بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰ ﴿1﴾
مجتبوی
سوگند به شب آنگاه كه فرو پوشد- روز يا زمين يا خورشيد را-.
Compare up to three verified translation editions verse by verse, including editions in two different languages.
Changing languages or editions keeps the current surah and verse.
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰ ﴿1﴾
سوگند به شب آنگاه كه فرو پوشد- روز يا زمين يا خورشيد را-.
وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ﴿2﴾
و به روز آنگاه كه روشن و پديدار شود.
وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿3﴾
و به آن كه نر و ماده را آفريد.
إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّىٰ ﴿4﴾
كه هر آينه كوشش شما بسى پراكنده است- مختلف است نه يكسان-.
فَأَمَّا مَنْ أَعْطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ﴿5﴾
پس هر كه بخشيد- مال خود را- و پرهيزگارى كرد
وَصَدَّقَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿6﴾
و آن [وعده] نيكو- پاداش اخروى- را باور داشت و راست انگاشت
فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْيُسْرَىٰ ﴿7﴾
پس زودا كه او را براى راه آسان- خير يا راه راست و شريعت آسان يا بهشت يا همه اينها- آماده سازيم.
وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسْتَغْنَىٰ ﴿8﴾
و اما هر كه بخل ورزيد- حق خدا را در مال ادا نكرد- و بىنيازى نمود- از دين حق و ثواب الهى-
وَكَذَّبَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿9﴾
و آن [وعده] نيكو را انكار كرد و دروغ انگاشت
فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْعُسْرَىٰ ﴿10﴾
پس زودا كه او را براى راه دشوار- شرّ كه گمراهى و كفر و آتش دوزخ است- آماده سازيم.
وَمَا يُغْنِى عَنْهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ﴿11﴾
و چه سود دارد او را مالش آنگاه كه به هلاكت درافتد.
إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَىٰ ﴿12﴾
هر آينه رهنمونى بر ماست.
وَإِنَّ لَنَا لَلْءَاخِرَةَ وَٱلْأُولَىٰ ﴿13﴾
و هر آينه ما راست آن جهان و اين جهان.
فَأَنذَرْتُكُمْ نَارًۭا تَلَظَّىٰ ﴿14﴾
پس شما را از آتشى كه زبانه مىكشد بيم مىدهم.
لَا يَصْلَىٰهَآ إِلَّا ٱلْأَشْقَى ﴿15﴾
در آن درنيايد و بدان نسوزد مگر آن بدبختتر
ٱلَّذِى كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿16﴾
آن كه تكذيب كرد و [از حق] برگشت.
وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلْأَتْقَى ﴿17﴾
و زودا كه آن پرهيزگارتر، از آن
ٱلَّذِى يُؤْتِى مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ﴿18﴾
آن كه مال خود را مىدهد تا پاك و پيراسته شود- از پليدى بخل و امساك-.
وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعْمَةٍۢ تُجْزَىٰٓ ﴿19﴾
و هيچ كس را نزد او نعمتى نيست كه بايست پاداش داده شود- انفاق او به تلافى يا به پسدادن حقوق ديگران نيست-.
إِلَّا ٱبْتِغَآءَ وَجْهِ رَبِّهِ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿20﴾
جز آنكه براى جستن خشنودى پروردگار والاى خويش [انفاق مىكند].
وَلَسَوْفَ يَرْضَىٰ ﴿21﴾
و هر آينه خشنود خواهد شد- آنگاه كه به ثواب و پاداش خود برسد-.