An-Nazi'at — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ﴿1﴾

سوگند به آن فرشتگانی که از پایگاه‌های خود برای انجام مأموریت الهی، مجدانه از جا برمی خیزند،

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ﴿2﴾

و سوگند به آنان، که چون از جایگاه خود بیرون روند به آسانی خارج می‌شوند،

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ﴿3﴾

و سوگند به آنان، که چون روند شتاب میورزند،

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ﴿4﴾

و به سوی آنچه خدا اراده کرده است چنان که باید سبقت می‌گیرند،

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ﴿5﴾

و کار جهان را تدبیر می‌کنند; به همه اینها سوگند که شما برانگیخته خواهید شد;

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿6﴾

در آن روز که صیحه‌ای بزرگ رخ دهد.

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿7﴾

و از پی آن بانگی دیگر برخیزد.

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ﴿8﴾

آن روز که چنین شود، دل‌هایی بلرزند.

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ﴿9﴾

و دیدگانشان فرو افتد.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ﴿10﴾

آنان در دنیا می‌گفتند: آیا پس از مرگ به حالت اول باز گردانده می‌شویم؟

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ﴿11﴾

آیا آن گاه که چند استخوان پوسیده و خرد گشتیم دوباره زنده می‌شویم؟

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ﴿12﴾

و به ریشخند گفتند: در این صورت، این بازگشتی زیانبار است.

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿13﴾

اما زنده کردن مردگان بر ما دشوار نیست; آن تنها یک بانگ است که برمی آید و آنها را می‌راند.

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿14﴾

و ناگهان زنده از دل خاک بر آمده روی زمین هموار قرار می‌گیرند.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿15﴾

ای پیامبر، آیا سرگذشت موسی به تو رسیده است؟

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿16﴾

آن گاه که پروردگارش او را در وادی مقدّس (طُوی) به رسالت برگزید و به وی ندا در داد:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿17﴾

به سوی فرعون برو که او طغیان کرده و بندگی خدا را وانهاده است.

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿18﴾

و به او بگو: آیا دوست داری که دل از طغیان بشویی و به پاکی رسی؟

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿19﴾

و آیا سرِ آن داری که تو را به شناخت پروردگارت راه نمایم تا از او بیم داشته باشی و بندگی اش کنی؟

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿20﴾

موسی به سراغ فرعون رفت و او را به بندگی خدا فرا خواند و بزرگترین آیت (اژدها شدنِ عصایش) را به او نشان داد.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿21﴾

فرعون رسالت موسی را دروغ انگاشت و او را نافرمانی کرد.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿22﴾

سپس پشت کرد و برای مبارزه با رسالت موسی به تلاش برخاست.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿23﴾

آن گاه مردم را گرد آورد و ندا در داد.

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿24﴾

و گفت: منم برترین پروردگار شما.

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿25﴾

پس خدا او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار ساخت.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿26﴾

به یقین، در این داستان برای کسی که فطرتی سالم دارد و از عذاب خدا می‌ترسد، پند و عبرتی است.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿27﴾

ای منکران رستاخیز، آیا آفرینش شما سخت‌تر است یا آفرینش آسمان که خدا آن را بنا کرده است.

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿28﴾

سقفش را برافراشت و آن را موزون ساخت.

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿29﴾

و شبش را تاریک کرد و روزش را آشکار نمود،

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿30﴾

و زمین را پس از آفرینش آسمان و سامان دادن آن گسترانید،

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿31﴾

آبِ آن را با شکافتن چشمه‌ها، از آن درآورْد و جاری ساخت و گیاهش را رویانید،

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿32﴾

و کوه‌ها را بر زمین استوار کرد.

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿33﴾

تا شما و دام هایتان را بهره مند سازد.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿34﴾

این جهان سرانجام به آخرت خواهد پیوست. پس وقتی که آن بزرگ‌ترین هنگامه سهمگین رخ دهد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿35﴾

روزی که انسان آنچه را که در پی آن کوشیده است به یاد آوَرد،

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿36﴾

و دوزخ برای کسی که دیده‌ای دارد که بدان ببیند نمایانده شود، آن گاه آدمیان دو دسته شوند.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿37﴾

امّا آن کس که سرکشی کرده و از مرز بندگی خدا خارج شده،

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿38﴾

و زندگی دنیا را برگزیده و آخرت را فراموش کرده است،

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿39﴾

به یقین دوزخ جایگاه اوست.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿40﴾

و امّا آن کس که از مقام و مرتبه پروردگارش ترسیده و نفس خود را از هوا و هوس باز داشته است،

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿41﴾

به یقین بهشت جایگاه اوست.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿42﴾

مشرکان به تمسخر از تو می‌پرسند: قیامت چه زمانی برپا می‌شود؟

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿43﴾

ای پیامبر، در خاطره تو از حقیقت رستاخیز چیست و از آن چه می‌دانی تا زمان وقوع آن را بدانی؟

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿44﴾

امر قیامت تنها به پروردگار تو باز می‌گردد و اوست که حقیقت آن و هنگام وقوعش را می‌داند.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿45﴾

پس خبر دادن از زمان قیامت برعهده تو نیست، تو فقط هشداردهنده‌ای و کسی را هشدار می‌دهی که درخور ترس از رستاخیز باشد.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿46﴾

آنان بدانند که رستاخیز نزدیک است. روزی که آن را ببینند، گویی در قبرهایشان جز به اندازه عصرگاهِ روزی یا چاشتِ آن بیشتر نمانده‌اند.