An-Nazi'at — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ﴿1﴾

قسم به فرشتگانی که (جان کافران را) به سختی بگیرند.

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ﴿2﴾

قسم به فرشتگانی که (جان اهل ایمان را) به آسایش و نشاط ببرند.

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ﴿3﴾

و قسم به فرشتگانی که با کمال سرعت (فرمان حق را) انجام دهند.

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ﴿4﴾

قسم به فرشتگانی که (درنظم عالم) بر هم سبقت گیرند.

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ﴿5﴾

قسم به فرشتگانی که (به فرمان حق) به تدبیر نظام خلق می‌کوشند (که قیامتی و حشری خواهد آمد).

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿6﴾

روزی که آن لرزاننده (یعنی نفخه صور الهی، جهان را) بلرزاند.

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿7﴾

و لرزاننده دیگر (یعنی نفخه صور دیگر) از پی آن در آید.

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ﴿8﴾

در آن روز سخت دلهای برخی مضطرب و هراسان شود.

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ﴿9﴾

که (از ترس) چشمها به زیر افکنند.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ﴿10﴾

(مردم غافل دنیا) گویند: آیا ما پس از مرگ باز زندگانی دیگری خواهیم یافت؟

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ﴿11﴾

چگونه چون مردیم و استخوان ما پوسید زنده خواهیم شد؟

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ﴿12﴾

و گویند: در این صورت که دیگر بار زنده شویم بسی زیانکار خواهیم بود.

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿13﴾

جز یک صدای مهیب (که در صور اسرافیل کنند) نشنوند.

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿14﴾

و ناگاه همه از خاک بر شوند و به صحرای قیامت رهسپار گردند.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿15﴾

آیا خبر موسی عمران به تو رسیده؟

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿16﴾

آن گاه که خدایش او را در وادی مقدس طوی (قرب طور) ندا کرد.

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿17﴾

که به سوی فرعون برو که او سخت به راه طغیان رفته است.

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿18﴾

پس بگو: میل داری که (از پلیدی خود پرستی و شرک) پاک و پاکیزه شوی؟

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿19﴾

و تو را به راه خدا هدایت کنم تا بترسی (و به درگاه عظمت و قدرت او خاشع و فروتن شوی).

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿20﴾

پس آن آیت و معجزه بزرگتر را به او نمود.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿21﴾

فرعون تکذیب و نافرمانی کرد.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿22﴾

از آن پس (که معجزه موسی دید) باز روی از حق بگردانید و (برای دفع موسی) به جهد و کوشش برخاست.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿23﴾

پس (با رجال بزرگ دربار خود) انجمن کرد و ندا داد.

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿24﴾

و گفت: منم خدای بزرگ شما.

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿25﴾

خدا هم او را به عقاب دنیا و آخرت گرفتار کرد.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿26﴾

تا به هلاکت او اهل ترس از خدا عبرت گیرند.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿27﴾

آیا بنای شما آدمیان استوارتر است یا بنای آسمان بلند که خدا آفرید؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿28﴾

که سقفی بس بلند و محکم بنیان در کمال زیبایی استوار ساخت.

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿29﴾

و شامش را تیره و روزش را روشن گردانید.

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿30﴾

و زمین را پس از آن بگسترانید.

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿31﴾

و از آن آب و گیاه پدید آورد.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿32﴾

و کوهها را بر روی آن استوار ساخت.

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿33﴾

تا (از آن آب و گیاه که از بیابان و کوه بر انگیزد) قوت شما و چهارپایانتان بر آید.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿34﴾

پس چون آن واقعه بزرگ (و حادثه عظیم قیامت) پدید آید.

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿35﴾

در آن روز آدمی هر چه کرده به یاد آرد.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿36﴾

و دوزخ برای بینندگان آشکار شود.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿37﴾

پس هر کس (از حکم شرع خدا) سرکش و طاغی شد.

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿38﴾

و زندگی دنیا را برگزید.

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿39﴾

دوزخ جایگاه اوست.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿40﴾

و هر کس از حضور در پیشگاه عزّ ربوبیت بترسید و از هوای نفس دوری جست.

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿41﴾

همانا بهشت منزلگاه اوست.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿42﴾

از تو سؤال کنند که قیامت کی بر پا شود؟

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿43﴾

تو را چه کار است دیگر که از آن به یاد آری؟ (بسیار یاد آور شدی و منکران از تو نپذیرفتند).

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿44﴾

کار آن ساعت به خدای تو منتهی شود.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿45﴾

تو را جز این نباشد که اهل ایمان را هر کس از یاد آن روز هراسان می‌شود به اهوال آن روز آگاه سازی.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿46﴾

چون آن روز را مردم ببینند گویی همه عمر دنیا شامگاهی یا چاشتگاهی بیش نبوده است.