Al-Fajr — Iranon (legacy) Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْفَجْرِ ﴿1﴾

سوگند به سپیده دم،

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ﴿2﴾

و به شب‌های ده گانه ماه ذی حجّه،

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ﴿3﴾

و به آن جفت و طاق (روز تَرویه و عَرَفه)،

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ﴿4﴾

و به شب آن گاه که در حال گذر است، به همه اینها سوگند که طغیانگران دچار عذاب خواهند شد و خداپرستان پاداش خواهند گرفت.

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ﴿5﴾

آیا در اینها که یاد شد، برای خردمندی که حق را از باطل تشخیص دهد، سوگندی رسا هست؟

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿6﴾

آیا ندانسته‌ای که پروردگارت با قوم عاد چه کرد؟

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ﴿7﴾

با ارم، آن شهری که پایه‌ها و ستون‌ها (قصرها و بناهای عالی) داشت،

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ ﴿8﴾

که مانند آن در هیچ یک از شهرها ساخته نشده بود.

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ﴿9﴾

آیا ندانسته‌ای که خدا با قوم ثمود چه کرد؟ همانان که در آن درّه، صخره‌ها را می‌بریدند و در کوه‌ها خانه می‌ساختند.

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ﴿10﴾

آیا ندانسته‌ای که خدا با فرعون که صاحب میخ‌ها بود چه کرد؟

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ ﴿11﴾

همان کسانی که در شهرها سر به طغیان برداشتند.

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ﴿12﴾

و در آنها تباهی بسیار به بار آوردند.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿13﴾

پس پروردگارت تازیانه عذاب را بر آنها فرود آورد.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ﴿14﴾

قطعاً پروردگار تو در کمین طغیانگران است و آنان را سزا خواهد داد.

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ﴿15﴾

آری، آدمی این گونه است که وقتی پروردگارش او را می‌آزماید بدین طریق که عزیزش می‌دارد و نعمتش می‌بخشد، می‌گوید: پروردگارم مرا عزیز داشته و انجام هر کاری را بر من روا دانسته است.

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ ﴿16﴾

و امّا وقتی او را می‌آزماید بدین طریق که روزی را بر او تنگ می‌گیرد، می‌گوید: پروردگارم مرا خوار شمرده است.

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ﴿17﴾

نه، چنین نیست که خواری در بینوایی و عزّت در توانگری باشد، اینها وسیله آزمایش شما هستند. چگونه ثروت برای شما مایه عزّت است در حالی که شما یتیم را گرامی نمی‌دارید.

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿18﴾

و یکدیگر را بر اطعام بینوا ترغیب نمی‌کنید.

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ﴿19﴾

و میراث یتیمان را با حق خود یکجا می‌خورید.

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ﴿20﴾

و مال را بسیار دوست می‌دارید.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ﴿21﴾

آری، هرگز توانگری نشانه عزّت و بینوایی نشانه خواری نزد خدا نیست، آن گاه که زمین را خرد و ذرّه ذرّه گردانند،

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ﴿22﴾

و فرمان پروردگارت در رسد و فرشتگان صف در صف بیایند،

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ﴿23﴾

و دوزخ در آن روز آورده شود (پدیدار گردد)، آن روز انسان متوجه می‌شود که نعمت‌ها و محنت‌ها همه وسیله آزمون الهی بوده است، ولی این توجه کجا برای او سودمند است؟

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ﴿24﴾

آن روز انسان کفرپیشه می‌گوید: ای کاش برای زندگی آخرتم که حیات واقعی است کار شایسته‌ای پیش فرستاده بودم.

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿25﴾

پس در آن روز هیچ کس به سختیِ عذاب او عذاب نکند.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿26﴾

و هیچ کس به سختیِ در بند کشیدن او در بند نکشد.

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ﴿27﴾

و به آن کسی که خدا را پرستش نموده و دلش را به یاد او آرام داشته است خطاب می‌شود: ای نفس مطمَئنّه،

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ﴿28﴾

به سوی پروردگارت بازگرد که تو به پیشامدهایی که او برایت مقدّر کرد و به احکام و آیینی که برای تو مقرّر داشت خشنود بودی و خدا نیز از تو خشنود بود.

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى ﴿29﴾

تو بدین شیوه مرا بندگی کردی پس در میان بندگان راستین من درآی.

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ﴿30﴾

و به بهشت من وارد شو.