Al-Qamar — Iranon (legacy) Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱقْتَرَبَتِ ٱلسَّاعَةُ وَٱنشَقَّ ٱلْقَمَرُ ﴿1﴾

قیامت بسیار نزدیک شد و ماه از هم شکافت.

وَإِن يَرَوْا۟ ءَايَةًۭ يُعْرِضُوا۟ وَيَقُولُوا۟ سِحْرٌۭ مُّسْتَمِرٌّۭ ﴿2﴾

و اگر [کافران] معجزه‌ای بینند، روی می‌گردانند و می‌گویند: «این جادویی است پی‌درپی و همیشگی!»

وَكَذَّبُوا۟ وَٱتَّبَعُوٓا۟ أَهْوَآءَهُمْ ۚ وَكُلُّ أَمْرٍۢ مُّسْتَقِرٌّۭ ﴿3﴾

و [تو و قرآن تو را] تکذیب کردند و از هوس‌های خود پیروی نمودند. در حالی که هر کاری [سرانجام در جایگاه خود] قرار می‌گیرد. [و حقّانیت تو آشکار خواهد شد.]

وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّنَ ٱلْأَنۢبَآءِ مَا فِيهِ مُزْدَجَرٌ ﴿4﴾

و بی‌گمان از خبرهای مهمّ [گذشتگان]، آنچه مایه‌ی دست برداشتن [از کفر] است، برای آنان آمد.

حِكْمَةٌۢ بَٰلِغَةٌۭ ۖ فَمَا تُغْنِ ٱلنُّذُرُ ﴿5﴾

[با این که آن خبرها،] حکمتی رسا بود؛ ولی هشدارها [برای افراد لجوج،] سودی نداشت.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ ۘ يَوْمَ يَدْعُ ٱلدَّاعِ إِلَىٰ شَىْءٍۢ نُّكُرٍ ﴿6﴾

پس، از آنان روی بگردان! [منتظر باش] روزی را که آن دعوت‌کننده، [آنان را] به سوی چیزی ناخوش [و بس دشوار و هولناک] فرامی‌خواند.

خُشَّعًا أَبْصَٰرُهُمْ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ كَأَنَّهُمْ جَرَادٌۭ مُّنتَشِرٌۭ ﴿7﴾

آنان در حالی که چشم‌هایشان [از ترس و وحشت] فروافتاده، همچون ملخ‌هایی پراکنده، از قبرها بیرون می‌آیند.

مُّهْطِعِينَ إِلَى ٱلدَّاعِ ۖ يَقُولُ ٱلْكَٰفِرُونَ هَٰذَا يَوْمٌ عَسِرٌۭ ﴿8﴾

سراسیمه به سوی دعوت‌کننده می‌دوند. کافران می‌گویند: این روزی بسیار سخت است!»

۞ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍۢ فَكَذَّبُوا۟ عَبْدَنَا وَقَالُوا۟ مَجْنُونٌۭ وَٱزْدُجِرَ ﴿9﴾

پیش از اینان، قوم نوح [نیز نشانه‌های ما را] دروغ انگاشتند و بنده ما [نوح] را تکذیب کردند و گفتند: او دیوانه و جنّ‌زده‌ای است که [جنّ‌ها] آزارش داده‌اند.

فَدَعَا رَبَّهُۥٓ أَنِّى مَغْلُوبٌۭ فَٱنتَصِرْ ﴿10﴾

پس نوح پروردگارش را [چنین] خواند: «[پروردگارا!] من مغلوب شده‌ام، پس یاریم کن!»

فَفَتَحْنَآ أَبْوَٰبَ ٱلسَّمَآءِ بِمَآءٍۢ مُّنْهَمِرٍۢ ﴿11﴾

پس ما درهای آسمان را با آبی بسیار فراوان و ریزان گشودیم.

وَفَجَّرْنَا ٱلْأَرْضَ عُيُونًۭا فَٱلْتَقَى ٱلْمَآءُ عَلَىٰٓ أَمْرٍۢ قَدْ قُدِرَ ﴿12﴾

و از زمین چشمه‌هایی جوشاندیم، پس آب [زمین و آسمان] بر اساس امری که مقدّر شده بود، به هم پیوست.

وَحَمَلْنَٰهُ عَلَىٰ ذَاتِ أَلْوَٰحٍۢ وَدُسُرٍۢ ﴿13﴾

و نوح را بر آن [کشتی] دارای تخته‌ها و میخ‌ها سوار کردیم.

تَجْرِى بِأَعْيُنِنَا جَزَآءًۭ لِّمَن كَانَ كُفِرَ ﴿14﴾

کشتی زیر نظر ما به حرکت درآمد. [این،] پاداش پیامبری بود که به او کفر ورزیدند.

وَلَقَد تَّرَكْنَٰهَآ ءَايَةًۭ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿15﴾

و همانا ما آن [کشتی] را به عنوان نشانه‌ای باقی گذاشتیم، پس آیا پندگیرنده‌ای هست؟

فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿16﴾

پس عذاب و هشدار من چگونه بود؟

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿17﴾

و به راستی ما قرآن را برای یادآوری [و پندپذیری]، آسان [و قابل فهم] کردیم، پس آیا پندپذیری هست؟

كَذَّبَتْ عَادٌۭ فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿18﴾

قوم عاد [پیامبر خود را] تکذیب کردند، پس عذاب و هشدار من چگونه بود؟

إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًۭا صَرْصَرًۭا فِى يَوْمِ نَحْسٍۢ مُّسْتَمِرٍّۢ ﴿19﴾

ما بر آنان در روزی شوم و دنباله‌دار، تندبادی سخت و سرد فرستادیم.

تَنزِعُ ٱلنَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍۢ مُّنقَعِرٍۢ ﴿20﴾

[تندبادی که] مردم [تنومند عاد] را همچون تنه‌های درخت خرمای ریشه‌کن شده از جا برمی‌کند.

فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿21﴾

پس عذاب و هشدار من چگونه بود؟

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿22﴾

و به راستی ما قرآن را برای یادآوری [و پندپذیری]، آسان کردیم، پس آیا پندپذیری هست؟

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِٱلنُّذُرِ ﴿23﴾

قوم ثَمود، هشداردهندگان را تکذیب کردند.

فَقَالُوٓا۟ أَبَشَرًۭا مِّنَّا وَٰحِدًۭا نَّتَّبِعُهُۥٓ إِنَّآ إِذًۭا لَّفِى ضَلَٰلٍۢ وَسُعُرٍ ﴿24﴾

پس گفتند: «آیا از بشری تنها که از [میان] ماست، پیروی کنیم؟ در این صورت ما در گمراهی و دیوانگی خواهیم بود.

أَءُلْقِىَ ٱلذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنۢ بَيْنِنَا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌۭ ﴿25﴾

آیا از میان ما، وحی تنها بر صالح نازل شده است؟ بلکه او دروغگو و خودخواه است.»

سَيَعْلَمُونَ غَدًۭا مَّنِ ٱلْكَذَّابُ ٱلْأَشِرُ ﴿26﴾

«[آنان] در آینده خواهند دانست که دروغگو و خودخواه کیست.

إِنَّا مُرْسِلُوا۟ ٱلنَّاقَةِ فِتْنَةًۭ لَّهُمْ فَٱرْتَقِبْهُمْ وَٱصْطَبِرْ ﴿27﴾

ما برای آزمایش آنان آن ماده شتر را می‌فرستیم. پس مراقب [پایان] کار آنان باش و شکیبایی پیشه کن.

وَنَبِّئْهُمْ أَنَّ ٱلْمَآءَ قِسْمَةٌۢ بَيْنَهُمْ ۖ كُلُّ شِرْبٍۢ مُّحْتَضَرٌۭ ﴿28﴾

و به آنان خبر ده که آب، میان آنان و شتر تقسیم شده است. هر کدام در زمان نوبت خود بر سر آب حاضر شوند.»

فَنَادَوْا۟ صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ ﴿29﴾

پس آنان رفیقشان را [که برای پی‌کردن ناقه گماشته بودند،] فراخواندند، پس دست به کار شد و شتر را از پای درآورد.

فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿30﴾

پس عذاب و هشدار من چگونه بود؟

إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةًۭ وَٰحِدَةًۭ فَكَانُوا۟ كَهَشِيمِ ٱلْمُحْتَظِرِ ﴿31﴾

ما فقط یک صیحه [و صاعقه‌ای مرگبار] را فروفرستادیم، پس آنان مانند گیاه خشک و خردشده‌ای گشتند که [دامداران] در آغل می‌ریزند.

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿32﴾

و به راستی ما قرآن را برای یادآوری [و پندپذیری]، آسان [و قابل فهم] کردیم، پس آیا پندپذیری هست؟

كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍۭ بِٱلنُّذُرِ ﴿33﴾

قوم لوط [نیز] هشداردهندگان را تکذیب کردند.

إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا إِلَّآ ءَالَ لُوطٍۢ ۖ نَّجَّيْنَٰهُم بِسَحَرٍۢ ﴿34﴾

ما نیز بر آنان بادی همراه با سنگ فرستادیم، و فقط خانواده‌ی لوط را سحرگاهان نجات دادیم.

نِّعْمَةًۭ مِّنْ عِندِنَا ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِى مَن شَكَرَ ﴿35﴾

[این نجات] نعمتی از سوی ما بود. ما این‌گونه هر که را شکر کند، پاداش می‌دهیم.

وَلَقَدْ أَنذَرَهُم بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا۟ بِٱلنُّذُرِ ﴿36﴾

[لوط،] مردم را از قهر ما هشدار داده بود، امّا در هشدارها جدال و ستیزه کردند.

وَلَقَدْ رَٰوَدُوهُ عَن ضَيْفِهِۦ فَطَمَسْنَآ أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا۟ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿37﴾

و مهمانانش را از او خواستند ولی ما چشمانشان را نابینا و محو کردیم. [و گفتیم:] «بچشید عذاب و هشدار مرا!»

وَلَقَدْ صَبَّحَهُم بُكْرَةً عَذَابٌۭ مُّسْتَقِرٌّۭ ﴿38﴾

و صبحگاهان عذابی پایدار به سراغشان آمد.

فَذُوقُوا۟ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿39﴾

«پس بچشید عذاب و هشدار مرا!»

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿40﴾

و به راستی ما قرآن را برای یادآوری [و پندپذیری]، آسان کردیم، پس آیا پندپذیری هست؟

وَلَقَدْ جَآءَ ءَالَ فِرْعَوْنَ ٱلنُّذُرُ ﴿41﴾

و همانا هشداردهندگان به سراغ فرعونیان آمدند.

كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذْنَٰهُمْ أَخْذَ عَزِيزٍۢ مُّقْتَدِرٍ ﴿42﴾

[امّا آنان] همه‌ی معجزات ما را تکذیب کردند، پس ما آنان را [به قهر] گرفتیم، چون گرفتنِ زورمندی شکست‌ناپذیر.

أَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌۭ مِّنْ أُو۟لَٰٓئِكُمْ أَمْ لَكُم بَرَآءَةٌۭ فِى ٱلزُّبُرِ ﴿43﴾

آیا کافرانِ شما [مردم مکه] از آنان بهترند؟ یا برای شما امان‌نامه‌ای در کتاب‌های آسمانی است؟

أَمْ يَقُولُونَ نَحْنُ جَمِيعٌۭ مُّنتَصِرٌۭ ﴿44﴾

یا می‌گویند: «ما همگی متّحد و پشتیبان یکدیگریم. [و هیچ قدرتی ما را شکست نخواهد داد.]»

سَيُهْزَمُ ٱلْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ ٱلدُّبُرَ ﴿45﴾

به زودی، [این] گروه در هم شکسته خواهد شد و همه پشت‌کنان خواهند گریخت.

بَلِ ٱلسَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَٱلسَّاعَةُ أَدْهَىٰ وَأَمَرُّ ﴿46﴾

آری، قیامت وعده‌گاه آنان است و آن روز، سخت‌تر و تلخ‌تر است.

إِنَّ ٱلْمُجْرِمِينَ فِى ضَلَٰلٍۢ وَسُعُرٍۢ ﴿47﴾

که گناهکاران در گمراهی و [آتش و] جنونند.

يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِى ٱلنَّارِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا۟ مَسَّ سَقَرَ ﴿48﴾

روزی که به رو در آتش کشیده می‌شوند [و به آنان گفته می‌شود:] «سوزندگی و عذاب دردناک دوزخ را بچشید!»

إِنَّا كُلَّ شَىْءٍ خَلَقْنَٰهُ بِقَدَرٍۢ ﴿49﴾

ما هر چیز را به اندازه آفریده‌ایم.

وَمَآ أَمْرُنَآ إِلَّا وَٰحِدَةٌۭ كَلَمْحٍۭ بِٱلْبَصَرِ ﴿50﴾

و فرمان ما تنها یک بار است، مانند یک چشم بر هم زدن.

وَلَقَدْ أَهْلَكْنَآ أَشْيَاعَكُمْ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿51﴾

و بی‌تردید ما کسانی را [از پیشینیان] که مانند شما [کافر] بودند، نابود کردیم. پس آیا پندپذیری هست؟

وَكُلُّ شَىْءٍۢ فَعَلُوهُ فِى ٱلزُّبُرِ ﴿52﴾

و هر کاری که کرده‌اند، در نامه‌ها [ثبت] است.

وَكُلُّ صَغِيرٍۢ وَكَبِيرٍۢ مُّسْتَطَرٌ ﴿53﴾

و هرکوچک و بزرگی نوشته شده است.

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّٰتٍۢ وَنَهَرٍۢ ﴿54﴾

به راستی پرهیزکاران در باغ‌ها [ی بهشتی] و [کنار] جویبارها هستند،

فِى مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍۢ مُّقْتَدِرٍۭ ﴿55﴾

درجایگاهی راستین، نزد فرمانروایی مقتدر.