Al-Mutaffifin — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ﴿1﴾

وای بر کم‌فروشان!

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿2﴾

کسانی که هرگاه [برای خرید] از مردم، کالایی را پیمانه می‌کنند تمام و کامل می‌گیرند.

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿3﴾

ولی هنگامی که می‌خواهند [برای فروش] به آنان پیمانه بدهند، یا برایشان [کالایی را] وزن کنند، کم می‌گذارند.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ﴿4﴾

آیا آنان گمان ندارند که برانگیخته خواهند شد؟

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ﴿5﴾

در روزی بزرگ؟

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿6﴾

روزی که مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان خواهند ایستاد.

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ﴿7﴾

چنین نیست [که آنان می‌پندارند]! همانا [سرنوشت] پرونده‌ی بدکاران در سِجّین است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ﴿8﴾

و تو چه می‌دانی که سِجّین چیست؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿9﴾

این سرنوشتی است رقم خورده [و حتمی].

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿10﴾

در آن روز، وای بر تکذیب‌کنندگان!

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿11﴾

کسانی که روز جزا را انکار می‌کنند.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿12﴾

و جز تجاوزگر گناهکار، کسی آن را انکار نمی‌کند.

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿13﴾

هرگاه آیات ما بر او تلاوت شود، می‌گوید: «[اینها،] افسانه‌های پیشینیان است!»

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ﴿14﴾

هرگز! بلکه آنچه مرتکب می‌شدند، بر دل‌هایشان زنگار نهاده است.

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿15﴾

هرگز! آنان در آن روز از [الطاف] پروردگارشان دور و محرومند.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ﴿16﴾

سپس به دوزخ وارد خواهند شد.

ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿17﴾

سپس [به آنان] گفته خواهد شد: «این همان چیزی است که آن را دروغ می‌پنداشتید!»

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ﴿18﴾

چنین نیست [که آنان می‌پندارند]! همانا [سرنوشت] پرونده‌ی نیکوکاران در علّیین است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿19﴾

و تو چه می‌دانی که علّیین چیست؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿20﴾

این [جایگاه بلند و پرشکوه]، سرنوشتی است رقم خورده.

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿21﴾

که مقرّبان آن را مشاهده می‌کنند.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ﴿22﴾

بی‌شک، نیکان در ناز و نعمت‌اند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿23﴾

بر تخت‌ها [تکیه می‌زنند و] می‌نگرند.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ﴿24﴾

در چهره‌ی آنان خرّمی و طراوت نعمت را بازمی‌شناسی.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ﴿25﴾

از شرابی ناب و سر به مهر به آنان می‌نوشانند.

خِتَٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَٰفِسُونَ ﴿26﴾

مهر آن از مشک است و هر کس که اهل مسابقه است، شایسته است که رقابت ورزد.

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ﴿27﴾

و [این باده‌ی ناب] آمیخته‌ای از تسنیم است،

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿28﴾

چشمه‌ای که مقرّبان [الهی] از آن می‌نوشند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ﴿29﴾

گناهکاران [در دنیا] پیوسته به مؤمنان می‌خندیدند.

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿30﴾

و هرگاه از کنارشان می‌گذشتند، با چشم و ابرو به یکدیگر اشاره می‌کردند [و آنان را به مسخره می‌گرفتند].

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ﴿31﴾

و چون به سوی کسانشان بازمی‌گشتند، بذله‌گو بازمی‌گشتند.

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ﴿32﴾

و هرگاه آنان را می‌دیدند، می‌گفتند: «بی‌شک این گروه گمراهند!»

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَٰفِظِينَ ﴿33﴾

در حالی که آنان را بر مؤمنان مراقب نفرستاده بودند [که قضاوت کنند].

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿34﴾

پس امروز، مؤمنان به کافران می‌خندند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿35﴾

آنان بر تخت‌های بهشتی نظاره‌گرند،

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ﴿36﴾

که آیا کافران به کیفر کارهایشان، رسیده‌اند؟