بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ﴿1﴾
Оятӣ
Пурсандае аз азобе пурсид, ки
Text size
Compare Al-Ma'arij Quran translations
Compare up to three verified translation editions verse by verse, including editions in two different languages.
Tajik editions (choose up to 3)
Changing languages or editions keeps the current surah and verse.
لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ﴿2﴾
Оятӣ
бар кофирон фуруд хоҳад омад ва кас онро дафъ натавонад кард
مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ﴿3﴾
Оятӣ
аз ҷониби Худо, ки соҳиби осмонҳост.
تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ﴿4﴾
Оятӣ
Дар рӯзе, ки миқдораш панҷоҳ ҳазор сол аст, фариштагон ва рӯҳ ба он ҷо боло раванд.
فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ﴿5﴾
Оятӣ
Пас сабр кун, сабре некӯ.
إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ﴿6﴾
Оятӣ
Онҳо он рӯзро дур мебинанд
وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ﴿7﴾
Оятӣ
ва мо наздикаш мебинем
يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ﴿8﴾
Оятӣ
рӯзе, ки осмон чун филиз гудохта гардад
وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ﴿9﴾
Оятӣ
ва кӯҳҳо чун пашм (дар сабукӣ)
وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ﴿10﴾
Оятӣ
ва ҳеҷ хешованде аз ҳоли хешованди худ напурсад,
يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ﴿11﴾
Оятӣ
якдигарро баробари чашмашон оранд. Гуноҳкор дӯст дорад, ки худашро бозхарад ба фарзандонаш
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿12﴾
Оятӣ
ва занаш ва бародараш
وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ﴿13﴾
Оятӣ
ва аширааш (хешонаш), ки ӯро макон додааст
وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿14﴾
Оятӣ
ва ҳамаи онҳо, ки дар рӯи заминанд ва наҷот ёбад.
كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿15﴾
Оятӣ
Ҳаргиз на, ки он шӯълаи оташ аст,
نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ﴿16﴾
Оятӣ
пӯсти сарро меканад,
تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿17﴾
Оятӣ
ҳар киро, ки ба ҳақ пушт кард ва аз фармон сар печид, ба тарафи худ мехонад
وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ﴿18﴾
Оятӣ
ва онро, ки ҷамъ меоварду ҷой мекард.
۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿19﴾
Оятӣ
Албатта одамиро ҳарису бесабр офаридаанд.
إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ﴿20﴾
Оятӣ
Чун бадие ба ӯ расад, беқарорӣ кунад.
وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿21﴾
Оятӣ
Ва чун моле ба дасташ афтад бахилӣ мекунад,
إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ﴿22﴾
Оятӣ
магар намозгузорандагон:
ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ﴿23﴾
Оятӣ
онон, ки ба намоз мудовамат (давом) мекунанд
وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿24﴾
Оятӣ
ва онон, ки дар молҳояшон ҳаққест муъайян
لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿25﴾
Оятӣ
барои гадову маҳрум
وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿26﴾
Оятӣ
ва касоне, ки рӯзи қиёматро тасдиқ мекунанд
وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿27﴾
Оятӣ
ва касоне, ки аз азбоби Парвардигорашон тарсонанд,
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ﴿28﴾
Оятӣ
ки аз азоби Парвардигорашон дар амон натавонанд буд
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ﴿29﴾
Оятӣ
ва касоне, ки шармгоҳи худ нигаҳ медоранд,
إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿30﴾
Оятӣ
магар барои ҳамсаронашон ё канизонашон, ки дар ин ҳол, маломате бар онҳо нест.
فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ﴿31﴾
Оятӣ
Ва онон, ки ғайри инро биталабанд, аз ҳад гузаштагон ҳастанд.
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ﴿32﴾
Оятӣ
Ва касоне, ки амонатҳову аҳдхои худро риъоят мекунанд
وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ﴿33﴾
Оятӣ
ва касоне, ки шоҳидии худ ба ҳақ адо мекунанд
وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿34﴾
Оятӣ
ва касоне, ки бар намозҳошон мувозибат (давом) доранд,
أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ﴿35﴾
Оятӣ
инҳо дар биҳишт гиромн ҳастанд.
فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿36﴾
Оятӣ
Пас чист, ки кофирон ба сӯи ту мешитобанд?
عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ﴿37﴾
Оятӣ
Даста-даста аз ҷониби чапу, аз ҷониби рост.
أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ﴿38﴾
Оятӣ
Оё ҳар як аз онҳо тамаъ мекунад, ки ба биҳишти пурнеъмат дохил шавад?
كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿39﴾
Оятӣ
Ҳаргиз на, онҳо худ медонанд,, ки аз чӣ чиз онҳоро офаридаем.
فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ﴿40﴾
Оятӣ
Пас савганд ба Парвардигори машриқҳову мағрибҳо, ки Мо тавоноем,
عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿41﴾
Оятӣ
ки ба ҷои онҳо мардуме беҳтар биёварем ва дар ин кор нотавон нестем.
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴿42﴾
Оятӣ
Пас бигузорашон то ба беҳудагӣ машғул шаванду ба бозича, то ба он рӯзе, ки ваъдаашон додаем, бирасанд,
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ﴿43﴾
Оятӣ
рӯзе, ки шитобон аз қабрҳо бадар оянд, чунон ки гӯӣ назди бутон мешитобанд
خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿44﴾
Оятӣ
ваҳшат бар чашмонашон ғолиб шуда ва ба хори афтодаанд: ин аст ҳамон рӯзе, ки онҳоро ваъда дода буданд!