An-Naba — Iranon (legacy) Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ﴿1﴾

مشرکان درباره کدامین خبر از یکدیگر می‌پرسند؟

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ﴿2﴾

از رستاخیز، آن خبر بزرگ!

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿3﴾

همان خبری که در آن اختلاف دارند. (گروهی آن را بعید و گروهی آن را ناممکن می‌شمرند و برخی نیز در آن تردید دارند و گروهی از سر عناد آن را انکار می‌کنند.)

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿4﴾

درباره آن پرسش و اختلاف نکنند، دیری نمی‌گذرد که پدیدار می‌گردد پس آن را به عیان خواهند دید و از آن آگاه خواهند شد.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿5﴾

آری، درباره آن پرسش و اختلاف نکنند، به زودی پدیدار می‌شود پس آن را به عیان خواهند و از آن آگاه خواهند شد.

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ﴿6﴾

جهان هستی بی هدف آفریده نشده است و این خود دلیل وجود رستاخیز است; آیا این زمین را بستری آرام برای شما نساختیم؟

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ﴿7﴾

و آیا کوه‌ها را همچون میخ‌هایی قرار ندادیم؟

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ﴿8﴾

و شما را جفت آفریدیم تا نسلتان باقی بماند.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ﴿9﴾

و خوابتان را مایه آسایش و استراحت گردانیدیم.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ﴿10﴾

و شب را همچون پوششی بر پدیده‌ها قرار دادیم تا آرامش خویش باز یابید.

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ﴿11﴾

و روز را برای گذران زندگی مقرّر داشتیم تا در آن روزی به دست آورید.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ﴿12﴾

و بر فرازتان هفت آسمانِ سخت و استوار ساختیم.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ﴿13﴾

و خورشید را که چراغی گرم و پر فروغ است پدید آوردیم.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ﴿14﴾

و از ابرهای باران دار، آبی ریزان فرو فرستادیم،

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ﴿15﴾

تا به وسیله آن از زمین دانه و گیاه برآوریم،

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ﴿16﴾

و نیز بوستان‌هایی انبوه با درختانی درهم پیچیده.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ﴿17﴾

به یقین، روز داوری، پایانِ زمانی است که برای این جهان معیّن شده است.

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ﴿18﴾

روزی که در صور دمیده می‌شود، آن گاه شما گروه گروه [به صحنه قیامت] می‌آیید.

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ﴿19﴾

و آسمان گشوده می‌شود و درهایی می‌گردد و جهان آدمیان به جهان فرشتگان می‌پیوندد.

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ﴿20﴾

و کوه‌ها روان می‌شوند و نابود می‌گردند و از آنها چیزی جز سراب باقی نمی‌ماند.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ﴿21﴾

همانا دوزخ کمینگاهی است،

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ﴿22﴾

برای سرکشان بازگشتگاهی.

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ﴿23﴾

روزگارانی دراز در آن خواهند ماند.

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ﴿24﴾

در آن جا نه خنَکی می‌چشند و نه نوشیدنی.

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ﴿25﴾

جز آبی جوشان و خونابه‌ای از دوزخیان.

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ﴿26﴾

آنان کیفری در خورِ آنچه می‌کردند خواهند دید.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ﴿27﴾

چرا که به حساب روز قیامت امید نداشتند.

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ﴿28﴾

و سخت آیات ما را دروغ می‌انگاشتند.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ﴿29﴾

و ما هر چیزی، از جمله اعمال آنان را در کتابی ارجمند ثبت کرده‌ایم.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿30﴾

پس ای منکران رستاخیز، بچشید که ما جز عذاب بر شما نمی‌افزاییم.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿31﴾

قطعاً تقواپیشگان را رستگاری و سرای نیکبختی خواهد بود.

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ﴿32﴾

باغ‌ها و تاکستان‌ها،

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ﴿33﴾

و زنانی نار پستان و همسال،

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ﴿34﴾

و جام‌هایی لبریز از شراب.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ﴿35﴾

در آن جا نه سخن بیهوده به گوششان می‌رسد و نه تکذیب یکدیگر را می‌شنوند.

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ﴿36﴾

اینها به تقواپیشگان داده می‌شود در حالی که سزایی است از جانب پروردگار تو، و بخششی است از روی حساب.

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ﴿37﴾

همان پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن دو است; خدایی که رحمتش فراگیر است و هیچ کس درباره آنچه او داوری کرده است از جانب وی قدرت سخن گفتن و میانجیگری ندارد،

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ﴿38﴾

آن روز از سخن گفتن ناتوانند که روح و فرشتگان به صف می‌ایستند. از حاضران در صحنه قیامت ـ چه آدمیان و چه جنّیان و چه فرشتگان ـ جز آن کسی که خدای رحمان به او اجازه دهد و سخن به صواب گوید، لب به سخن نمی‌گشاید.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ﴿39﴾

آن روز حتماً به وقوع خواهد پیوست; پس هر که بخواهد راه بازگشتی به سوی خدا جوید، تا پاداش تقواپیشگان گیرد، کوتاهی نورزد.

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ﴿40﴾

به یقین، ما شما را از عذابی نزدیک بیم داده‌ایم; روزی که آدمی جزای دستاوردهایش را انتظار می‌کشد، و در این میان کافر می‌گوید: ای کاش خاک بودم.