An-Nazi'at — Iranon (legacy) Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ﴿1﴾

سوگند به برکنندگان به قوّت‌

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ﴿2﴾

و به کشندگان کشیدنی (یا جهندگاه جهشی)

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ﴿3﴾

و به شناوری‌کنان شناوریی‌

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ﴿4﴾

پس پیشی‌گیرندگان پیشی‌گرفتنی‌

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ﴿5﴾

پس کارپردازان کاری‌

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿6﴾

روزی که بلرزد لرزنده‌

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿7﴾

از پیش آید پی درآینده‌

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ﴿8﴾

دلهائی است در آن روز هراسان‌

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ﴿9﴾

دیدگان آنها است سرافکنده‌

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ﴿10﴾

گویند آیا مائیم بازگردانیده در گور (یا در حال نخستین)

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ﴿11﴾

آیا گاهی که گردیدیم استخوانهائی پوسیده‌

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ﴿12﴾

گویند آن است آن هنگام بازگشتی زیانمند

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿13﴾

پس جز این نیست که خروشی است یگانه‌

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿14﴾

ناگهان ایشانند به روی زمین‌

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿15﴾

آیا بیامدت داستان موسی‌

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿16﴾

گاهی که بانگ دادش پروردگارش بر درّه مقدّس طوی‌

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿17﴾

برو بسوی فرعون که او سرکشی کرد

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿18﴾

پس بگو آیا تو را است بسوی آنکه پاکی جوئی‌

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿19﴾

و رهبریت کنم بسوی پروردگارت پس بترسی‌

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿20﴾

پس نمایاندش آیت بزرگ را

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿21﴾

پس تکذیب کرد و سرپیچید

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿22﴾

سپس پشت کرد می‌دوید

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿23﴾

پس گردآورد پس برخواند

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿24﴾

پس گفت منم پروردگار بزرگتر شما

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿25﴾

پس گرفتش خدا به کیفر انجام و آغاز

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿26﴾

همانا در این است عبرتی برای آنکه بترسد

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿27﴾

آیا شما سخت‌ترید در آفرینش یا آسمان که ساختش‌

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿28﴾

برافراشت پوشش را پس بیاراستش‌

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿29﴾

و تاریک ساخت شبش را و برآورد روزش‌

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿30﴾

و زمین را از آن پس گسترانیدش‌

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿31﴾

برون آورد از آن آبش را و چراگاهش‌

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿32﴾

و کوه‌ها را لنگر گردانیدش‌

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿33﴾

بهره‌مندیی برای شما و برای دامهای شما

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿34﴾

پس گاهی که آید فرودآینده‌ای بزرگتر

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿35﴾

روزی که یاد آورد انسان آنچه را کوشیده است‌

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿36﴾

و آشکار گردد دوزخ برای هر که بیند

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿37﴾

پس اما آنکه سرپیچید

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿38﴾

و زندگانی دنیا را برگزید

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿39﴾

همانا دوزخ است جایگاهش‌

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿40﴾

و امّا آنکه بترسد جایگاه پروردگار خویش را و بازدارد خویشتن را از هوسها

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿41﴾

همانا بهشت است جایگاهش‌

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿42﴾

پرسندت از ساعت کی است لنگرگاهش‌

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿43﴾

در چیستی تو از یادآوردنش‌

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿44﴾

بسوی پروردگار تو است پایانش‌

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿45﴾

جز این نیست که توئی ترساننده آنکه بترسدش‌

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿46﴾

گوئیا ایشان روزی که بینندش نماندند جز شبی یا روزش‌