بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ يَٰٓأَيُّهَا ٱلْمُدَّثِّرُ ﴿1﴾
Оятӣ
Эй ҷома дар сар кашида,
Text size
Compare Al-Muddaththir Quran translations
Compare up to three verified translation editions verse by verse, including editions in two different languages.
Tajik editions (choose up to 3)
Changing languages or editions keeps the current surah and verse.
قُمْ فَأَنذِرْ ﴿2﴾
Оятӣ
бархезу бим деҳ!
وَرَبَّكَ فَكَبِّرْ ﴿3﴾
Оятӣ
Ва Парвардигоратро такбир гӯй!
وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ ﴿4﴾
Оятӣ
Ва ҷомаатро покиза дор!
وَٱلرُّجْزَ فَٱهْجُرْ ﴿5﴾
Оятӣ
Ва аз палидӣ дурӣ ҷӯй!
وَلَا تَمْنُن تَسْتَكْثِرُ ﴿6﴾
Оятӣ
Ва чизе мадеҳ ки беш аз он умед дошта бошӣ.
وَلِرَبِّكَ فَٱصْبِرْ ﴿7﴾
Оятӣ
Барои Парвардигорат сабркунанда бош!
فَإِذَا نُقِرَ فِى ٱلنَّاقُورِ ﴿8﴾
Оятӣ
Ва он гоҳ ки дар сур дамида шавад,
فَذَٰلِكَ يَوْمَئِذٍۢ يَوْمٌ عَسِيرٌ ﴿9﴾
Оятӣ
он рӯз рӯзе сахт хоҳад буд,
عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ غَيْرُ يَسِيرٍۢ ﴿10﴾
Оятӣ
Ва барои кофирон душвор.
ذَرْنِى وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًۭا ﴿11﴾
Оятӣ
Маро бо он ки танҳояш офаридаам, вогузор.
وَجَعَلْتُ لَهُۥ مَالًۭا مَّمْدُودًۭا ﴿12﴾
Оятӣ
Ӯро моле бисёр додам.
وَبَنِينَ شُهُودًۭا ﴿13﴾
Оятӣ
Ва писароне ҳама дар назди ӯ ҳозир
وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمْهِيدًۭا ﴿14﴾
Оятӣ
ва корҳои ӯро ба некӯтар тарзе вусъат додам.
ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ ﴿15﴾
Оятӣ
Он гоҳ тамаъ мебандад, ки зиёдат кунам.
كَلَّآ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ لِءَايَٰتِنَا عَنِيدًۭا ﴿16﴾
Оятӣ
Не, не! Ӯ дар баробари оёти Мо ситеза ҷӯст.
سَأُرْهِقُهُۥ صَعُودًا ﴿17﴾
Оятӣ
Ӯро ба машаққате меандозам.
إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ ﴿18﴾
Оятӣ
Ӯ андешид ва тарҳе афканд (нақшае кашид).
فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿19﴾
Оятӣ
Марг бар ӯ бод, чӣ гуна тарҳе афканд?
ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿20﴾
Оятӣ
Боз ҳам марг бар ӯ бод, чӣ гуна тарҳе афканд?
ثُمَّ نَظَرَ ﴿21﴾
Оятӣ
Он гоҳ нигарист.
ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ﴿22﴾
Оятӣ
Сипас рӯй турш кард ва пешонӣ дар ҳам кашид.
ثُمَّ أَدْبَرَ وَٱسْتَكْبَرَ ﴿23﴾
Оятӣ
Сипас рӯй гардониду гарданкашӣ кард,
فَقَالَ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ يُؤْثَرُ ﴿24﴾
Оятӣ
гуфт: «Ин ғайри ҷодуе, ки дигаронаш омӯхтанд, ҳеҷ нест.
إِنْ هَٰذَآ إِلَّا قَوْلُ ٱلْبَشَرِ ﴿25﴾
Оятӣ
Ин ғайри сухани одамӣ ҳеҷ нест».
سَأُصْلِيهِ سَقَرَ ﴿26﴾
Оятӣ
Ба зудӣ ӯро ба сақар бияфканем.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سَقَرُ ﴿27﴾
Оятӣ
Чӣ чиз огоҳат сохт, ки сақар чист?
لَا تُبْقِى وَلَا تَذَرُ ﴿28﴾
Оятӣ
На ҳеҷ боқӣ мегузорад ва на чизеро тарк кунад.
لَوَّاحَةٌۭ لِّلْبَشَرِ ﴿29﴾
Оятӣ
Сӯзонандаи пӯст аст.
عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ ﴿30﴾
Оятӣ
Нуздаҳ фаришта бар он вазифадоранд.
وَمَا جَعَلْنَآ أَصْحَٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَٰٓئِكَةًۭ ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةًۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِيَسْتَيْقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَٰبَ وَيَزْدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِيمَٰنًۭا ۙ وَلَا يَرْتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَٰبَ وَٱلْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌۭ وَٱلْكَٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًۭا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِىَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ ﴿31﴾
Оятӣ
Вазифадорони дузахро фақат аз фариштагон қарор додем. Ва шумори онҳо фақат барои имтиҳони кофирон аст. То аҳли китоб яқин кунанд ва бар имони мӯъминон бияфзояд ва аҳли китобу мӯъминон шак накунанд. Ва то онон, ки дар дилҳояшон маразест, нагӯянд: «Худо аз ин мисол чӣ мехостааст?» Худо инчунин ҳар касро, ки бихоҳад, гумроҳ мекунад ва ҳар касро, ки бихоҳад, роҳ менамояд. Ва шумори лашкари Парвардигоратро ғайри Ӯ надонад. Ва ин сухан фақат панде аз барои мардум аст.
كَلَّا وَٱلْقَمَرِ ﴿32﴾
Оятӣ
Оре, савганд ба моҳ!
وَٱلَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ ﴿33﴾
Оятӣ
Ва савганд ба шаб, чун рӯй ба рафтан орад
وَٱلصُّبْحِ إِذَآ أَسْفَرَ ﴿34﴾
Оятӣ
ва савганд ба субҳ чун парда барафканад,
إِنَّهَا لَإِحْدَى ٱلْكُبَرِ ﴿35﴾
Оятӣ
ки ин яке аз ҳодисаҳои бузург аст.
نَذِيرًۭا لِّلْبَشَرِ ﴿36﴾
Оятӣ
Тарсонандаи одамиён аст.
لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ ﴿37﴾
Оятӣ
Барои ҳар кас аз шумо, ки хоҳад, пеш ояд (бо амали нек) ё аз пай равад (бо куфру нофармонӣ).
كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ ﴿38﴾
Оятӣ
Ҳар кас гаравгони корест, ки кардааст,
إِلَّآ أَصْحَٰبَ ٱلْيَمِينِ ﴿39﴾
Оятӣ
ғайри аҳли саъодат,
فِى جَنَّٰتٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿40﴾
Оятӣ
ки дар биҳиштҳо нишастаанд ва мепурсанд
عَنِ ٱلْمُجْرِمِينَ ﴿41﴾
Оятӣ
аз гуноҳкорон,
مَا سَلَكَكُمْ فِى سَقَرَ ﴿42﴾
Оятӣ
ки чӣ чиз шуморо ба ҷаҳаннам кашонид?,
قَالُوا۟ لَمْ نَكُ مِنَ ٱلْمُصَلِّينَ ﴿43﴾
Оятӣ
Мегӯянд: «Мо аз намозгузорон набудем
وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ ٱلْمِسْكِينَ ﴿44﴾
Оятӣ
ва ба дарвешон таъом намедодем
وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلْخَآئِضِينَ ﴿45﴾
Оятӣ
ва бо онон, ки сухани ботил мегуфтанд, ҳамовоз мешудем
وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿46﴾
Оятӣ
ва рӯзи қиёматро дурӯғ мешуморидем,
حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلْيَقِينُ ﴿47﴾
Оятӣ
то марги мо фаро расид».
فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَٰعَةُ ٱلشَّٰفِعِينَ ﴿48﴾
Оятӣ
Пас шафоъати шафоъаткунандагон фоидаашон набахшад.
فَمَا لَهُمْ عَنِ ٱلتَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ ﴿49﴾
Оятӣ
Чӣ шудааст, ки аз ин панд рӯй мегардонанд?
كَأَنَّهُمْ حُمُرٌۭ مُّسْتَنفِرَةٌۭ ﴿50﴾
Оятӣ
Монанди харони рамида,
فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍۭ ﴿51﴾
Оятӣ
ки аз шер мегурезанд,
بَلْ يُرِيدُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُؤْتَىٰ صُحُفًۭا مُّنَشَّرَةًۭ ﴿52﴾
Оятӣ
балки ҳар як аз онҳо мехоҳад, ки номаҳое ку шода ба ӯ дода шавад.
كَلَّا ۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ﴿53﴾
Оятӣ
Оре, ки аз охират наметарсанд.
كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذْكِرَةٌۭ ﴿54﴾
Оятӣ
Оре, ки ин Қуръон пандест,
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿55﴾
Оятӣ
ҳар ки хоҳад онро бихонад.
وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ ٱلتَّقْوَىٰ وَأَهْلُ ٱلْمَغْفِرَةِ ﴿56﴾
Оятӣ
Ва панд намегиранд, бе он ки Худо хоҳад. Ӯ шоёни он аст, ки аз Ӯ битарсанд. Ва ӯ шоёни бахшоидан аст!