Al-Mutaffifin — Iranon (legacy) Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ﴿1﴾

وای بر کم‌‌کنندگان!

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿2﴾

همانان که چون از مردمان پیمانه‌ای ستانند، تمام ستانند.

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿3﴾

و چون آنان را پیمانه یا وزن کنند، به ایشان زیان رسانند.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ﴿4﴾

آیا ایشان گمان نمی‌دارند که بی‌گمان برانگیختگانند،

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ﴿5﴾

برای روزی بزرگ.

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿6﴾

روزی که مردمان در برابر پروردگار جهانیان به پای ایستند.

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ﴿7﴾

هرگز نه چنان است (که می‌پندارند)! کتاب (اعمال) فاجران بی‌چون و بی‌امان در (ژرفای) سجین است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ﴿8﴾

و تو را چه آگاه کرد که سجّین چیست‌؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿9﴾

کتابی است رقم زده و نوشته شده.

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿10﴾

وای در آن هنگام (و هنگامه) بر تکذیب‌کنندگان‌!

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿11﴾

آنان که با روز جزا (همان را) تکذیب می‌کنند.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿12﴾

و جز هر تجاوزپیشه‌ی گناهکاری به آن تکذیب نمی‌کند.

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿13﴾

هنگامی که آیاتمان بر او خوانده شود، گوید: « (این‌ها) بافته‌ها و افسانه‌های پیشینانتان است.»

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ﴿14﴾

هرگز (نه چنان است)! بلکه آنچه مرتکب می‌شده‌اند زنگار بر دل‌هایشان بسته است.

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿15﴾

هرگز (نه چنان است)! بلکه آنان بی‌گمان در آن روز، از پروردگارشان سخت محجوبند.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ﴿16﴾

سپس بی‌چون، آنان جهنم را بی‌امان گیرانه‌اند.

ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿17﴾

سپس (به ایشان) گفته می‌شود: «این (همان) است که به آن تکذیب می‌کردید.»

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ﴿18﴾

هرگز (نه چنان است)! همواره کتاب نیکان به‌راستی در (ژرفای) علّیّون است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿19﴾

و چه (چیز) تو را شناساند (که) علّیّون چیست‌؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿20﴾

کتابی است رقم زده شده.

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿21﴾

مقرّبان آن را مشاهده می‌کنند.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ﴿22﴾

بی‌گمان نیکوکاران همواره در (ژرفای) نعمت پربار (الهی)اند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿23﴾

بر تخت‌ها (نشسته) می‌نگرند.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ﴿24﴾

در چهره‌هایشان طراوت نعمت (بهشت) را می‌شناسی.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ﴿25﴾

از باده‌ای مُهر زده شده نوشانیده شوند.

خِتَٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَٰفِسُونَ ﴿26﴾

(باده‌ای که) مُهر آن، مشک است‌، و در این (نعمت‌ها) کوشندگان در پیشگیری (از دیگران) باید از یکدیگر پیشی گیرند.

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ﴿27﴾

و ترکیبش از (بلندای) چشمه‌ای سراشیب است.

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿28﴾

چشمه‌ای را که نزدیک‌شدگان (به خدا) از آن می‌نوشند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ﴿29﴾

کسانی که گناه می‌کردند، همواره از (کار) آنان که ایمان آورده بودند ریشخند می‌زدند.

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿30﴾

و چون بر ایشان می‌گذشتند، (به مسخره) اشاره(‌ی چشم و ابرو) با هم ردّ و بدل می‌کردند.

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ﴿31﴾

و هنگامی که نزد خانواده‌(های) خود باز می‌گشتند، به شوخ‌طبعی می‌پرداختند.

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ﴿32﴾

و هنگامی که مؤمنان را می‌دیدند، می‌گفتند: «اینان بی‌امان گمراهانند.»

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَٰفِظِينَ ﴿33﴾

و حال آنکه آنان (به عنوان) نگهبانانی بر اینان فرستاده نشده‌اند.

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿34﴾

پس امروز، کسانی که ایمان آوردند از (کار) کافران می‌خندند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿35﴾

بر تخت‌ها(ی خود نشسته و) نظاره می‌کنند.

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ﴿36﴾

(با این جریان) آیا کافران به پاداش نیک! آنچه می‌کرده‌اند رسیده‌اند؟