بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱلْحَآقَّةُ ﴿1﴾
Оятӣ
Он рӯзи барҳақ!
Text size
Compare Al-Haqqah Quran translations
Compare up to three verified translation editions verse by verse, including editions in two different languages.
Tajik editions (choose up to 3)
Changing languages or editions keeps the current surah and verse.
مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿2﴾
Оятӣ
Чист он рӯзи барҳақ?
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿3﴾
Оятӣ
Ва чӣ донӣ, ки он рӯзи барҳақ чист?
كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ ﴿4﴾
Оятӣ
Қавми Самуду Од рӯзи қиёматро дурӯғ бароварданд.
فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ ﴿5﴾
Оятӣ
Аммо қавми Самуд ба он бонги сахт ҳалок шуданд.
وَأَمَّا عَادٌۭ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍۢ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۢ ﴿6﴾
Оятӣ
Ва аммо қавми Од бо вазиши боли сар-сяр (сахт) ба ҳалокат расиданд.
سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍۢ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًۭا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۢ ﴿7﴾
Оятӣ
Он азобро ҳафт шабу ҳашт рӯз пай дар пай бар онон фиристод. Он қавмро чун танаҳои пӯсидаи хурмо медидӣ, ки афтодаанду мурдаанд,.
فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍۢ ﴿8﴾
Оятӣ
Оё касеро мебинӣ, ки аз онҳо бар ҷой монда бошад?
وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ ﴿9﴾
Оятӣ
Ва Фиръявну мардуме, ки пеш аз ӯ буданд ва низ мардуми Мӯътафиқа гунаҳкор омаданд,
فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةًۭ رَّابِيَةً ﴿10﴾
Оятӣ
Фиристодаи Парвардигорашонро нофармонӣ карданд ва Худо низ ононро ба сахтӣ фуру гирифт,
إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ ﴿11﴾
Оятӣ
Чун об туғён кард, шуморо ба киштӣ савор кардем,
لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةًۭ وَتَعِيَهَآ أُذُنٌۭ وَٰعِيَةٌۭ ﴿12﴾
Оятӣ
то онро мояи пандатон гардонем ва гӯшнигаҳдорандаи панд онро фаро гирад.
فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿13﴾
Оятӣ
Чун як бор дар сур дамида шавая
وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ ﴿14﴾
Оятӣ
ва замину кӯҳҳоро баргиранд ва якбора дар ҳам кӯбанд,
فَيَوْمَئِذٍۢ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ﴿15﴾
Оятӣ
он рӯз он ҳодиса ба вуқӯъ пайваста бошад
وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍۢ وَاهِيَةٌۭ ﴿16﴾
Оятӣ
ва осмон, ки дар он рӯз суст шудааст, бишикофад.
وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ ثَمَٰنِيَةٌۭ ﴿17﴾
Оятӣ
Ва фариштагон дар атрофи осмон бошанд, Ва дар он рӯз ҳашт тан аз онҳо арши Парвардигоратро бар болои сарашон мебардоранд.
يَوْمَئِذٍۢ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌۭ ﴿18﴾
Оятӣ
Он рӯз шуморо пеш оваранд ва ҳеҷ чизи шумо ниҳон намонад.
فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَٰبِيَهْ ﴿19﴾
Оятӣ
Аммо ҳар кас, ки номаи аъмолашро ба дасти росташ диҳанд, мегӯяд: «Ном'аи маро бигиреду бихонед.
إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَٰقٍ حِسَابِيَهْ ﴿20﴾
Оятӣ
Ман яқин доштам, ки ҳисоби худро хоҳам дид».
فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ﴿21﴾
Оятӣ
Пас ӯ дар як зиндагии писандидаву хуш хоҳад буд
فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿22﴾
Оятӣ
дар биҳиште олӣ,
قُطُوفُهَا دَانِيَةٌۭ ﴿23﴾
Оятӣ
ки меваҳояш наздикшаванда бошад.
كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ ﴿24﴾
Оятӣ
Бихӯреду биёшомед, гуворо бод шуморо. Инҳо мукофоти амалҳоест, ки дар айёми гузашта ба ҷой меовардаед!»
وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَٰبِيَهْ ﴿25﴾
Оятӣ
Аммо он кас, ки номаи аъмолашро ба дасти чапаш диҳанд, мегӯяд: «Эй кош,, номаи маро ба дасти ман намедоданд
وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ ﴿26﴾
Оятӣ
ва надониста будам, ки ҳисоби ман чист!
يَٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ ﴿27﴾
Оятӣ
Эй кош, ҳамон марг мебуду бас!
مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ ﴿28﴾
Оятӣ
Дороии ман маро фоида набахшид,
هَلَكَ عَنِّى سُلْطَٰنِيَهْ ﴿29﴾
Оятӣ
қудрати ман аз дасти ман бирафт!»
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿30﴾
Оятӣ
«Бигиредаш, занҷираш кунед!
ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿31﴾
Оятӣ
Ва ба ҷаҳаннамаш дараред!
ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍۢ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًۭا فَٱسْلُكُوهُ ﴿32﴾
Оятӣ
Ва ӯро бо занҷире ба дарозии ҳафтод зироъ (аз оринҷ то ангушт) бикашед!
إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ ﴿33﴾
Оятӣ
Зеро ба Худои бузург имон надошт
وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿34﴾
Оятӣ
ва ба таъом додан ба мискинон касеро тарғиб намекард.
فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَٰهُنَا حَمِيمٌۭ ﴿35﴾
Оятӣ
Дар он рӯз дар он ҷо ҳеҷ дӯсте нахоҳад дошт.
وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ ﴿36﴾
Оятӣ
Таъомаш чизе ғайри чирку хуни аҳли дӯзах нест,
لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَٰطِـُٔونَ ﴿37﴾
Оятӣ
Танҳо хатокорон аз он таъом мехӯранд,
فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ﴿38﴾
Оятӣ
Пас савганд ба он чи мебинед
وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ﴿39﴾
Оятӣ
ва он чӣ намебинед,
إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿40﴾
Оятӣ
ки ин сухани фиристодае бузургвор аст,
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تُؤْمِنُونَ ﴿41﴾
Оятӣ
на сухани шоире. Чӣ андак имон меоварад!
وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَذَكَّرُونَ ﴿42﴾
Оятӣ
Ва низ сухани коҳине (фолбин, ҷодугар) нест. Чӣ андак панд мегиред!
تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿43﴾
Оятӣ
Аз ҷониби Парвардигри ҷаҳониён нозил шуда аст.
وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ ﴿44﴾
Оятӣ
Агар паёмбар баъзе суханонро бофта бар мо мебаст, («аз ҷониби худост» — мегуфт).
لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ ﴿45﴾
Оятӣ
бо қудрат ӯро фурӯ мегирифтем,
ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ ﴿46﴾
Оятӣ
сипас раги дилашро пора, мекардем
فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَٰجِزِينَ ﴿47﴾
Оятӣ
ва ҳеҷ як аз шуморо тавони он набувад, ки монеъ шавад.
وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌۭ لِّلْمُتَّقِينَ ﴿48﴾
Оятӣ
Ва Қуръон барои парҳезгорон пандест.
وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ ﴿49﴾
Оятӣ
Мо медонем, ки аз миёни шумо касоне ҳастанд, ки такзиб мекунанд, (дурӯғ мешумуранд).
وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ ﴿50﴾
Оятӣ
Ва Қуръон кофиронро мояи пушаймонӣ аст.
وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿51﴾
Оятӣ
Ва он сухани ҳақ ва яқин аст.
فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿52﴾
Оятӣ
Пас ба номи Парвардигори бузургат тасбеҳ (бигӯй.