه دایهات آورد تا به جدّت عبد المطّلب سپارد در راه مکه گم شدی، حلیمه و عبد المطلب سخت پریشان شدند و خدا زود آنها را به تو) ره نمایی کرد.
وَوَجَدَكَ عَآئِلًۭا فَأَغْنَىٰ ﴿8﴾
و تو را فقیر یافت، و بینیاز نمود.
آيا تو را درويش نيافت و توانگرت گردانيد؟
و باز تو را فقیر (الی الله) یافت (به دولت نبوت) توانگر کرد (و نعمت رسالت عطا نمود).
فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿9﴾
پس [تو نیز] یتیم را میازار،
پس يتيم را ميازار،
پس تو هم یتیم را هرگز میازار.
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿10﴾
و [مستمندِ] نیازخواه را مران [و با او خشونت مکن]،
و گدا را مَران،
و فقیر و گدای سائل را به زجر مران.
وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ﴿11﴾
و نعمتهای پروردگارت را بازگو کن [و سپاس گزار].
و از نعمت پروردگارت سخن بگوى.
و اما نعمت پروردگارت را (که مقام نبوت و تقرب کامل به خدا یافتی، بر امت) باز گو.