'Abasa — Albanian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿1﴾

Ai u vrenjt dhe ktheu shpinën,

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿2﴾

ngaqë i erdhi i verbri.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿3﴾

E ku e di ti, ndoshta do të pastrohet

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿4﴾

ose do të marrë këshillën e do t'i bëjë dobi?!

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿5﴾

Sa për atë që tregohet i vetëmjaftueshëm,

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿6﴾

ti atij po i kushton vëmendje.

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿7﴾

E çfarë përgjegjësie ke ti, nëse ai nuk pastrohet?!

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿8﴾

E sa për atë që vjen te ti duke nxituar

وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿9﴾

e duke pasur frikë (Zotin),

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿10﴾

ti shkujdesesh ndaj tij!

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿11﴾

Jo, mos vepro ashtu! Në të vërtetë, ky (Kuran) është këshillë,

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿12﴾

prandaj, kush të dojë, le të marrë mësim prej tij!

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿13﴾

Ai ndodhet në fletë të nderuara,

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿14﴾

të larta e të dëlira,

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿15﴾

në duar të shkruesve[1]

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿16﴾

fisnikë e të bindur.

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿17﴾

U mallkoftë njeriu, sa mohues që është!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿18﴾

Prej çfarë gjëje e krijoi Ai?

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿19﴾

E krijoi prej një pike uji dhe e përsosi.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿20﴾

Pastaj ia lehtësoi rrugën.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿21﴾

Mandej e bëri të vdesë e të varroset.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿22﴾

Pastaj, kur të dojë, do ta ringjallë.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿23﴾

Jo! Ai ende nuk e ka kryer atë që i është urdhëruar.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿24﴾

Le të vështrojë njeriu ushqimin e vet!

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿25﴾

Ne e lëshojmë ujin me bollëk,

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿26﴾

më pas e çajmë tokën

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿27﴾

dhe bëjmë që të mbijnë drithëra në të,

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿28﴾

rrush e barishte,

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿29﴾

ullinj e palma,

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿30﴾

kopshte të dendura

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿31﴾

dhe fruta e kullota,

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿32﴾

që t'i gëzoni ju dhe bagëtitë tuaja.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿33﴾

Por, kur të vijë gjëmimi shurdhues,

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿34﴾

atë Ditë njeriu do të ikë prej vëllait të vet,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿35﴾

prej nënës dhe babait të vet

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿36﴾

dhe prej bashkëshortes dhe fëmijëve të vet.

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿37﴾

Atë Ditë, çdo njeriu do t'i mjaftojë çështja e vet.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿38﴾

Disa fytyra, atë Ditë, do të jenë të ndritshme,

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿39﴾

të qeshura e të gëzuara,

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿40﴾

E disa fytyra, atë Ditë, do të jenë të pluhurosura

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿41﴾

e të mbuluara me errësirë.

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿42﴾

Këta janë jobesimtarët, të ligjtë.