Al-Muddaththir — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ يَٰٓأَيُّهَا ٱلْمُدَّثِّرُ ﴿1﴾

ای جامه بر خود کشیده [و در بستر آرمیده]!

قُمْ فَأَنذِرْ ﴿2﴾

برخیز و هشدار ده!

وَرَبَّكَ فَكَبِّرْ ﴿3﴾

و پروردگارت را بزرگ بدار!

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ ﴿4﴾

و لباست را پاکیزه کن!

وَٱلرُّجْزَ فَٱهْجُرْ ﴿5﴾

و از پلیدی دور شو!

وَلَا تَمْنُن تَسْتَكْثِرُ ﴿6﴾

و [در بخشش] منّت مگذار و [بخششت را] بزرگ مشمار!

وَلِرَبِّكَ فَٱصْبِرْ ﴿7﴾

و به خاطر پروردگارت صبر کن!

فَإِذَا نُقِرَ فِى ٱلنَّاقُورِ ﴿8﴾

پس هنگامی که در صور دمیده شود.

فَذَٰلِكَ يَوْمَئِذٍۢ يَوْمٌ عَسِيرٌ ﴿9﴾

پس آن روز، روز سختی است.

عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ غَيْرُ يَسِيرٍۢ ﴿10﴾

بر کافران آسان نیست.

ذَرْنِى وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًۭا ﴿11﴾

مرا واگذار با آن که خود به تنهایی [او را] آفریدم.

وَجَعَلْتُ لَهُۥ مَالًۭا مَّمْدُودًۭا ﴿12﴾

و به او مالی پیوسته و در حال فزونی دادم.

وَبَنِينَ شُهُودًۭا ﴿13﴾

و پسرانی که در کنارش حاضرند.

وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمْهِيدًۭا ﴿14﴾

و برای او اسباب کامیابی را به طور کامل آماده کردم.

ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ ﴿15﴾

با این حال، طمع دارد که بیافزایم.

كَلَّآ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ لِءَايَٰتِنَا عَنِيدًۭا ﴿16﴾

هرگز! زیرا او همواره به آیات ما دشمنی می‌ورزد.

سَأُرْهِقُهُۥ صَعُودًا ﴿17﴾

به زودی او را به گردنه‌ای سخت گرفتار می‌کنم.

إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ ﴿18﴾

همانا او [برای مبارزه با قرآن] فکر کرد و [آن را] سنجید.

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿19﴾

پس مرگ بر او باد که چگونه سنجید.

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿20﴾

باز هم مرگ بر او که چگونه سنجید.

ثُمَّ نَظَرَ ﴿21﴾

سپس نگریست.

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ﴿22﴾

سپس چهره در هم کشید و بی‌میلی نشان داد.

ثُمَّ أَدْبَرَ وَٱسْتَكْبَرَ ﴿23﴾

سپس پشت کرد و تکبّر ورزید.

فَقَالَ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ يُؤْثَرُ ﴿24﴾

پس گفت: «این [قرآن] چیزی نیست جز جادوبی که [از پیشینیان] روایت می‌شود.

إِنْ هَٰذَآ إِلَّا قَوْلُ ٱلْبَشَرِ ﴿25﴾

این فقط گفته‌ی بشر است [نه گفتار خدا]!»

سَأُصْلِيهِ سَقَرَ ﴿26﴾

به زودی او را به سقَر درآورم.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سَقَرُ ﴿27﴾

و تو نمی‌دانی که سقر چیست.

لَا تُبْقِى وَلَا تَذَرُ ﴿28﴾

[آتشی است سوزنده که‌] نه [چیزی را] باقی می‌گذارد و نه رها می‌کند.

لَوَّاحَةٌۭ لِّلْبَشَرِ ﴿29﴾

پوست بدن را به شدّت دگرگون می‌کند.

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ ﴿30﴾

بر آن [دوزخ]، نوزده نفر گماشته شده‌اند.

وَمَا جَعَلْنَآ أَصْحَٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَٰٓئِكَةًۭ ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةًۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِيَسْتَيْقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَٰبَ وَيَزْدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِيمَٰنًۭا ۙ وَلَا يَرْتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَٰبَ وَٱلْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌۭ وَٱلْكَٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًۭا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِىَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ ﴿31﴾

و نگهبانان آتش را جز از فرشتگان قرار ندادیم و تعداد آنان را فقط آزمونی برای کافران نهادیم، تا اهل کتاب یقین کنند [که قرآن کتاب آسمانی است] و تا کسانی که ایمان آورده‌اند، بر ایمان خود بیافزایند و اهل کتاب و مؤمنان، گرفتار تردید نشوند و کافران و بیماردلان بگویند: «خداوند از این مثل چه منظوری داشته است؟» این گونه خداوند هر کس را بخواهد، گمراه می‌کند و هر که را بخواهد، هدایت می‌نماید و شمار لشکریان پروردگارت را کسی جز او نمی‌داند و این تنها پندی برای بشر است.

كَلَّا وَٱلْقَمَرِ ﴿32﴾

به ماه سوگند، چنین نیست [که کافران می‌پندارند]!

وَٱلَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ ﴿33﴾

به شب سوگند، آن‌گاه که پشت می‌کند،

وَٱلصُّبْحِ إِذَآ أَسْفَرَ ﴿34﴾

به صبح سوگند، آن‌گاه که آشکار می‌شود،

إِنَّهَا لَإِحْدَى ٱلْكُبَرِ ﴿35﴾

که این [دوزخ]، یکی از بزرگترین پدیده‌هاست.

نَذِيرًۭا لِّلْبَشَرِ ﴿36﴾

هشداری برای بشر است.

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ ﴿37﴾

برای هر کس از شما که بخواهد [در کار خیر] پیش افتد یا عقب بماند.

كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ ﴿38﴾

هر کسی در گروِ دستاورد خویش است،

إِلَّآ أَصْحَٰبَ ٱلْيَمِينِ ﴿39﴾

مگر یاران [سعادتمندی که کارنامه‌ی آنان را به دست] راست [آنها می‌دهند]،

فِى جَنَّٰتٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿40﴾

که در باغ‌های بهشتند و می‌پرسند

عَنِ ٱلْمُجْرِمِينَ ﴿41﴾

از گناهکاران:

مَا سَلَكَكُمْ فِى سَقَرَ ﴿42﴾

«چه چیزی شما را روانه‌ی [دوزخ] سقر کرد؟»

قَالُوا۟ لَمْ نَكُ مِنَ ٱلْمُصَلِّينَ ﴿43﴾

می‌گویند: «ما از نمازگزاران نبودیم.

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ ٱلْمِسْكِينَ ﴿44﴾

و به بینوایان غذا نمی‌دادیم.

وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلْخَآئِضِينَ ﴿45﴾

و همراه با فرورفتگان، [در گفتار و کردار باطل‌] فرومی‌رفتیم.

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿46﴾

و پیوسته روز جزا را تکذیب می‌کردیم.

حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلْيَقِينُ ﴿47﴾

تا آن که امر یقینیِ [مرگ] به سراغ ما آمد.»

فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَٰعَةُ ٱلشَّٰفِعِينَ ﴿48﴾

پس شفاعت میانجی‌گران سودشان ندهد.

فَمَا لَهُمْ عَنِ ٱلتَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ ﴿49﴾

آنان را چه شده که از تذکر [قرآن] روی‌گردانند؟

كَأَنَّهُمْ حُمُرٌۭ مُّسْتَنفِرَةٌۭ ﴿50﴾

گویا آنان گورِخرانی هستند،

فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍۭ ﴿51﴾

که از شیری [شرزه] می‌گریزند.

بَلْ يُرِيدُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُؤْتَىٰ صُحُفًۭا مُّنَشَّرَةًۭ ﴿52﴾

بلکه هر یک از آنان توقّع دارد کتابی سرگشاده [همانند قرآن] به او داده شود.

كَلَّا ۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ﴿53﴾

هرگز! [این بهانه است!] بلکه آنان از آخرت نمی‌ترسند.

كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذْكِرَةٌۭ ﴿54﴾

هرگز! [ما کتابی جز قرآن نازل نمی‌کنیم] که آن یادآوری [ارزشمند] است.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿55﴾

پس هرکس خواست، از آن پند گیرد.

وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ ٱلتَّقْوَىٰ وَأَهْلُ ٱلْمَغْفِرَةِ ﴿56﴾

و پند نمی‌گیرند مگر آن که خدا بخواهد. او سزاوار است که از وی پروا کنند و او سزاوار است که [پرهیزکاران را] بیامرزد.