An-Nazi'at — Iranon (legacy) Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ﴿1﴾

سوگند به فرشتگانی که جان [کافران] را به سختی می‌گیرند.

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ﴿2﴾

سوگند به فرشتگانی که جان [مؤمنان] را به آسانی و نشاط می‌گیرند.

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ﴿3﴾

سوگند به فرشتگانی که [در انجام فرمان خدا] به سرعت شناورند،

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ﴿4﴾

و بر یکدیگر پیشی می‌گیرند،

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ﴿5﴾

و امور [بندگان] را تدبیر می‌کنند.

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿6﴾

[به اینها سوگند که برانگیخته خواهید شد،] روزی که زلزله‌ی وحشتناک همه چیز را به لرزه درآورد.

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿7﴾

و به دنبال آن لرزه دیگری روی دهد.

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ﴿8﴾

در آن روز، دل‌هایی ترسان و لرزان است.

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ﴿9﴾

و چشم‌ها [از ترس] فروافتاده است.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ﴿10﴾

[آنان که در دنیا] می‌گویند: «آیا ما به زندگی نخستین بازگردانده می‌شویم،

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ﴿11﴾

آن‌گاه که استخوان‌هایی پوسیده و ریز ریز شدیم؟!»

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ﴿12﴾

[با خود] گویند: «در این صورت، این، بازگشتی زیانبار است.»

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿13﴾

جز این نیست که آن [بازگشت]، فقط با یک بانگ عظیم است.

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿14﴾

که ناگهان همگی در صحرای محشر حاضر شوند.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿15﴾

آیا سرگذشت موسی به تو رسیده است؟

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿16﴾

آن‌گاه که پروردگارش او را در سرزمین مقدّس طُوی ندا داد:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿17﴾

«به سوی فرعون برو که او سرکشی کرده است.

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿18﴾

پس [به او] بگو:» «آیا می‌خواهی که پاک شوی؟

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿19﴾

و تو را به سوی پروردگارت راهنمایی کنم تا بترسی [و سرکشی نکنی]؟»

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿20﴾

پس بزرگترین معجزه را به او نشان داد.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿21﴾

امّا او تکذیب کرد و نافرمانی نمود.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿22﴾

آن‌گاه پشت کرد، در حالی که [برای خاموشی این دعوت] می‌کوشید.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿23﴾

پس [جادوگران را] گرد آورد و فراخواند.

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿24﴾

و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم!»

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿25﴾

آن‌گاه خداوند او را به کیفر دنیا و آخرت گرفتار کرد.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿26﴾

در این [داستان]، برای هر کس که [از عاقبت بد] بترسد، عبرتی است.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿27﴾

آیا آفرینش شما سخت‌تر است یا آسمانی که او بنا کرده؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿28﴾

سقفش را برافراشت و آن را استوار ساخت.

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿29﴾

شبش را تیره و روزش را روشن گرداند.

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿30﴾

و پس از آن، زمین را گسترش داد.

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿31﴾

آب‌های آن و چراگاه‌ها و گیاهان آن را پدیدار ساخت.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿32﴾

و کوه‌ها را استوار و پابرجا گردانید.

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿33﴾

تا مایه‌ی برخورداری شما و چارپایان شما باشد.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿34﴾

پس هنگامی که آن حادثه‌ی بزرگ‌تر فرارسد.

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿35﴾

در آن روز، انسان به یاد تلاش‌هایش می‌افتد.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿36﴾

و دوزخ برای هر بیننده‌ای آشکار شود.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿37﴾

امّا هر که سرکشی کرده،

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿38﴾

و زندگی دنیا را [بر زندگی جاودان] برگزیده باشد،

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿39﴾

بی‌شک، دوزخ جایگاه اوست.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿40﴾

و امّا کسی که از مقام پروردگارش ترسید و نفسش را از هوس بازداشت،

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿41﴾

بی‌شک، بهشت جایگاه اوست.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿42﴾

[ای پیامبر!] از تو درباره‌ی قیامت می‌پرسند که چه وقت برپا می‌شود؟

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿43﴾

تو را به گفتگو درباره‌ی آن چه کار؟

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿44﴾

پایان و سرانجام آن با پروردگار توست.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿45﴾

وظیفه‌ی تو تنها هشداردادن کسی است که از آن می‌هراسد.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿46﴾

روزی که آن را می‌بینند، گویی جز شبی یا روزی [در دنیا و برزخ] درنگ نکرده‌اند.