بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتْ ﴿1﴾
Rowwad
آنگاه که آسمان شکافته شود،
آیتی
آنگاه كه آسمان بشكافد،
الهی قمشهای
هنگامی که آسمان شکافته شود.
Compare up to three verified translation editions verse by verse, including editions in two different languages.
Changing languages or editions keeps the current surah and verse.
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتْ ﴿1﴾
آنگاه که آسمان شکافته شود،
آنگاه كه آسمان بشكافد،
هنگامی که آسمان شکافته شود.
وَإِذَا ٱلْكَوَاكِبُ ٱنتَثَرَتْ ﴿2﴾
آنگاه که ستارگان پراکنده شوند [و فرو ریزند]،
و آنگاه كه ستارگان پراكنده شوند،
و هنگامی که ستارگان آسمان فرو ریزند.
وَإِذَا ٱلْبِحَارُ فُجِّرَتْ ﴿3﴾
و آنگاه که دریاها [به هم آمیزند و لبریز و] روان گردند،
و آنگاه كه درياها به هم بپيوندند،
و هنگامی که آب دریاها روان گردد (تا به هم پیوسته همه یک دریا شود).
وَإِذَا ٱلْقُبُورُ بُعْثِرَتْ ﴿4﴾
و آنگاه که قبرها [برای براگیختن مردگان] زیر و رو شود،
و آنگاه كه قبرها زير و زبر گردند،
و هنگامی که قبرها زیر و رو شود (و خلایق از آنها بر انگیخته شوند).
عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ ﴿5﴾
[در آن هنگام،] هر کس میداند چه چیزهایی را پیشاپیش فرستاده و چه چیزهایی را واپس نهاده [و بر جای گذاشته است].
هر كس مىداند چه چيز پيشاپيش فرستاده و چه چيز بر جاى گذاشته است.
آن هنگام است که هر شخصی به هر چه مقدّم و مؤخّر انجام داده همه را بداند (شاید مراد از مقدم عملی است که پیش از رفتن از دنیا برای آخرت به جای آورده، و مؤخر آن اعمالی که پس از مرگ به او میرسد مانند باقیات صالحات و اعمال خیری که وصیت کرده و وقف و صدقات جاری و فرزند صالح یا کتاب علمی و سنّت حسنه).
يَٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَٰنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ ٱلْكَرِيمِ ﴿6﴾
ای انسان، چه چیزی تو را [نسبت] به پروردگار بزرگوارت مغرور ساخته است؟
اى آدمى، چه چيز تو را به پروردگار كريمت مغرور كرده است؟
ای انسان، چه باعث شد که به خدای کریم بزرگوار خود مغرور گشتی (و نافرمانی او کردی).
ٱلَّذِى خَلَقَكَ فَسَوَّىٰكَ فَعَدَلَكَ ﴿7﴾
آن [پروردگاری] که تو را آفرید، سپس به تو سر و سامان داد و آنگاه تو را متعادل و متناسب کرد.
آن كه تو را بيافريد و اعضايت تمام كرد و اعتدالت بخشيد.
آن خدایی که تو را به وجود آورد و به صورتی تمام و کامل بیاراست و به اعتدال (اندام و تناسب قوا) برگزید.
فِىٓ أَىِّ صُورَةٍۢ مَّا شَآءَ رَكَّبَكَ ﴿8﴾
و به هر شکلی [و صورتی] که خواست، تو را ترکیب نمود.
و به هر صورتى كه خواست اعضاى تو را به هم انداخت.
و حال آنکه به هر صورتی که خواستی (جز این صورت زیبا هم) خلق توانستی کرد.
كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِٱلدِّينِ ﴿9﴾
هرگز چنین نیست [که شما گمان میکنید]؛ بلکه شما [روز] جزا را تکذیب میکنید.
آگاه باشيد كه شما روز جزا را دروغ مىانگاريد.
چنین نیست (که شما کافران پنداشتید که معاد و قیامتی نیست) بلکه شما (از جهل) روز جزا را تکذیب میکنید.
وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَٰفِظِينَ ﴿10﴾
و بیگمان، نگهبانانی [از فرشتگان] بر شما گمارده شدهاند.
حال آنكه بر شما محافظانى گمارده شدهاند:
البته نگهبانها بر (مراقبت احوال) شما مأمورند.
كِرَامًۭا كَٰتِبِينَ ﴿11﴾
که نویسندگانی بزرگوارند؛
كاتبانى بزرگوار،
که آنها نویسندگان (اعمال شما و فرشته) مقرب خدایند.
يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ ﴿12﴾
آنچه را انجام میدهید، میدانند [و اعمال نیک و بد شما را ثبت میکنند].
مىدانند كه شما چه مىكنيد.
شما هر چه کنید همه را میدانند.
إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍۢ ﴿13﴾
مسلماً نیکوکاران در نعمت[های بهشت] هستند.
هر آينه نيكوكاران در نعمتند،
همانا نیکو کاران عالم در بهشت پر نعمت متنعّمند.
وَإِنَّ ٱلْفُجَّارَ لَفِى جَحِيمٍۢ ﴿14﴾
و یقیناً بدکاران در [آتش] جهنمند.
و گناهكاران در جهنم.
و بدکاران در آتش دوزخ معذبند.
يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿15﴾
روز جزا به آن درمیآیند [و میسوزند]
در روز شمار به جهنم درآيند،
روز جزا به آن دوزخ در افتند.
وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَآئِبِينَ ﴿16﴾
و هرگز آنان از آنجا به دور و [در امان] نباشند.
و از آن غايب نشوند.
و هیچ از آن آتش دور نتوانند بود.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿17﴾
و تو چه دانی که روز جزا چیست؟
تو چه مىدانى كه روز شمار چيست؟
و تو چگونه به روز با عظمت جزا (ای بشر امروز کاملا) آگاه توانی شد؟
ثُمَّ مَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿18﴾
باز تو چه میدانی که روز جزا چیست؟
باز هم تو چه مىدانى كه روز شمار چيست؟
باز هم عظمت آن روز جزا را چگونه توانی دانست؟
يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌۭ لِّنَفْسٍۢ شَيْـًۭٔا ۖ وَٱلْأَمْرُ يَوْمَئِذٍۢ لِّلَّهِ ﴿19﴾
روزیکه هیچ کس قادر به انجام کاری برای دیگری نیست؛ و در آن روز، حکم [و فرمان،] از آنِ الله است.
روزى است كه كسى براى كسى ديگر هيچ كارى نتواند كرد و در آن روز فرمان فرمان خدا باشد.
آن روز هیچ کس برای کسی قادر بر هیچ کار نیست و تنها حکم و فرمان در آن روز با خدای یکتاست.